Αφιερωμένο σε όσους έχυσαν το αίμα τους για την ελευθερία.

Για όσους βαριούνται την πολύ ανάγνωση: Όσοι μπορείτε να διαβάσετε σήμερα, δεν είναι απαραίτητο να καταλάβετε, αυτό το κείμενο δεν θα δείτε καλύτερες μέρες σ΄ αυτόν το τόπο όσο ζείτε.

Ώστε περιμένετε ανάπτυξη κάτοικοι του Ελληνικού κράτους; (Όπως επί Ενβέρ Χότζα λέγαμε Αλβανός τουρίστας, κάπως έτσι και ο τόπος που ζούμε είναι κράτος). Όλοι μετά από τόσα χρόνια κρίσης έχετε εφεύρει και έχετε αναπτύξει στο μυαλό σας και όχι μόνο, έναν τρόπο ξεπεράσματός της, ή τουλάχιστον αντιμετώπισής της. Για όλους σας η κρίση είναι οικονομική μια και ο υπογράφων το έχει αρνηθεί κατ’ επανάληψη λέγοντας και γράφοντας ότι είναι κοινωνική/δομική. Αλλά ας υποθέσουμε ότι έχετε δίκιο.
Από την αρχή της κρίσης σας ταΐζουν διάφορα οικονομικά μεγέθη με διάφορα ονόματα που είναι αίτια της κρίσης ή που άμα επιτευχθεί ο στόχος του «τόσο» θα διορθωθεί/αναστραφεί η κατάσταση. Μιλάνε για ΑΕΠ, ποσοστό χρέους επί του ΑΕΠ, Πρωτογενές πλεόνασμα κλπ… με συνήθη επωδό την ρύθμιση του χρέους (οικεία φράση όπως η ρύθμιση του διαβήτη της πίεσης και πολλών άλλων που είναι σχετικά επιτεύξιμα.) Το στοιχείο της απάτης είναι ότι όλα αυτά είναι παραγόμενα (αποτελέσματα), άλλων οικονομικών δεικτών και μεγεθών. Μερικά μάλιστα όπως το πρωτογενές πλεόνασμα είναι, έξω από την μαθηματική λογική, αυθαίρετες πράξεις μεγεθών με ακόμη πιο αυθαίρετο όνομα. Μια ματιά σε πρωτογενείς πίνακες θα ήταν αρκετά διαφωτιστική για το τι πραγματικά συμβαίνει και τι προδιαγράφεται. Τα στοιχεία είναι της σίγουρα αναξιόπιστης Ελληνικής Στατιστικής αρχής, όπως ξέρει αυτή να τα μαγειρεύει, μια και δεν έχει σερβίρει τίποτε ωμό εδώ και πολλά χρόνια, δίνοντας τροφή για σενάρια συνωμοσίας ακόμα και για τον πληθυσμό του Ελληνικού κράτους (στην τελευταία απογραφή του 2011 είχε χάσει μισό εκατομμύριο κατοίκους, σύμφωνα με τον συμβιβασμό, μετά από παζάρια, στον οποίο ήλθε με την Eurostat). Το σίγουρο με τους αριθμούς και τους πίνακες που θα παρατεθούν είναι ότι έχουν το μαγείρεμα της θετικής αισιοδοξίας στον βαθμό που τους επιτρέπει η Στατιστική Αρχή της ΕΕ. Όπως θα διαπιστώσετε είναι πέρα από κάθε φαντασία και πραγματικότητα αδικαιολόγητα μεγάλη η αισιοδοξία των αριθμών και καθόλου χατιρικά. Απλά πρέπει να πείθεστε ότι με κάτι μικροδιορθώσεις (τα μέτρα των μνημονίων κάθε φορά) τα πράγματα θ’ αλλάξουν. Μόνο δυο πίνακες είναι αρκετοί: Το Εμπορικό ισοζύγιο και η Γενική Κυβέρνηση (έσοδα-έξοδα του κράτους).

Εμπορικό ισοζύγιο.
Στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ. Για διευκόλυνσή σας δημιουργία νέου Βιβλίου Excel με μόνη επέμβαση τα δεδομένα με κόκκινους χαρακτήρες στο τέλος του φύλου (μέσοι όροι, σύνολα) για διευκόλυνση της γενικής εικόνας.
Γενική Κυβέρνηση (Τα έσοδα και έξοδα που προκύπτουν από την λειτουργία του Ελληνικού κράτους). Προσωρινά στοιχεία.
Στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ. Για διευκόλυνσή σας δημιουργία νέου βιβλίου Excel με προσθήκη φύλου με την ονομασία Διαμόρφωση Συνόλων όπου έγινε μεταφορά των γραμμών 73-74 του πρώτου φύλου της ΕΛΣΤΑΤ (Σύνολα εσόδων και σύνολα εξόδων) και την δημιουργία γραμμής (στο ίδιο φύλο) με τις προκύπτουσες διαφορές εσόδων εξόδων.

Αν μπείτε στο κόπο να ανοίξετε τα φύλα βλέπετε:
Στο Εμπορικό ισοζύγιο σμίκρυνση του μέσου μηνιαίου ελλείμματος από 3,080€ δισ. που έτρεχε την περίοδο 2004-2009 σε 1,887€ δισ., για την περίοδο 2010-2015. Ένα ολόκληρο δισ. οικονομία.
Αντίθετα στην Γενική Κυβέρνηση που θα περίμενε κανείς μετά από τόσες λιτότητες, μνημόνια σφιξίματα και ότι άλλο σας έχει βρει, ειδικά αυτά τα ωραία κουρέματα που σας γλύτωσαν από τόσα χρέη αυτό το διάστημα τα πράγματα πάνε ακόμη και στους αριθμούς από το κακό στο χειρότερο.
Με πολύ λίγα λόγια αν μας χάριζαν μια μέρα όλα τα χρέη μας, σε μια ετήσια χρήση από εκείνη τη μέρα θα είχαμε δημιουργήσει ∼31€ δισ. χρέος
Το πρόβλημα είναι τι αντιπροσωπεύουν αυτοί οι αριθμοί και τι χρειάζεται για να διορθωθούν.
Στο μεν εμπορικό ισοζύγιο η μείωση του ελλείμματος ήταν, τελείως φυσιολογικά, ευθέως ανάλογη με την μείωση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών. Άρα αν μηδενιστεί η αγοραστική δύναμη θα μηδενιστεί και το έλλειμμα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος; Και βέβαια υπάρχει αλλά ακόμη πιο γελοίος απ’ αυτόν που εφαρμόζουν τώρα. Να αυξηθεί η ποσότητα και ανταγωνιστικότητα των προϊόντων μας. Που βρίσκεται το αστείο, ή το γελοίο της υπόθεσης; Πρώτα στη δομή της ίδιας της εξουσίας και μετά στους ανθρώπους που θα το υλοποιήσουν. Η μεν εξουσία στηρίζεται απόλυτα στο Τραπεζικό σύστημα. Κανείς δεν έχει κρατήσει ποτέ στο κόσμο ένα έστω και ασταθές Τραπεζικό σύστημα που δεν εμπνέει απόλυτη εμπιστοσύνη. Στην Ελλάδα αντίθετα με κάθε λογική και δεοντολογία όλος ο δανεισμός μεταφέρεται στα βαρέλια χωρίς πάτο που ονομάζονται Τράπεζες. Και όμως αυτή η ενέργεια δεν είναι καθόλου αντίθετη με την λογική, σύμφωνα με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σ’ αυτό το τόπο. Οι Τράπεζες εδώ και χρόνια έχουν μετατραπεί στον νταβατζή του επιχειρηματία. Οι μεν χρεωμένες επιχειρήσεις εξαρτούν την καθημερινή επιβίωσή τους από τα δάνεια των Τραπεζών που η χορήγησή τους είναι σε άμεση εξάρτηση από τα ποσά που διαθέτουν στους αρμόδιους, οι δε υγιείς, όσες έμειναν ακόμη, πρέπει να χρηματοδοτούν τις Τράπεζες, ή κατευθείαν τους αρμόδιους. Αυτό γίνεται με δυο τρόπους: Για τις μεγάλες είναι η αναγκαστική συμμετοχή στις κατά καιρούς ανακεφαλαιοποιήσεις. Για μεγάλους και μικρούς η άρνηση χρηματοδότησης Τράπεζας ή αρμόδιου σημαίνει ότι όλοι οι χρεωμένοι δεν θα έχουν συναλλαγές με τους «αντιρρησίες συνείδησης». Οι Τράπεζες ή οι αρμόδιοι τους υποδεικνύουν τους σωστούς ανθρώπους για να κάνουν την κάθε δουλειά. Αυτά ήταν και παλιότερα γνωστά. Τι διαφορά υπάρχει σήμερα; Γνωρίζετε εσείς κάποιον, αν όχι εσείς κάποιος γνωστός σας ξέρει κάποιον που είναι διατεθειμένος να επενδύσει στην Ελλάδα; Μήπως υπάρχει κάποιος που αν έβγαινε στην εξουσία το τάδε κόμμα θα ήταν διατεθειμένος να επενδύσει; Μήπως αντίθετα η συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρήσεων μεταναστεύει στο εξωτερικό; Και δεν εννοώ μόνο τις μεγάλες τις οποίες βγαίνουν οι αγωνιστές της ντουντούκας και καταγγέλλουν (coca cola κλπ). Σύμφωνα με αυτούς έπρεπε να κυκλοφορούμε εδώ και χρόνια ξεβράκωτοι, μια και όλοι οι κατασκευαστές ειδών ενδυμασίας έχουν φύγει εδώ και χρόνια στις γειτονικές χώρες. Το φαινόμενο έχει ξεφύγει από το εμπόριο με μετανάστευση συνταξιούχων. Στην Βόρεια Ελλάδα οι συνταξιούχοι (ειδικά οι χαμηλοσυνταξιούχοι) ζουν πλέον εκτός συνόρων και έρχονται μια φορά τον μήνα για να πληρωθούν την σύνταξη κουβαλώντας τα ψώνια του μήνα, για παιδιά και εγγόνια, που είναι υποχρεωμένα να ζουν στην Ελλάδα, από τις γειτονικές χώρες. Αυτά τα φαινόμενα περιμένουν να μειωθούν ή να ενταθούν με την περαιτέρω μείωση συντάξεων και μισθών στην οποία εκ των πραγμάτων θα οδηγηθούν;
Όσο για την Γενική Κυβέρνηση τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα. Το δείχνει άλλωστε από μόνος του ο πίνακας. Όσο μεγαλύτερους φόρους βάζεις, όσες περισσότερες εισφορές, υψηλότερο ΦΠΑ, τόσο μειώνονται οι εισπράξεις. Είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη της διαφοράς θεωρίας και πράξης. Η λίστα Λαγκάρντ (Φαλτσιάνι) ταλαιπωρείται τόσα χρόνια χωρίς να έχει εισπραχθεί ούτε ένα ευρώ απ’ αυτήν, την ώρα που στην Ευρώπη έχουν εισπράξει απ’ αυτή πάνω από 200€ δισ. και συνεχίζουν να εισπράττουν. Αντίθετα εδώ φτιάχνουν λίστες με διάφορα ονόματα της επικαιρότητας για να απασχολούν τον κόσμο και τίποτε παραπάνω. Δεν μπορούν να φορολογήσουν τα μεγάλα εισοδήματα γιατί αυτά είναι που τους στηρίζουν. Άλλωστε έγιναν μεγάλα (τα εισοδήματα) χάρη στην πολιτική αθέμιτη στήριξη. Η ύπαρξη του ενός είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την στήριξη του άλλου.
Πολλοί ήταν αυτοί που σας υποσχέθηκαν μέχρι τώρα το σπάσιμο του κύκλου της διαφθοράς. Παλιοί και νέοι. Πέρα από τους δοκιμασμένους, δημιουργήθηκαν και νέα σχήματα για να αποσπάσουν την ψήφο σας. Από ποιους επανδρώθηκαν και στηρίχθηκαν; Μα από τους ίδιους παλιούς γνωστούς του παρελθόντος. Υπάρχουν κι άλλα που το παίζουν αντισυστημικά. Από ποιούς χρηματοδοτούνται; Ή την βγάζουν με τις εισφορές των μελών; Ποιές ποιών μελών. Αυτών που δεν έχουν καθόλου εισοδήματα;
Θα μπορούσαν να δημιουργηθούν νέα σχήματα σχετικά αδιάφθορα (δεν ζούμε σε κοινωνία αγγέλων); Με ποιους θα επανδρωνόταν και σε ποια κομματική βάση θα απευθυνόταν; Η σημερινή είναι διεφθαρμένη μέχρι το κόκαλο. Όχι γιατί είμαστε τέτοιοι χαρακτήρες αλλά γιατί έχουμε υποχρεωθεί να το κάνουμε για να επιβιώσουμε. Πως θα γινόταν να σπάσει ένα απόστημα του οποίου είναι όλοι μέρος του; Πως ο γιατρός δεν θα πάρει φακελάκι ή δεν θα συνταγογραφήσει κατευθυνόμενα, για να πληρώσει σπίτι, φροντιστήρια, ακόμη και το πανάκριβο φαγητό; Πως ο μηχανικός δεν θα κλέψει στο τσιμέντο για να μπορεί να πληρώσει γιατρούς δικηγόρους κλπ… Πως ο κάθε κάτοικος αυτής της χώρας μπορεί να επιβιώσει χωρίς να βάλει το χέρι του βαθιά στην τσέπη του άλλου; Ο πρώτος που θα το κάνει θα βρεθεί όχι μόνο φτωχός αλλά εκτός πιάτσας και άσχημα μπλεγμένος γιατί καταστρέφει το σύστημα. Το ίδιο ισχύει για τον δεύτερο, τρίτο… κοκ μια και οι προηγούμενοι θα είναι εκτός αλυσίδας.
Έτσι το σύστημα παραμένει αμετάβλητο όσο και αν βυθίζεται καθημερινά. Αποδείχθηκε ότι είναι τεράστιο λάθος να παραλληλίζεται με βαρέλι του οποίου όλοι ψάχνουν που βρίσκεται ο πάτος. Δεν υπάρχει τέλος ούτε όριο προς τα κάτω. Ατοί που επιμένετε είστε οι ίδιοι που λέγατε το 2010 «Δεν θα μας αφήσουν έτσι. Δεν γίνεται. Θα βοηθήσουν…». Όσα και να γράψω όσο και να πλατειάσω το θέμα, περισσότερες παρερμηνείες και λαβές σχολίων και «δικαιώσεων» θα υπάρξουν απ΄ αυτούς που με βάφτισαν «ο εχθρός του τόπου» όταν από το 2008 μίλαγα και έγραφα για την κρίση που θα ερχόταν. Για άλλη μια φορά κοινωνική δομική που μια έκφανσή της, ένα αποτέλεσμά της, είναι η οικονομική κρίση. Όσες χώρες είχαν οικονομική κρίση σε οποιοδήποτε οικονομικό σύστημα η μια μετά την άλλη βγήκαν ή βγαίνουν απ’ αυτή τη κρίση. Δυο επιλογές έχετε: Ή να φύγετε ή να «φύγετε». Ή θα φύγετε από τη χώρα όπως μέχρι σήμερα έκαναν οι μισοί και χωρίς σύγκριση καλύτεροι από τους Έλληνες που έμειναν, ή θα φύγετε για πάντα από την υγιή ψυχικά ζωή. Χωρίς ελπίδα δεν είναι απλά πολύ δύσκολο να διατηρήσεις την πνευματική και ψυχική υγεία σου. Δεν εννοώ σε ψυχολογικό αλλά σε ψυχιατρικό επίπεδο. Και αυτού ο μισεμός είναι χωρίς επιστροφή χωρίς να έχει υπάρξει ποτέ καμία εξαίρεση.
Το φευγιό στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι προδοσία. Αντίθετα είναι υπηρεσία προς την πατρίδα. Αν παλέψετε από μέσα τα κοινωνικά προβλήματα θα γίνετε αναπόδραστα άλλο ένα μέρος τους.
Μην ξεχνάτε:
Κανείς Εθνικός ευεργέτης δεν ήταν κάτοικος Ελλάδας. Όσοι λίγοι απ’ αυτούς είχαν την ελπίδα; Την αφέλεια; Το θράσσος; Ή την αλαζονεία να έλθουν στο τόπο τους γλύτωσαν παρατρίχα τη ζωή τους χωρίς να γλυτώσουν την μέχρι τότε περιουσία τους.
Κανείς πρωτοκλασάτος αγωνιστής , στρατιωτικός ή πολιτικός δεν την έβγαλε καθαρή στην Ελλάδα. Από την πασίγνωστη θανατική καταδίκη των Κολοκοτρώνη – Πλαπούτα έως την καλά κρυμμένη, από τους ιστορικούς, θανατική καταδίκη των Βενιζέλου – Πλαστήρα. Από την απέλαση του Καραϊσκάκη έως την δολοφονία των Ανδρούτσου και Καποδίστρια. Εκτός αν νομίζετε ότι μπορείτε να προσφέρετε κάτι παραπάνω εσείς οπότε το μόνο που μπορώ να σας ευχηθώ είναι καλό ταξίδι στον δρόμο χωρίς επιστροφή.
Τιμητές οι Κωλέττηδες, Τσολάκογλου, Λογοθέτηδες, Ράλληδες που εγκαλούσαν την πολιτική ηγεσία της χώρας που είχε διαφύγει την κατοχή σαν ριψάσπιδες. Φύγετε και πολεμήστε τους με νύχια και με δόντια όπως και όσους τους υπερασπίζονται. Δεν θα έχετε φύγει με την θέληση σας αλλά επειδή σας το επέβαλαν αυτοί που μείνανε. Όπως έγινε και όπως γίνεται με όλους τους μετανάστες. Μην έχετε ενοχή ότι θα βλάψετε στο παραμικρό τον τόπο ή τον λαό. Μην ξεχνάτε ότι ποτέ δεν υπήρξε συγκεκριμένος Ελληνικός τόπος ή Ελληνικός λαός. Αυτό που υπήρξε ήταν και είναι το τεράστιο Ελληνικό Έθνος που κουβαλάει όποιος το θέλει πάνω στους ώμους του και μεταφέρεται μόνο από μυαλό σε μυαλό. Κανείς δεν υπήρξε ποτέ Έλληνας επειδή το γράφει η ταυτότητά του, ή ξέρει να μιλάει Ελληνικά. Έλληνας είναι αυτός που κουβαλάει τις αξίες και το πνεύμα των τεσσάρων χιλιετηρίδων Ελληνικού πολιτισμού.

Σ.Σ. Αυτό το κείμενο θα μείνει αναρτημένο όσα περισσότερα χρόνια γίνεται. Για τους εξυπνάκηδες που έχουν και θα έχουν τα χίλια επιχειρήματα για το αντίθετο ως προς την πορεία της χώρας.

Χριστόφορος Ψωράκης