Σαν σήμερα 1 Φεβρουαρίου

1862: Ξεσπάει επανάσταση στο Ναύπλιο, στην Σύρο και στην Κύθνο, κατά του Όθωνα και του «υπουργείου αίματος«. Αγανακτισμένοι πολιτικοί και στρατιωτικοί από την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα επαναστατούν. Τα προβλήματα έχουν γιγαντωθεί στο νεοσύστατο βασίλειο, με τον Όθωνα να έχει επιβάλει την Βαυαροκρατία και να προσπαθεί να ελέγξει την παραγωγή και το εμπόριο, με δικούς του αυλοκόλακες, φτάνοντας να κάνει εισαγωγές ακόμη και καπέλων και να τα πατρονάρει (σκιαδικά) για να χτυπήσει τη ντόπια παραγωγή. Στα πολιτικά έχει στήσει το άτυπο ανακτοβούλιο, με το οποία διοικεί το κράτος. Οι επαναστάτες που ήταν όλοι οι στρατιωτικοί που υπηρετούσαν στην περιοχή της Αργολίδας αλλά και όλοι οι στρατιωτικοί και πολιτικοί ηγέτες που ήταν φυλακισμένοι στο Ναύπλιο, καταλαμβάνουν στρατηγικά σημεία σε όλο το Νομό. Η αυλή έχοντας στοιχεία στα χέρια της για το επικείμενο κίνημα είναι πανέτοιμη. Συγκεντρώνει στρατό στην Κόρινθο με διοικητή τον Εμμανουήλ Χαν. Ταυτόχρονα κάνει ναυτικό αποκλεισμό του κόλπου της Αργολίδας. Η επιχείρηση κατάληψης του Ναυπλίου αποδεικνύεται ότι δεν είναι παιχνίδι. Την 15 Φεβρουαρίου εκδίδει το πρώτο διάταγμα αμνηστίας για τους «αποπλανηθέντες ή εκβιασθέντες να συμμετάσχουν στην επανάσταση». Μετά από αρκετές ανεπιτυχείς στρατιωτικές επιχειρήσεις, εκδίδει την 19 Μαρτίου το δεύτερο διάταγμα αμνηστίας, με το οποίο δίδει αμνηστία σε όλους εκτός από 19 στρατιωτικούς και πολιτικούς που κατονομάζονται και με την επιφύλαξη καλύτερης μεταχείρισης σε  αυτούς από τους 19 που θα πρόδιδαν τους άλλους. Μετά από την αποτυχία και αυτού εκδίδει την 2 Μαΐου το τρίτο διάταγμα αμνηστίας που περιορίζει σε 11 τους υπαίτιους, για να μην φανεί ότι οκτώ από την δεύτερη αμνηστία, μετά από διαβουλεύσεις, ενέδωσαν. Στο τελευταίο αυτό ΦΕΚ περιέχονται επίσης διατάγματα διάλυσης των Δημοτικών Συμβουλίων Ναυπλίου και Ερμουπόλεως. Εκεί τελειώνει η επανάσταση του Ναυπλίου. Στους 11 ηγέτες που είχαν απομείνει στη λίστα επιτράπηκε να αναχωρήσουν με πλοία για την Σμύρνη, απ’ όπου διασκορπίστηκαν σε Ευρωπαϊκές πόλεις. Με την ανατροπή του Όθωνα επανήλθαν στην Ελλάδα. Για τις αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων στο Ναύπλιο και στην Κύθνο, η συζήτηση στη Βουλή αναβλήθηκε.


1902: Το Ελληνικό Δημόσιο «αγοράζει» στην εξευτελιστική τιμή των 80.000 λιρών Αγγλίας πάνω από 500.000 στρέμματα, από τον κληρονόμο και ανιψιό του Εθνικού και Εκκλησιαστικού ευεργέτη Παύλου Στεφάνοβικ Σκυλίτση. Ο Ιωάννης Σκυλίτσης θεώρησε ντροπή του να κρατήσει το κομμάτι της κληρονομιάς που του άφηνε ο θείος του. Για να είναι έγκυρη η αγοραπωλησία, ζητάει το συμβολικό αυτό ποσό. Η έκταση πολύ πιθανόν ήταν υπερδιπλάσια από τα 509.000 στρ. με τα «περίπου» στο ΦΕΚ. Σκόπιμα δεν αναγραφόταν πόση έκταση καταλάμβαναν «άχρηστες» περιοχές, όπως η λίμνη Κάρλα (190.000 περίπου στρέμματα), οι βάλτοι γύρω της, κάτι πετρόλοφοι και τα χωριά τους, ή εκτάσεις με δέντρα που ήταν «ακατάλληλες» για καλιέργεια. Παρ’ όλα αυτά το Ελληνικό Δημόσιο κατάφυγε σε δανεισμό από την Εθνική Τράπεζα για να πληρώσει το ποσό. Πάντως η σύμβαση επικυρώθηκε σε 24 ώρες από την Βουλή για να μην ακυρωθεί ή αλλάξει γνώμη ο κληρονόμος. Ο Ελληνογιουγκοσλάβος Παύλος Στεφάνοβικ Σκυλίτσης είχε αφήσει με την ίδια διαθήκη, μια έκταση που περιέκλειε 22 χωριά, απ’ ευθείας στο Ελληνικό Κράτος με την προϋπόθεση «τα εκ τούτων έσοδα δίδονται εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον όπως θα διαθέτει ταύτα, υπέρ της ανορθώσεως του εν τω υποδούλω Ελληνισμού Ορθοδόξου Κλήρου».


1936: Πεθαίνει σε ηλικία 56 ετών ο Γεώργιος Κονδύλης. Στρατιωτικός και πολιτικός. Το όνομα του είναι συνδεδεμένο με αμέτρητα κινήματα που προκάλεσε ο ίδιος ή συμμετείχε και άλλα τόσα που κατέστειλε. Πότε υποστηρικτής του Βενιζέλου και πότε του Βασιλιά ανάλογα με τις καιροσκοπικές του διαθέσεις, χωρίς καμία γνώση πολιτικής, οικονομικών και δημόσοιας διοίκησης. Βουλευτής, Υπουργός, 2 φορές Πρωθυπουργός* εως και Αντιβασιλέας, έχει πολλές παροιμιώδεις φράσεις στο ενεργητικό του. Όταν το 1935 ρώτησε το οικονομικό του επιτελείο πως θα έβγαιναν από την κρίση, του έκαναν διάφορες προτάσεις. Αυτός επέλεξε αυτή του να κόψουν επιπλέον χρήμα. Όταν του είπαν ότι το επιπλέον χρήμα θα αύξανε τον πληθωρισμό απάντησε ‘Μα εμείς δεν θα το πούμε σε κανένα’. Η γνωστότερη είναι εκείνη που είπε μετά την επιτυχία του κινήματός του εναντίον της δικτατορίας του Πάγκαλου: «Αν ήξερα πόσο ζώα είναι οι Έλληνες, θα τους διοικούσα από δεκανέας.» Ο Κονδύλης πέρα από την άγνοια των στοιχειωδών για την έννοια και τη λειτουργία της Δημοκρατίας ήταν λαϊκός και πάντοτε ενεργούσε με τις όποιες γνώσεις είχε με γνώμονα το καλό των λαϊκών στρωμμάτων. Σαν στρατιωτικός και θάρρος είχε αλλά κυρίως είχε εξαίρετες στρατηγικές ικανότητες και πάρα πολλές νίκες στο ενεργητικό του, στον Μακεδονικό Αγώνα στους Βαλκανικούς πολέμους, στο Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, στις επιχειρήσεις στην Ουκρανία, στο μέτωπο της Μικράς Ασίας. Μετά την κατάρρευση του μετώπου και την πλήρη διάλυση του στρατού, ανέλαβε την αναδιοργάνωση της μεραρχίας Κρήτης στον Έβρο σε χρόνο ρεκόρ για να έχει η Ελλάδα κάποια επαναδιαπραγματευτική ικανότητα στη Λωζάνη.

*26.08.1826-04.12.1926, 10.10.1935-30.11.1935.


1940: Πεθαίνει  σε ηλικία 63 ετών ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Λογοτέχνης, κριτικός, δημοτικιστής. Είχε την ευχέρεια να αποδίδει εξ ίσου καλά τόσο στην ποίηση όσο και στο πεζογράφημα. Έγινε ακαδημαϊκός στην έδρα της Λογοτεχνίας, όπου εκφώνησε τον εισαγωγικό του λόγο  στην δημοτική, πραγματικό πραξικόπημα για τα δεδομένα της εποχής. Το παρατσούκλι που του κόλλησαν ήταν «ο πρίγκιπας του νεοελληνικού λόγου». Πολλά ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί σαν δημοτικά, λαϊκά, ή έντεχνα. Αρκετά έργα του υπάρχουν στην Ανέμη.
Σὰν ἔμαθε τὴ λέξη καλησπέρα
ὁ παπαγάλος, εἶπε ξαφνικά:
«Εἶμαι σοφός, γνωρίζω ἑλληνικὰ
τὶ κάθομαι ἐδῶ πέρα!»
Τὴν πράσινη ζακέτα του φορεῖ
καὶ στὸ συνέδριο τῶν πουλιῶν πηγαίνει,
γιὰ νὰ τοὺς πεῖ μιὰ γνώμη φωτισμένη.
Παίρνει μιὰ στάση λίγο σοβαρή,
ξεροβήχει, κοιτάζει λίγο πέρα
καὶ τοὺς λέει: καλησπέρα!
Ὁ λόγος του θαυμάστηκε πολύ.
Τὶ διαβασμένος, λένε, ὁ παπαγάλος!
Θἆναι σοφὸς αὐτὸς πολὺ μεγάλος,
ἀφοῦ μπορεῖ κι ἀνθρώπινα μιλεῖ!


1942: Ο Βίντκουν Κουίσλιγκ (Vidkun Abraham Lauritz Jonssøn Quisling), γίνεται πρωθυπουργός της κατεχόμενης Νορβηγίας. Ήταν ο εμπνευστής και ιδρυτής του φασιστικού Κόμματος Εθνικής Ενότητας. Από το 1939 είχε αναπτύξει στον Χίτλερ, κατά την διάρκεια επίσκεψής του στο Βερολίνο, την θεωρία του για τα μεγάλα οφέλη που θα είχε το Γ’ Ράιχ αν καταλάμβανε την Νορβηγία.


1942: Αρχίζει να εκπέμπει ραδιοφωνικά η “Φωνή της Αμερικής”. Το μεγαλύτερο (μαζικότερο)  επίσημο προπαγανδιστικό εργαλείο που υπήρξε (και συνεχίζει να υπάρχει) ποτέ των ΗΠΑ και γενικότερα του κόσμου. Οι εκπομπές άρχισαν στα βραχέα μεσούντος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με πρώτη γλώσσα τα Γερμανικά και είχαν επίσημα στόχο την Γερμανική Προπαγάνδα ενώ σύντομα επεκτάθηκαν στα Αγγλικά και σε όλες τις γλώσσες των κατεχομένων από τον Άξονα χωρών. Με την λήξη του πολέμου και την έναρξη του ψυχρού πολέμου επεκτάθηκαν σε όλες τις γλώσσες του Ανατολικού Μπλοκ. Ο Σταθμός αναμετάδοσης για τις τότε κομουνιστικές χώρες και όχι μόνο, είχε εγκατασταθεί σε μια ειδυλλιακή περιοχή (προστατευόμενη από το Ramsar) 9.000 στρεμμάτων, ανάμεσα στα χωριά Δασοχώρι και Άβατο Ξάνθης, εκπέμποντας σε 53 γλώσσες. Για τις Αραβικές χώρες υπήρχε πλοίο αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Ρόδου. Οι Ελληνόφωνες εκπομπές σταμάτησαν το 2014, ενώ το πλοίο έφυγε από την Ρόδο. Ταυτόχρονα λόγω αναδιάρθρωσης της υπηρεσίας και των στόχων της αποφασίστηκε να εγκαταλειφθεί η Ελλάδα σαν κέντρο εκπομπών. Το 2015 άρχισε η αποξήλωση των εγκαταστάσεων και κεραιών στην “Αυτόνομη Πολιτεία” όπως αποκαλούνταν το κέντρο αναμετάδοσης στην Ελλάδα προκειμένου να δοθεί από το ΤΑΙΠΕΔ στους επενδυτές, στο καλύτερο δυνατό τίμημα.  Δημιουργήθηκαν νέοι σταθεροί σταθμοί εκτός Ελλάδας για τον Αραβικό Κόσμο και την Κεντρική Ασία, περιοχές για τις οποίες το ενδιαφέρον της Αμερικής έχει αυξηθεί.


1968: Η φωτογραφία του πόλεμου του Βιετνάμ. Η φωτογραφία που έκανε τον λαό της Αμερικής να δώσει τέλος στο πόλεμο. Κανείς πολιτικός δεν μπόρεσε να τη “νικήσει”. Της δόθηκε pulitzer το 69, γράφτηκαν και ειπώθηκαν γι’ αυτήν όσο για καμία άλλη φωτογραφία. Ο φωτογράφος (Eddie Adams) έφτασε να πει ότι “ο στρατηγός Nguyen Ngoc Loan σκότωσε τον Βιετκόνγκ και εγώ δολοφόνησα αυτόν με τη φωτογραφία”. Δήλωσε και ότι ο στρατηγός ‘αγωνίστηκε για κάτι δίκαιο’. Όπως πολλοί φωτογράφοι δεν κατάλαβε ότι φωτογράφησε κάτι πολύ μεγαλύτερο και πάνω από αυτόν. Το σίγουρο είναι ότι έλεγε ψέματα για όλη την ιστορία. Φωτογράφοι και κινηματογραφικά συνεργεία ήταν στημμένα εκεί, σε τυχαίο σημείο ενός δρόμου της Σαϊγκόν για να τραβήξουν μια σκηνή που κράτησε λίγα δευτερόλεπτα. Το video είναι πολύ σκληρό και χωρίς ‘ κόψιμο’ στο τέλος. Καλύτερα να μη το δείτε. Για ανήλικους ούτε λόγος. Όσοι επιμένετε κάντε κλικ εδώ. Η πραγματικότητα είναι η εξής: Ο δολοφονημένος ήταν ο λοχαγός των Βιετκόγκ Bay Lop (πραγματικό όνομα Νγκουγιέν Βαν Λεμ), διοικητής ειδικής μονάδας θανάτου που στοχοποιούσε και εκτελούσε αστυνομικούς (και τις οικογένειές τους) του Ν. Βιετνάμ. Συνελήφθη από τους Αμερικανούς ενώ έθαβε 7 αστυνομικούς με τις οικογένειές τους (34 άτομα σύνολο) που μόλις είχε δολοφονήσει η ομάδα του. Οδηγήθηκε, με την αμφίεση που φαίνεται στην φωτογραφία και στο προηγούμενο video, στον προκαθορισμένο δημόσιο χώρο από στρατιώτες. Δυο στην αρχή αλλά μετά από απαίτηση του σκηνοθέτη από ολόκληρη ομάδα που περιλάμβανε και ασυρματιστή!!! (φαίνεται στην αρχή αυτού του video. Στο αμοντάριστο φαίνεται να κατεβαίνουν τον δρόμο σχεδόν παρελαύνοντας). Συμμετείχαν αρκετοί φωτορεπόρτερς, που ο ένας έπαιρνε φωτογραφία τον άλλον να φωτογραφίζει τον Bay Lop και βέβαια το κινηματογραφικό συνεργείο. Απ’ ότι φαίνεται αποφάσισαν μ΄αυτή την εικόνα να δημιουργήσουν τον σπινθήρα της έκρηξης στην ήδη δυσαρεστημένη κοινή γνώμη κατά του πολέμου. Ήταν ο καλύτερος τρόπος για να δικαιολογηθεί η απόσυρση των ΗΠΑ από τον πόλεμο της Ινδοκίνας. Ο Bay Lop ούτως ή άλλως θα εκτελείτο. Ο στρατηγός Nguyen Ngoc Loan μετά τον πόλεμο άνοιξε πιτσαρία που πρόσφερε και εδέσματα της πατρίδας του στην Ουάσιγκτον. Κλικ εδώ για μια συλλογή φωτογραφιών.


1979: Επιστρέφει στο Ιράν, μετά από 15 χρόνια εξορίας, ο Αγιατολάχ Χομεϊνί. Ο Σάχης της Περσίας έχει εγκαταλείψει την χώρα από την 17η Ιανουαρίου, μετά την επιτυχημένη λαϊκή εξέγερση, της οποίας πνευματικός ηγέτης ήταν ο Χομεϊνί. Tην 17η Φεβρουαρίου θα ιδρύσει την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Το πρώτο στο κόσμο καθαρά θεοκρατικό πολίτευμα.


1988: Στο Νταβός της Ελβετίας ο Έλληνας πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου και ο Τούρκος ομόλογός του Τουργκούτ Οζάλ υπογράφουν συμφωνία για «μη πόλεμο». Το κείμενο της Συμφωνίας του Νταβός είναι μέχρι σήμερα άγνωστο. Το τι παραχωρήσεις έγιναν για να επιτευχθεί ο «μη πόλεμος» επίσης άγνωστες. Το μόνο που είχε φανεί από τις δηλώσεις και των δυο πλευρών, ήταν ότι δεν είχαν ασχοληθεί με το Κυπριακό. Και οι δυο γυρίζοντας στις πατρίδες του είχαν υποστεί έντονη κριτική για το θέμα. Ο Αντρέας Παπανδρέου μετά από ερώτηση της αξιωμτικής αντιπολίτευσης είχε απαντήσει με το ιστορικό πλέον mea culpa (λάθος μου).


←31 Ιανουαρίου

2 Φεβρουαρίου→


This entry was posted in Σαν σήμερα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s