Σαν σήμερα 20 Φεβρουαρίου

Διεθνής ημέρα κοινωνικής δικαιοσύνης.
Θέμα του 2018: Οι εργαζόμενοι εν κινήσει: Η αναζήτηση κοινωνικής δικαιοσύνης.


1822: Η ναυμαχία των Πατρών. Με ναύαρχο τον Ανδρέα Μιαούλη, ο Ελληνικός στόλος μετά από πέντε ημέρες ναυμαχίας κάτω από σφοδρή κακοκαιρία νικάει τον Τουρκικό και βυθίζει μια φρεγάτα. Ήταν η πρώτη ναυμαχία της επανάστασης.


1824: Υπογράφεται στο Λονδίνο το πρώτο δάνειο της Ελλάδας, ονομαστικής αξίας 800.000 λιρών, με τιμή έκδοσης 59%, που σήμαινε ότι θα πέρναμε το 59% της αξίας του δανείου, 472.000 λίρες, και θα εξοφλούσαμε το σύνολο συν τους νόμιμους τόκους που ήταν 5% συν 1% το τοκοχρεολύσιο. Τα δάνειο ήταν διάρκειας 36 ετών. Μείον κάτι προκαταβολές, προμήθειες, μείον η εγγύηση του επόμενου δανείου που παζαρεύαμε, 332.200 λίρες. Μείον 10.900 έξοδα επιτροπής, 4.000 τα δανεικά στο Λόρδο Βύρωνα που είχε βάλει όλα τα έξοδα για την ανεύρεση του δανείου και τα ταξιδιωτικά της επιτροπής μέχρι εκείνη τη στιγμή, μείον 9.900 αγορά πολεμοφοδίων, μείον 2.400 που στάλθηκαν κατευθείαν στο Μεσσολόγγι, έμειναν σχεδόν 305.000 λίρες (άλλοι τις υπολογίζουν σε 298.000). Εγγύηση των ομολόγων που εκδόθηκαν ήταν τα εθνικά κτήματα, ενώ η εξυπηρέτηση των τόκων γινόταν από τα δημόσια έσοδα.  Επιτροπή ήταν ο Ιωάννης Ορλάνδος (γαμπρός των Κουντουριώτηδων), ο Ανδρέας Λουριώτης (φιλος του Κωλέττη) και ο Ανδρέας Ζαΐμης. Κύριος σκοπός του δανείου ήταν η χρηματοδότηση της ναυπήγησης δυο φρεγατών στο Λονδίνο για τις αμυντικές ανάγκες της χώρας. Τι έγιναν αυτά τα λεφτά που τελικά άρχισαν να έρχονται στην Ελλάδα τον Ιούλιο; Οι φορεσιές των αξιωματούχων που είχαν ειρωνευτεί μέχρι και οι Times του Λονδίνου, ήταν η καλύτερη χρήση τους. Η χειρότερη ήταν ότι χρηματοδότησαν τους προσκηνυμένους στην Κυβέρνηση οπλαρχηγούς για να πολεμούν τους στρατιωτικούς υπό τον  Κολοκοτρώνη και τον Δ. Υψηλάντη. Η διαμάχη που υπήρχε μεταξύ των φιλικών και των κοτζαμπάσηδων με τα χρήματα αυτά μετατράπηκε σε εμφύλιο πόλεμο. Αρκετά από αυτά δόθηκαν στο Ιωάννη Γκούρα για να δολοφονήσει τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Δεν φτάνει αυτό, με την έλευση του δεύτερου δανείου φαγώθηκαν και μεταξύ τους οι κυβερνητικοί που είχαν επικρατήσει. Αιτία πάλι, ποιός θα έτρωγε τα περισσότερα.
«Πόσο πλούσια είναι η Βρετανία.
Όχι φυσικά σε ορυχεία, ή ειρήνη
ή αφθονία, καλαμπόκι ή λάδι ή κρασιά.
Ήταν ποτέ η χριστιανική γη τόσο
πλούσια σε εβραίους;
Όλες οι καταστάσεις.
Όλα τα πράγματα.
Όλες τις ηγεμονίες, αυτοί τις ελέγχουν.
Κάνουν ένα δάνειο «απ’ την Ινδία ως τον Πόλο» με μεγάλη ταχύτητα.
Αυτοί τραπεζίτης – κτηματομεσίτης – Βαρώνος.
Βοηθούν την χρεοκοπία μας
τύραννοι για το συμφέρον τους…»
Λόρδος Βύρων.


1905: Εκλογές με νικητή τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη που παίρνει 142 έδρες έναντι 78 του Γεωργίου Θεοτόκη και 13 του Αλέξανδρου Ζαΐμη. Σχηματίζει κυβέρνηση και γίνεται πρωθυπουργός μέχρι την δολοφονία του τον Μάϊο. Χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών ήταν ο περιορισμός, στην πράξη, του τρίτου κόμματος του Α. Ζαΐμη, που έπαιζε τον ρόλο του ρυθμιστή στο δικοματικό παιχνίδι Θ. Δηλιγιάννη, Α. Ζαΐμη. Του είχαν ρίξει την ευθύνη για την κυβερνητική αστάθεια που επικρατούσε εκείνη την περίοδο. Οι βουλευτές του, ανάλογα με την ικανοποίηση ή όχι των αιτημάτων τους, μετατόπιζαν την στήριξή τους από το ένα κόμμα στο άλλο. Έτσι η κυβέρνηση του Γ. Θεοτόκη, με την υπερψήφισή του και από την παράταξη Δηλιγιάννη, τον Μάρτιο του 1904, είχε περάσει το Νόμο ΓΑ’, με τον οποίο είχε αποσπάσει τον Πειραιά από την επαρχία Αττικής Διοικητικά και εκλογικά με 3 βουλευτές. Ο Πειραιάς ψήφιζε τα δυο μεγάλα κόμματα, αλλά οι ψήφοι του χανόταν στην επαρχία Αττικής, στην οποία επικρατούσαν οι Ζαϊμικοί και άλλες μικρότερες παρατάξεις, ή και μεμονωμένοι.


1948: Γεννιέται στην Λευκωσία ο Χριστόφορος Πισσαρίδης, καθηγητής Οικονομολόγος, κάτοχος βραβείου Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών 2010. Έχει την έδρα οικονομικών Norman Sosnow της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου. Εργαστηριακός, είναι αυθεντία στις σχέσεις αγοράς εργασίας – ανεργίας. Το Νόμπελ το πήρε μαζί με δυο συνεργάτες του για την μελέτη «Ανάλυσης των αγορών με την αναζήτηση των τριβών».


1973: Το έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών ρίχνει στα μαλακά τους δυο βομβιστές της αντιστασιακής οργάνωσης “Αντίστασις – Απελευθέρωσις – Ανεξαρτησία” (ΑΑΑ). 9 χρόνια και 10 μήνες κάθειρξη στον Αναστάσιο (Τάσο) Μήνη, 7 χρόνια και 8 μήνες στον Στέφανο Παντελάκη. Οι δυο τους κατηγορούνταν για τοποθέτηση 19 εκρηκτικών μηχανισμών (οι 15 εξεράγησαν) σε διάφορα σημεία της Αθήνας και του Πειραιά στο διάστημα Φεβρουαρίου έως και 21 Απριλίου 1971 που θα μπορούσαν να αποτελέσουν κίνδυνο για ανθρώπινες ζωές. Με άλλα λόγια, ενισχυμένα  βαρελότα με ωρολογιακό μηχανισμό. Τα τοποθετούσαν σε αυτοκίνητα ξένων αποστολών ή σε πρεσβείες “φίλων και συμμάχων χωρών” και έξω από την Αρχιεπισκοπή. Σε μια περίπτωση μάλιστα “εξετινάχθη το τάσι του τροχού σε απόσταση έξι μέτρων και έπαθε φθορές το φτερό”. Τους αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου. Ο Μήνης ήταν αντισμήναρχος σε πολεμική διαθεσιμότητα. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του εμφύλιου που ακολούθησε είχε δηλώσει εθελοντής σε αρκετές περιπτώσεις. Είχε πολεμήσει εθελοντικά, σαν πεζικάριος, στην μάχη του Ελ Αλαμέιν. Είχε γίνει θρύλος στην αεροπορία με τις επικίνδυνες αποστολές που αναλάμβανε. Μέχρι και χωρίς τροχούς είχε επανέλθει στην βάση του από τα αντιεροπορικά πυρά και το αεροσκάφος κόσκινο. Είχε τεθεί σε πολεμική διαθεσιμότητα λόγω αναπηρίας από βαρύτατο τραυματισμό του σε αεροπορική επιχείρηση. Τρεις μέρες πριν την δίκη αποτάχθηκε από τις ένοπλες δυνάμεις. Ο Παντελάκης, από την άλλη, ήταν παιδίατρος διεθνούς ακτινοβολίες με πάμπολλες πρωτότυπες εργασίες που αφορούσαν τον κλάδο του. Οι δυο κατηγορούμενοι είχαν, στον ενάμιση χρόνο της προφυλάκισής τους, φιλοξενηθεί στα κρατητήρια της ΕΑΤ/ΕΣΑ και είχαν υποστεί τέτοια περιποίηση ώστε, ο σεμνός Τάσος Μήνης, να αναφέρει εν παρόδω στο στρατοδικείο ότι εδώ και έξι μήνες μπορεί να στέκεται πάλι όρθιος.


1976: Πεθαίνει σε ηλικία 88 ετών ο Γάλλος δικαστικός René Cassin. Κάτοχος βραβείου Νόμπελ Ειρήνης για την δημιουργία της Παγκόσμιας Διακήρυξης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που έχει υιοθετήσει ο ΟΗΕ. Είχε διατελέσει πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανρωπίνων Δικαιωμάτων.


1986: Εκτοξεύεται το πρώτο τμήμα (ο πυρήνας) του διαστημικού σταθμού Μιρ. Ήταν ο πρώτος διαστημικός σταθμός και «πατέρας» του σημερινού Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Ο Μιρ ήταν σπονδυλωτός (7 τμήματα). Όλα τα τμήματα είχαν εκτοξευθεί με Ρωσικούς πυραύλους Πρώτον, εκτός από τον σταθμό σύνδεσης που είχε μεταφερθεί με το Space Shuttle και δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το κομμάτι που διευκόλυνε τα Αμερικανικά διαστημικά λεωφορεία να συνδέονται με τον διαστημικό σταθμό. Ο Μιρ εκτός από τα αρχικά Ρωσικά πληρώματα είχε φιλοξενήσει Αμερικανικούς, Ευρωπαίους, Γιαπωνέζους, Σύριους, Αφγανούς κ.α. κοσμοναύτες. Παρέμεινε σε τροχιά 15 χρόνια και καταστράφηκε πέφτοντας προγραμματισμένα (λόγω έλλειψης κεφαλαίων) στην θάλασσα των νησιών Φίτζι το 2001. Το πρόγραμμα κόστισε συνολικά (από τον σχεδιασμό του) $4.2 δισ. Ο κοσμοναύτης που έκανε το ακατάρριπτο μέχρι σήμερα παγκόσμιο ρεκόρ συνεχούς παραμονής στο διάστημα ήταν ο Βαλερί Πολιακόφ με 435 μέρες και 18 ώρες, καταρρίπτοντας το προηγούμενο δικό του πάλι ρεκόρ με 245 μέρες. Το ρεκόρ συνολικής παραμονής στο διάστημα το έχουν σπάσει άλλοι δυο Ρώσοι κοσμοναύτες. Η λέξη Μιρ στα Ρωσικά έχει δυο έννοιες: ειρήνη και κόσμος.


1988: Ξεσπάει ο πόλεμος του Ναγκόρνο Καραμπάγ. Με δημοψήφισμα οι αμιγώς Αρμένιοι κάτοικοι της αυτόνομης περιοχής του Ναγκόρνο Καραμπάγ, που βρίσκεται μέσα στα όρια του Αζερμπαϊτζάν ζητούν την ένωση τους με την Αρμενία. Ήταν η αφορμή του πολέμου μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν, στον οποίο είχαν εμπλοκή όλες οι μεγάλες δυνάμεις. Ο πόλεμος τελείωσε επίσημα το 1994, χωρίς ποτέ να πάψουν οι συνοριακές αψιμαχίες. Η περιοχή ελέγχεται από τις δυνάμεις του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Έχει αυτοανακηρυχθεί κράτος με πρωτεύουσα το Στεπανακέρτ, που δεν έχει αναγνωρισθεί από κανένα, ούτε από την Αρμενία. Κρατήθηκε έξω από τα φώτα της δημοσιότητας γιατί την ίδια περίοδο οι ίδιες δυνάμεις, υποστήριζαν σε άλλες περιοχές εθνικιστικούς αποσχιστικούς πολέμους. Με πρόφαση τον πόλεμο, η Αρμενία έχει υποστεί εμπάργκο από Αζερμπαϊτζάν και Τουρκία, πράγμα που έχει πλήξει την οικονομία της. Αν και το «πλούσιο» λόγω πετρελαίων Αζερμπαϊτζάν αποκτά διαρκώς μεγαλύτερη υπεροπλία και απειλεί όλο και περισσότερο με ένοπλη επέμβαση τους αυτονομημένους Αρμένιους δεν τολμάει να κάνει το παραμικρό. Οι νέοι του Αζερμπαϊτζάν είναι όλοι στις καφετέριες, ενώ οι νέοι της Αρμενίας και του Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι όλοι έτοιμοι να πολεμήσουν και να πεθάνουν γι’ αυτή την περιοχή. Γεγονός που αναστέλει κάθε σκέψη για ένοπλη επέμβαση από το Αζερμπαϊτζάν και τους συμμάχους του.


←19 Φεβρουαρίου

21 Φεβρουαρίου→


This entry was posted in Σαν σήμερα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s