Σαν σήμερα 13 Ιανουαρίου

1840: Ο Γεώργιος Ριζάρης συντάσσει την διαθήκη του. Ήταν 1η Ιανουαρίου με το παλιό ημερολόγιο που ίσχυε τότε στην Ελλάδα και σκέφτηκε να εκμεταλλευτεί κι εκείνη την μέρα. Δεν είναι αστεϊσμός ήταν ο τρόπος σκέψης, η νοοτροπία αυτού του ανθρώπου. Όπως και το ότι δεν παντρεύτηκε, όπως σχεδόν όλοι οι Εθνικοί ευεργέτες. Πέθανε το 1842 από αδράνεια του πεπτικού συστήματος λόγω κακής διατροφής και χρόνιου υποσιτισμού. Μην πάει ο νους σας σε νευρική ανορέξια και τα παρόμοια. Δεν έτρωγε για να κάνει οικονομία. Χαρακτηριστικό είναι ότι λίγες μέρες πριν τον θάνατό του παζάρευε με τους γιατρούς του να μην πίνει ζωμό από μοσχάρι, αλλά από πόδια από μοσχάρι που του στοίχιζε λιγότερο. Χαρακτηριστικότερο ότι και μετά θάνατο, μέσω της διαθήκης του, παζάρευε το επιτόκιο των χρημάτων του στις τράπεζες, ενώ οι εκτελεστές που είχε ορίσει στην διαθήκη του δεν ήταν καθόλου άπειροι, ή πρωτόβγαλτοι στο θέμα: Γρηγόριος Μαρασλής, Ιωάννης Γεννάδιος κλπ. Ναι αλλά δεν ήταν ούτε τσιγκούνης, ούτε μισάνθρωπος. Όπως όλοι οι ευεργέτες και ιδιαίτερα οι Ηπειρώτες πίστευε ότι ο πλούτος δεν ήταν για να εξυπηρετεί τις καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων αλλά ανώτερους κατά την κρίση τους στόχους και σκοπούς μέσω των οποίων θα ευεργετούνταν και οι άνθρωποι εφ’ όσον τους επιτύγχαναν. Και σ’ αυτό το θέμα αυτός και ο αδελφός του Μάνθος που είχαν από κοινού τις επιχειρήσεις τους είχαν δώσει από νωρίς δείγματα γραφής. Γεννημένοι στο Μονοδένδρι Ζαγορίου είχαν μείνει από νωρίς ορφανοί. Αναγκάστηκαν να γίνουν οικονομικοί μετανάστες στην Νίζνα της Ρωσίας (σήμερα Ουκρανίας) όπου με το εμπόριο έγιναν πάμπλουτοι, λόγω των προνομίων που είχαν παραχωρήσει στην Ελληνική παροικία της πόλης τόσο ο Πέτρος Α΄ όσο και η Αικατερίνη Β΄ (μέχρι και απαλλαγή από κάθε φόρο είχαν). Ίδρυσαν δυο σχολεία στην ιδιαίτερη πατρίδα τους (ένα αρρένων και ένα θηλέων) και οικοτροφείο για τα οποία φρόντισε και με την διαθήκη του να έχουν τα έσοδα για να λειτουργούν. Έγιναν μέλη της Φιλικής Εταιρείας και χρηματοδότησαν τόσο την σύσταση στρατού από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη όσο και για την συντήρησή του στο σύντομο χρονικό διάστημα της ύπαρξής του.  Μετά τον θάνατο του αδελφού του Μάνθου ο Γεώργιος Ριζάρης εγκαταλείπει την Ρωσία και έρχεται στην Αθήνα το 1837. Αγόραζε ότι θεωρούσε ευκαιρία. Από τεράστια κτίρια, οικόπεδα και αγροτεμάχια έως δυο ρίζες ελιές. Με την διαθήκη του αφήνει την τεράστια αυτή περιουσία όπως και σχεδόν όλες τις κινητές του αξίες (μετρητά, γραμμάτια κλπ) για την λειτουργία Εκκλησιαστικής Σχολής στην οποία θα εκπαιδευόταν κατά κύριο λόγο ιερείς. Είχε ήδη αρχίσει τις εργασίες σύστασης και κατασκευής των οικοδομικών, αλλά βλέποντας ότι το τέλος του ήταν κοντά και οι εργασίες τραβούσαν κανόνισε τα της ολοκλήρωσης και λειτουργίας της με την διαθήκη του. Και το έκανε όπως πάντα με κάθε λεπτομέρεια. Από τον οργανισμό της, του μισθούς των καθηγητών, τις υποτροφίες των μαθητών, τα πειθαρχικά κλπ.  Το κτίριο αποπερατώθηκε δυο χρόνια μετά τον θάνατο του ευεργέτη το 1842. Η Ριζάρειος Εκκλησιαστική Σχολή λειτουργεί από το 1844 μορφώνοντας όχι μόνο κληρικούς και θεολόγους αλλά και διακεκριμένους πολιτικούς.


1842: Σφαγιάζεται στο Αφγανιστάν όλη η δύναμη κατοχής του στρατού της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Από τους 4.500 στρατιωτικούς και 12.000 συνοδούς επιβιώνει ένας βοηθός χειρούργου που φτάνει στο Τζαλαλαμπάντ για να ανακοινώσει το άσχημο νέο. Η σφαγή ήταν το τέλος του πρώτου Αγγλοαφγανικού πολέμου, που είχε αρχίσει το 1838, στα πλαίσια του Μεγάλου Παιχνιδιού. Έτσι είχε ονομαστεί η κόντρα Αγγλίας – Ρωσίας για τον έλεγχο της κεντρικής Ασίας. Το Παιχνίδι συνεχίστηκε το 1878 με τον δεύτερο Αγγλο-Αφγανικό πόλεμο.


1853: Πεθαίνει σε ηλικία 69 ετών ο αγωνιστής τη Επανάστασης, μέλος της Φιλικής Εταιρείας, πολιτικός, λόγιος, πολυμαθής, θεολόγος, ιερωμένος και φιλόσοφος Θεόφιλος Καΐρης. Φίλος του Αδαμαντίου Κοραή και συμφοιτητής ιατρικής στο Παν. της Πίζας με τον Ι. Κωλέττη. Αντίθετος με τον θεσμό της βασιλείας αρνήθηκε τόσο το παράσημο του Σωτήρος όσο και την έδρα της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όθωνος. Ίδρυσε  οικοτροφείο και σχολή  στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Άνδρο με πρωτοποριακές μεθόδους διδασκαλίας όπου δίδασκε εκτός από τα ορφανά και γόνους εύπορων οικογενειών που ήθελαν τα παιδιά τους να λάβουν παιδεία από τον Θ. Καΐρη. Κληρικός ων αρνήθηκε τον Χριστιανισμό και δίδασκε δικιά του θρησκεία την Θεοσέβεια. Παρά την άρνηση του ενώπιον της Ιεράς Συνόδου ότι η Θεοσέβεια είναι θρησκεία αλλά φιλοσοφικό δόγμα, ήταν εμφανέστατη η θρησκευτική της χροιά. Καθαιρέθηκε και αναθεματίστηκε το 1839, εξορίστηκε αρχικά στη Σκιάθο (στην μονή Ευαγγελισμού με εντολή να εγκλειστεί στα υπόγειά της μέχρι να μεταμεληθεί). Μετέπειτα στη Θήρα. Το 1841 λόγω βαρύτατου κλονισμού της υγείας του του επέτρεψαν να φύγει οριστικά για το εξωτερικό. Μετά την εξέγερση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 επανήλθε στην Ελλάδα το 1844, γιατί με το 2ο Σύνταγμα της Ελλάδας που είχε δημοσιευτεί τότε, επιτρεπόταν όλα τα δόγματα. Το 1852 σύρθηκε σε δίκη κεκλεισμένων των θυρών. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση δύο ετών.  Η κλονισμένη υγεία του δεν άντεξε. Πέθανε στις φυλακές της Σύρου. Την σωρό του την έθαψαν στο λοιμοκαθαρτήριο στα Λαζαρέτα Σύρου, ώστε να είναι δικαιολογημένοι γιατί γέμισαν τον τάφο με ασβέστη. Έξι μέρες μετά τον θάνατό του, ο Άρειος Πάγος (στον οποίο είχε προσφύγει) την 19/01/1853 αποφάσισε την αναίρεση της καταδικαστικής αποφάσεως εις βάρος του.


1859: Γεννιέται ο Κωστής Παλαμάς. Αν και απόγονος τριών τουλάχιστον γενεών λογίων, ήταν με τους Δροσίνη και Καμπά οι αναγεννητές των ελληνικών γραμμάτων. Αν και δεν ασχολήθηκε ποτέ με την πολιτική είχε επιρροή δέκα πρωθυπουργών όπως αναφέρει ο Μίκης Θεοδωράκης. Μόνο με την ποίησή του είχε αναγκάσει πολιτικούς όλων των παρατάξεων να πάρουν θέση απέναντι στα ποιήματά του. Πέθανε 27.02.43 και η κηδεία του, την επομένη, έγινε αφορμή για άλλη μια διαδήλωση κατά της κατοχής.

«Ο δωδεκάλογος του γύφτου«.


1898: Ο πρίγκηπας Γεώργιος, γιος του Γεωργίου Α΄, επιλέγεται από της μεγάλες δυνάμεις σαν ο πρώτος ύπατος αρμοστής της ανεξάρτητης πια Κρήτης. Ήταν άλλωστε η μοναδική γραπτή υποψηφιότητα. Η απόφαση πάρθηκε στην Αγία Πετρούπολη από τους εκπροσώπους της Ρωσίας, Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας και Αυστρίας. Οι δυο τελευταίες χώρες, παίζοντας το χαρτί της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, έφερναν προσκόμματα, ή ανέφεραν στον αέρα ονόματα διαφόρων φανταστικών υποψηφίων μέχρι την προηγουμένη, με μόνο στόχο να καθυστερήσει η διαδικασία. Συνέχισαν να κάνουν το ίδιο και μετά, με διαδικαστικά και τυπικά προσκόμματα, με την ελπίδα να δημιουργηθεί κάτι (Διεθνές ή διμερές επεισόδιο. Στο δεύτερο είχαν περισσότερες ελπίδες βασιζόμενοι στο θερμόαιμο ταμπεραμέντο των Κρητικών. Αυτοί έχοντας πλήρη συναίσθηση της σοβαρότητας της κατάστασης, για την οποία είχαν την σωστή ενημέρωση από τον Ελ. Βενιζέλο, ούτε ανάσαιναν, κατά την γνωστή έκφραση.), που θα ανέστειλε, ή θα ακύρωνε την απόφαση για ανεξαρτησία  της μεγαλονήσου. Όταν απογοητεύτηκαν  αποχώρησαν από την όλη διαδικασία, έχοντας πετύχει την καθυστέρηση εγκατάστασης του Ύπατου Αρμοστή της Κρητικής Πολιτείας, όπως την είχαν ονομάσει, κατά έντεκα μήνες.


1898: Δημοσιεύεται στην Αυγή (L’Aurore) το «κατηγορώ» (J’accuse) του Εμίλ Ζολά. Ο Ζολά στέλνει μια ανοικτή επιστολή προς τον πρόεδρο της Γαλλίας Φελίξ Φορ, στην οποία ο εκδότης (ιδιοκτήτης και συντάκτης) της εφημερίδας Κλεμανσώ δίνει τον τίτλο «Κατηγορώ». Αναφέρεται στην υπόθεση Ντρέυφους, κατηγορώντας τόσο τους φυσικούς αυτουργούς όσο και τους ηθικούς. Κατηγορώντας ένα πολιτικό και κοινωνικό σύστημα που καταδίκασε κάποιον με βάση τις προκαταλήψεις του, τις σάπιες ιδέες του και τι λάθος επιλογές του.   Ο Ζολά πέρασε κακουργιοδικείο για την επιστολή του.


1910: Γεννιέται ο ζωγράφος και σκηνογράφος Γιάννης Τσαρούχης († 20 Ιουλίου 1989, 79 ετών). Ο τελευταίος μεγάλος Έλληνας ζωγράφος. Οι πίνακες του έχουν την πιο έντονη «μυρωδιά» Ελλάδας από κάθε άλλον σύγχρονο ζωγράφο. Με στοιχεία Βυζαντινά, λαϊκά, επηρεασμένοι ολοφάνερα από την προτίμησή του στους άντρες, έχουν τη σφραγίδα του δημιουργού τους στο «κούτελο». Όλοι με την πρώτη ματιά αναγνωρίζουν έναν πίνακα του Τσαρούχη. Αρκετά σημαντική ήταν και η προσφορά του στα θεατρικά σκηνικά με πιο γνωστό έργο του στις Όρνιθες του 1959.


1989: Εκείνη τη μέρα (που ήταν Παρασκευή και 13) οι χρήστες προσωπικών υπολογιστών βίωσαν τον τρόμο μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή τους. Ήταν το πρώτο μαζικό και ταυτόχρονα εντυπωσιακό κτύπημα του πιο φημισμένου ιού (Υπήρξε 10 χρόνια αργότερα διεκδικητής του τίτλου, ο Melissa): Του Παρασκευή και 13 ή Jerusalem. Είχε δημιουργηθεί από το 1987 (που σε όλη την διάρκειά του είχε εντολή να είναι ανενεργός) για το το 1988 που ήταν η 40ή επέτειος ίδρυσης του Ισραηλινού κράτους. Ο υιός το υπόλοιπο διάστημα (εκτός από τις ημερομηνίες που έδειχναν Παρασκευή και 13) προσέβαλε αρχεία του DOS που είχαν κατάληξη .COM, .EXE, και .SYS. Αύξανε το μέγεθός τους κατά 419 Bytes (Όσο ήταν το μέγεθός του) μειώνοντας έτσι την μνήμη και επιβραδύνοντας το σύστημα. Επίσης φορτωνόταν στην μνήμη και παρακολουθούσε εργασίες “χαμηλού επιπέδου” δημιουργώντας προβλήματα (όπως π.χ. το interrupt 21h που χρησιμοποιούσαν τότε τα τοπικά δίκτυα). Όμως κάθε Παρασκευή και 13 διέγραφε όλα τα αρχεία που χρησιμοποιούσε ή δημιουργούσε εκείνη τη μέρα ο χρήστης.


2012: Πεθαίνει σε ηλικία 87 ετών ο Ραούφ Ντενκτάς, εξτρεμιστής ηγέτης των Τουρκοκυπρίων. Ο ένας από τα δύο ιδρυτικά στελέχη της T.M.T. το 1950. Ο άλλος ήταν ο Τούρκος συνταγματάρχης Ριζά Βουρουσκάν. Τα 3.000 μέλη της ονομαζόταν Μουτζαχίντ, ενώ το σήμα της ήταν ένας γκρίζος λύκος. Κατά την διάρκεια της δράσης της σκότωσαν Τουρκοκύπριους που ήταν κατά της διχοτόμησης και βέβαια αρκετούς Ελληνοκύπριους. Μετά την εισβολή των Τούρκων στη Κύπρο, δημιούργησε το Τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος και στις εκλογές που ακολούθησαν εξελέγει χωρίς αντίπαλο, αφού οι άλλοι δυο υποψήφιοι εξαναγκάστηκαν από τον Τουρκικό στρατό κατοχής να σταματήσουν την προεκλογική τους εκστρατεία. Εκδίωξε όλους τους εγκλωβισμένους, στα κατεχόμενα εδάφη, Ελληνοκύπριους, (20.000 ήταν μόνο οι κάτοικοι της Καρπασίας). Εξανάγκασε όλους τους Τουρκοκύπριους που ήταν στην Ελληνική πλευρά να μεταναστεύσουν στην Τουρκοκυπριακή. Ταυτόχρονα δεν δίστασε να μεταφέρει χιλιάδες εποίκους από την Τουρκία για να αλλοιώσει την δημογραφική σύνθεση του νησιού. Το 2002 κατέπνιξε εκτεταμένες διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων που ζητούσαν επανένωση με την Κύπρο. Αυτή ήταν η αρχή του πολιτικού του τέλους. Δεν ξαναέβαλε υποψηφιότητα και πέθανε ξέροντας ότι είχε πετύχει το στόχο της ζωής του, την διχοτόμηση, αλλά είχε αποτύχει τελείως σε αυτό που αποσκοπούσε. Σε μια καλύτερη ζωή των συμπατριωτών του.


←12 Ιανουαρίου

14 Ιανουαρίου→


This entry was posted in Σαν σήμερα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.