Αυτοκτονώντας από ανάγκη

Καθημερινά αυξάνονται τα κρούσματα “αυτοκτονιών”, λόγω οικονομικής κρίσης.
Καλή η προπαγάνδα που γίνεται σε όλους από μικρά παιδιά, αλλά κανείς αυτόχειρας για οικονομικούς λόγους από την κρίση δεν φταίει σε τίποτε.
1) Δεν είναι αυτοκτονία. είναι εξαναγκασμός σε αυτοκτονία. Ή αλλιώς από τους χειρότερους τρόπους δολοφονίας ανθρώπων, την οικονομική δολοφονία.
2) Αν  έφταιξαν σε κάτι είναι ότι κάποτε πιστέψαν τους δολοφόνους τους για καλύτερη ζωή, ή ότι με τη λαμογιά, το ψέμα, το κλέψιμο γίνεται προκοπή σε επέκταση του “με το σταυρό στο χέρι δεν γίνονται λεφτά”.
3) Τα ψυχολογικά προβλήματα που επικαλείται στις στατιστικές του το ΕΚΑΒ προϋπήρχαν, ήταν παθογενή, ή δημιουργήθηκαν μετά τα οικονομικά προβλήματα;
4) Προσωπική άποψη βέβαια, για να μην παρεξηγηθεί το υπόλοιπο περιεχόμενο, αν αποφάσισες να αφαιρέσεις μια ζωή  που αυτό είναι η αυτοκτονία, γιατί δεν μπορείς να επιβιώσεις, τότε σκότωσε το πρώτο λαμόγιο που γνωρίζεις και θα βρεις μπροστά σου. Και το ισοζύγιο, σε ζωές, θα βγει θετικό και θα εξασφαλίσεις τα προς το ζειν μέσω της φυλακής. Δεν θα είναι κάτι οργανωμένο ώστε να τους δώσεις λαβή για εμφυλίους, αντάρτικα και άλλα παρόμια.

Επειδή πρέπει να τιμωρηθούν οι ένοχοι με κάθε τρόπο και από την δικαιοσύνη μην περιμένετε κάτι αφού οι δολοφόνοι νομοθετούν. Δημιουργώντας κάποιο Σύλλογο το καπέλο είναι δεδομένο, χωρίς να υπολογίσετε την τρομοκρατία.
Το καλύτερο είναι να δημιουργηθεί ένα site χωρίς σχόλια, χωρίς κομματικές αποχρώσεις, που το μόνο του περιεχόμενο θα ήταν τα στοιχεία του κάθε θύματος. Και αν είχε αφήσει κάποιο σημείωμα για τους λόγους που το επεχείρησε. Ή ένα σύντομο ιστορικό. Η δημιουργία και η διαχείρισή του θα ήταν προτιμότερο να γίνεται από τους άμεσους συγγενείς των θυμάτων. Πιέσεις θα υπάρξουν έτσι κι΄ αλλιώς. Είτε άμεσα, είτε έμμεσα, με το ταμπού που έχει καλλιεργηθεί γύρω από το θέμα. Γι’ αυτούς που είναι αποφασισμένοι να προβούν στο εγχείρημα προέχει το νομικό ζήτημα. Γι’ αυτό όταν κάποιοι αποφασίζουν να δημοσιοποιήσουν τον θάνατο του ανθρώπου τους καλό θα ήταν να υπογράφουν χαρτί με το οποίο να αποδέχονται συγκεκριμένα στοιχεία που θα δημοσιοποιηθούν. Η συμβουλή βέβαια ενός Νομικού θα ήταν η καλύτερη λύση.
Κάποιος πρέπει να το φτιάξει αυτό το Site. Τα θύματα πρέπει να βρουν δικαίωση. Δεν είναι φρέσκια ιστορία. Αν ανατρέξετε από το πρόσφατο παρελθόν μέχρι τις αρχές της σύστασης του νεώτερου Ελληνικού κράτους θα βρίσκετε συνέχεια παραδείγματα οικονομικών δολοφονιών. Είτε αυτοκτονία Δημήτρη Χρίστουλα το πείτε, είτε Τσαλικίδη, είτε Μιχαήλ Φινόπουλου το 1933, είτε Αντρέα Λόντου το 1846, είτε του Οδυσέα Αντρούτσου το 1825, το ίδιο είναι άσχετα αν έβαλαν τέλος στη ζωή τους μόνοι τους ή είχαν αρκετή έως πολύ “βοήθεια” ακόμη και σωματική.
Το χρωστάμε στα θύματα του διαρκούς οικονομικού ολοκαυτώματος, στα θύματα των αδίστακτων δολοφόνων-οπαδών του “κλέψε για να φας και άρπαξε για να ‘χεις”.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s