Περιμένοντας τη νέα σοδειά.

Όλα καλά ήλθαν και αυτή τη φορά. Τα καταφέραμε, γεμίσαμε το ταμείο μας και τώρα μπορούμε να περιμένουμε την επόμενη σοδειά. Δεν υπάρχει ανησυχία από τους καμένους. Ότι και να τους πούμε στην κατάσταση που είναι θα το χάψουν. Εδώ χάψανε οι ηλίθιοι άλλα κι άλλα όταν νόμιζαν ότι ήταν στα καλά τους. Πίστεψαν ότι θα γινόταν πλούσιοι με το χρηματιστήριο, ότι θα βάζαν ξένα λεφτά στη τσέπη με τις επιδοτήσεις της ΕΕ, τώρα έτσι που είναι, αν τους πούμε να πάνε να πνιγούνε για το καλό τους, όχι μόνο θα το πιστέψουν, αλλά θα μεγαλώσει και το ποσοστό συσπείρωσης στα κόμματα. Μας τρώνε λίγες ώρες για να τους πούμε τα παραμύθια που θέλουν, αλλά τι να κάνουμε, να φύγουμε από την Ελλάδα; Τα παιδιά μας δηλαδή τι μέλλον θα έχουν; Όταν πεθάνουν οι γέροι δεν θα υπάρχει ούτε ίχνος από αυτά που κάναμε. Αφού τα γραπτά μένουν και είναι αυτά που γράψαμε εμείς, τίποτε άλλο.
Μεγάλη βοήθεια αυτή η ομερτά. Οι χαζοί που την ανακάλυψαν έμειναν στην πρωτόγονη συνήθεια να σκοτώνουν όποιον την παραβιάζει και βρίσκουν συνέχεια το μπελά τους. Αν δεν δεν ήταν τόσο ηλίθιοι δεν θα γινόταν εγκληματίες. Πέντε ευρώ που λέει ο λόγος λάδωμα δώσε στον κάθε χαμένο, για να κάνει κολοτούμπες για σένα. Μετά πάρε του και το σπίτι και αυτός θα λέει ευχαριστώ. Αν βρεθεί και κανένας τρελός που θέλει να μιλήσει θα τον πλακώσουν οι άλλοι στο ξύλο. Την έχω δει αυτή τη σκηνή μικρός μαθητής, το 1968, όταν σε επαρχιακή πόλη, μας πήγαν μαζί με όλα τα άλλα σχολεία να ακούσουμε τον Πατακό. Αφού ανέπτυξε την θεωρία του ο ομιλητής απευθύνθηκε στη ασφυκτικά γεμάτη πλατεία με το ερώτημα: “Έχει κανείς αντίρρηση;” Πετάχτηκε ένας, καμιά σαρανταριά χρονών, πέντε έξι μέτρα μπροστά μου και φώναξε “εγώ”, σηκώνοντας και το χέρι μάλιστα. Άλλος του τράβαγε το χέρι κάτω, άλλος τον κλώτσαγε στα πόδια άλλοι τον τράβαγαν προς τα κάτω από τα πέτα του σακακιού, με τρόπο, να μην φαίνονται και όλοι τον βρίζαν με την πιο συχνά επαναλαμβανόμενη βρισιά “ Ρε π… θες να μας βάλεις όλους φυλακή;”. Όταν τον ξάπλωσαν κάτω, αφού είχε φάει αρκετές στο στομάχι και στην κοιλιά γιατί επέμενε να φωνάζει, η επωδός ήταν “αν εσύ δεν λυπάσαι τα παιδιά σου τράβα και σκότωστα ρε, τα δικά μας τι σου φταίνε;” Κάποιοι κύριοι με πολιτικά που πλησίασαν τρέχοντας, από πιο μακριά, βλέποντας την αντίδραση του κόσμου απομακρύνθηκαν ικανοποιημένοι και 2-3 εκατοστά ψηλότεροι. Το γέλιο ήταν ότι όταν δεν συνέφερε πια η χούντα, αλλά όλα τα λεφτά ήταν στην δημοκρατία. Τους πείσαμε όλους ότι ήταν αντιστασιακοί και ότι αυτοί έριξαν την χούντα.
Έτσι τα παιδιά της προηγούμενης γενιάς, η σημερινή, κατάφερε να εξασφαλίσει το ψωμί μας και κάτι παραπάνω. Με τον ίδιο τρόπο τα παιδιά τους θα εξασφαλίσουν το ψωμί των παιδιών μας. Αν τολμούν ας πούνε στα παιδιά τους ότι ήταν ηλίθιοι, ότι “έναντι πινακίου φακής τα πούλησαν”, ότι δεν έκαναν λάθη, αλλά όλη τους η ζωή ήταν λάθος. Η ίδια αλάνθαστη συνταγή μας τρέφει εδώ και έξι γενιές και απ΄ ότι φαίνεται θα μας τρέφει ποιος ξέρει για πόσες ακόμη.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s