Σαν σήμερα 16 Μαρτίου

1900: Ο Sir Arthur Evans αγοράζει όλη την περιοχή της Κνωσού, όπου ο Μίνως Καλοκαιρινός από το 1878 είχε βρει αποθήκες με πιθάρια. Στις 23 Μαρτίου ώρα 11:00 το πρωί, αρχίζει την ανασκαφή αποκαλύπτοντας σε σύντομο χρονικό διάστημα τα ανάκτορα της Κνωσού. Συνέχισε την ανασκαφή για 35 χρόνια, αναστηλώνοντας ταυτόχρονα τμήματα των ανακτόρων. Οι μέθοδοί του αμφισβητήθηκαν από τους νεώτερους, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι τότε ήταν 1900. Στο χώρο της Κνωσού συνεχίζει τις ανασκαφές μέχρι σήμερα η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή της Αθήνας. Εκτός από τα ανάκτορα το σημαντικότερο εύρημά του ήταν οι 3.000 πήλινες πλάκες με τις γραμμικές γραφές Α και Β. Στον πολιτισμό που ανακάλυψε, μια και δεν ταίριαζε με κάποιον άλλο, έδωσε τον τίτλο Μινωικός. Μίνωας δεν ήταν κάποιος βασιλιάς της Κρήτης αλλά 0 τίτλος του βασιλιά που ήταν επικεφαλής  του συμβουλίου των βασιλιάδων της Κρήτης. Ο Μινωικός πολιτισμός παρήγαγε, εκτός των άλλων, εξέχοντες αρχιτέκτονες, όπως τον Χερσίφρονα και τον γιο του Μεταγένη που εκτός από τα ανάκτορα της Κνωσού, είχαν σχεδιάσει ένα από τα επτά θαύματα του (αρχαίου) κόσμου. Τον ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο. Πολλές αρχιτεκτονικές δημιουργίες σε Ιωνία και  Πελοπόννησο είναι δικές τους.


1929: Τελειώνουν μετά από 48 μέρες απεργίας τα Λαυρεωτικά με ολοκληρωτική νίκη των απεργών. Το οικονομικό και πολιτικό ζήτημα με το όνομα Λαυρεωτικά είχε αρχίσει το 1868 και αφορούσε την εκμετάλλευση των σκωριών και εκβολάδων (ήταν τα απομεινάρια του χαλκού από εξορύξεις που χρονολογούνται πριν το 3.000 π.Χ. έως τον 2ο αιώνα) του Λαυρίου. Η αυθαίρετη εκμετάλλευση από τον όμιλο που είχε δικαιώματα εξώρυξης των μεταλλείων (ο Τζιανμπατίστα Σερπιέρι  και ο Τραπεζικός οίκος I. Roux-Fressynet) αλλά όχι των εκβολάδων και των σκωριών, συνδυασμένη με τις πολιτικές σκοπιμότητες έφτασαν τα πράγματα σε αδιέξοδο. Άνθρωποι της αντιπολίτευσης του Επ. Δεληγιώργη κυκλοφορούσαν με χαλκό ανακατεμένο με χρυσόσκονη, διαδίδοντας ότι τα μεταλλεία είχαν ανυπολόγιστες ποσότητες χρυσού που εκμεταλευόταν σαν χαλκό η εταιρεία, με την συγγνωστή ανοχή της κυβέρνησης, ξεσηκώνοντας το κόσμο. Μετά από πολλά επεισόδια και διεθνείς πιέσεις όλων των μεγάλων δυνάμεων για άμεση στρατιωτική επέμβαση, αναγκάζουν την Ελλάδα σε εξευτελιστικό συμβιβασμό με την εταιρεία. Οι πιέσεις των ξένων είχαν φτάσει σε πολιτική των «κανονιοφόρων» με τρία Γαλλικά πολεμικά πλοία, ανοικτά του Λαυρίου να απειλούν ότι θα επέμβουν υπέρ των συμφερόντων του ομίλου. Ο Δεληγιώργης κορύφωσε τις επιθέσεις του παρουσιάζοντας το Λαύριο σαν την οριστική λύση για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας. Ο Γεώργιος Α’ έδωσε τη λύση. Ταυτόχρονα με τον διορισμό της κυβέρνησης που ήταν εναντίον της δικής του γραμμής, σε παρασκηνιακές επαφές με τον Α. Συγγρό, τον έβαλε να αγοράσει τις σκωριές και εκβολάδες από τον όμιλο έναντι σεβαστού ποσού, ενώ η νόμιμη δραστηριότητα των μεταλλείων παρέμεινε στην κυριότητα του ομίλου. Και επειδή ο Συγγρός δεν ήταν διατεθειμένος να πληρώσει το μάρμαρο, δημιούργησε το πρώτο άτυπο χρηματιστήριο, στο πατάρι του καφενείου «Η Ωραία Ελλάς», που πούλησε τις μετοχές τις εταιρείας, για χρυσάφι, στους γνωστούς χαζούς. Τις πούλησε αρνούμενος ότι υπάρχει χρυσός στις σκωριές. Οι πονηρόχαζοι γνωρίζοντας την αντιπάθεια Δεληγιώργη – Συγγρού, θεώρησαν την άρνησή του κομπίνα και πουλώντας ότι είχαν και δεν είχαν αγόραζαν τις μετοχές τις εταιρείας όσο όσο. Η φούσκα έσπασε, κόσμος καταστράφηκε οικονομικά, ο Δεληγιώργης παραιτήθηκε το 1874, οι εκβολάδες και σκωριές τελείωσαν το 1917, με αποτέλεσμα να κλείσει η Ελληνική εταιρεία. Το πρόβλημα όμως των εργαζόμενων στις σκωριές αλλά και στα μεταλλεία οξύνθηκε ακόμη περισσότερο. Είχαν αρχίσει απεργιακές κινητοποιήσεις απο το 1886, με σημαντικότερη αυτή του 1896. Σε αυτή σκοτώνονται δυο εργάτες από τους χωροφύλακες και χρειάζεται η επέμβαση του στρατού με 2 ίλες ιππικού, μια πυροβολαρχία και ένα ευζωνικό τάγμα για αποκατάσταση της τάξης. Το σκηνικό επαναλαμβάνεται σε φωτοτυπία τόσο από πλευράς θυμάτων, όσο και από πλευράς στρατιωτικής επέμβασης το 1906. Η απεργία του 1929 ήταν πιο ήρεμη και με ένα μόνο θύμα, αλλά οι εργαζόμενοι πιο συνετοί, πιο έμπειροι, την «τράβηξαν» σε μάκρος, αποφασισμένοι να μην διακόψουν, αν δεν ικανοποιούνταν τα αιτήματά τους. Με την ευνοϊκή παρέμβαση της κυβέρνησης του Ελ. Βενιζέλου πέτυχαν: Την ίδρυση Ταμείου Συντάξεων, την αύξηση του μεροκάματου κατά 10% και την απελευθέρωση όλων των φυλακισμένων που είχαν σχέση με την απεργία. Αυτός ήταν ο επίλογος μιας υπόθεσης που ταλαιπώρησε την Ελλάδα για 60 χρόνια.


1967: Το στρατοδικείο εκδίδει την απόφαση του για τους 29 κατηγορούμενους αξιωματικούς της οργάνωσης ΑΣΠΙΔΑ. Στον συνταγματάρχη Παπατέρπο, αντισυνταγματάρχη Δαμβουνέλη και τους λοχαγούς Μπουλούκο, Παπαγεωργόπουλο, Τόμπρα, κάθειρξη 18 ετών στρατιωτική καθαίρεση και 5 έτη στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων για στάση και εσχάτη προδοσία. Στους λοχαγούς Πανούτσο, Παπαγιαννόπουλό και Οικονόμου, πρόσκαιρον κάθειρξιν 13 ετών, στρατιωτική καθαίρεση και 5 έτη στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων. Στον αντισυνταγματάρχη Δημήτριο Παραλίκα και στους λοχαγούς Κεπενό και Βλάχο κάθειρξη 8 ετών και 5 έτη στέρηση πολιτκών δικαιώματων. Στον λοχαγόν Κωστόπουλο φυλάκιση 4 ετών. Οι υπόλοιποι 17 αθωώθηκαν ή απηλλάγησαν των κατηγοριών. Η στημένη δίκη – παρωδία άρχισε την 30η Ιανουαρίου 1967. Για να “πάρει μπρος” χρειάστηκαν δυο ΕΔΕ γιατί η πρώτη πρότεινε την μη παραπομπή επειδή η οργάνωση ήταν ανάξια λόγου που είχε κάποιους ρουσφετολογικούς περισσότερο στόχους. Παρέλασαν πάνω από 300 μάρτυρες κατηγορίας, όλοι πρωτοπαλίκαρα της μετέπειτα χούντας όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων με πρώτο και καλύτερο τον Γ. Παπαδόπουλο. Βασικός μάρτυρας κατηγορίας  ο τότε πιστολέρο και το 1974 για 92 ώρες Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας: Ο άνθρωπος σκανδάλη της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο Ν. Σαμψών.  Ο κύριος συνήγορος τον κατηγορουμένων Νικηφόρος Μανδηλαράς δολοφονήθηκε ένα μήνα μετά το πραξικόπημα.


1968: Η σφαγή του Μάι Λάι. Αμερικανοί στρατιώτες εισβάλουν σε χωριό του Βιετνάμ και σκοτώνουν περίπου 400 παιδιά, γυναίκες και γέρους που το κατοικούσαν. Καταδικάζεται εικονικά μόνο ο διοικητής των στρατιωτών υπολοχαγός Κάλευ: Ισόβια που μετατράπηκαν σε 20 έτη, που μετατράπηκαν σε 10, που δόθηκε στο τέλος χάρη από το τότε πρόεδρο Νίξον. Όλο αυτό το διάστημα (3.5 χρόνια) ο Κάλευ ζούσε στο σπίτι που του είχαν διαθέσει μέσα στη μονάδα του, στο Φορτ Μπένιγκ.


1985: Ο Γιάννης Κούρος μπαίνει στο βιβλίο Γκίνες τρέχοντας 200 χλμ σε 15:11′.10», στο Montauban της Γαλίας. Με πάνω από 134 παγκόσμια ρεκόρ στους υπερμαραθώνιους, (έχει τρέξει μέχρι 1036 χιλιόμετρα σε 6 μέρες, ή 438 χλμ σε ένα 48ωρο) και έξι ρεκόρ Guinness, αναγκάζεται να μεταναστεύσει το 1990 στην Αυστραλία και να πάρει την Αυστραλιανή υπηκοότητα γιατί δεν δέχτηκε να φορέσει κανένα κομματικό καπέλο, με συνέπεια να μη μπορεί να βρει δουλειά στην Ελλάδα για να συντηρηθεί (για φαγητό μιλάμε). Όταν δεν τρέχει γράφει ποιήματα (μέχρι σήμερα ξεπέρασε τα 1000). Λέει ότι συγχωρεί τους συμπατριώτες του, αλλά αυτοί δεν τον συγχωρούν με τίποτε και ποτέ.


1988: Το Ιράκ, κατά την διάρκεια της επιχείρησης Anfal, εξοντώνει τους κατοίκους της Κουρδικής πόλης Halabja με χημικά όπλα. Το απόγευμα εκείνης της ημέρας κατά την διάρκεια του τετράωρου βομβαρδισμού πέθαναν 3.200 έως 5.000 άτομα. Δεκάδες χιλιάδες πέθαναν τις επόμενες ημέρες. Αυτή η γενοκτονία ήταν η μεγαλύτερη που έχει γίνει με χημικά όπλα μέχρι σήμερα στην ιστορία. Στόχοι της επιχείρησης ήταν να εξοντωθούν οι μάχιμοι Κούρδοι και να εξαναγκασθεί μεγάλο μέρος του Κουρδικού πληθυσμού σε εκπατρισμό από τα εδάφη του Ιράκ. Από τα 20-25 εκατομμύρια Κούρδων (το μεγαλύτερο Έθνος χωρίς κράτος) που ζουν σε Ιράν, Ιράκ, Συρία και Τουρκία, λίγο περισσότεροι από 4 εκατομμύρια έχουν απομείνει στο Ιράκ μετά την επιχείρηση. Η Anfal (1986-1989) με ~182.000 δολοφονίες αμάχων (χωρίς τους «εξαφανισθέντες») κατάφερε να εκπατρίσει περίπου 1.5 εκατομμύριο, οι περισσότεροι από τους οποίους κατέφυγαν στην Τουρκία. Την επιχείρηση οργάνωσε προσωπικά ο άνθρωπος που βολεύει, που εξυπηρετεί (στα Αραβικά λέγεται σαντάμ) Χουσεϊν. Για τους εμπνευστές δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία.


1998: Ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης ανακοινώνει την εφ’ άπαξ υποτίμηση της δραχμής κατά 12,3% προκειμένου να ενταχθεί στην ΟΝΕ (Οικονομική και Νομισματική Ένωση) με ισοτιμία 340,75δρχ=1ECU. Η ισοτιμία όπως και η υποτίμηση ήταν λογιστικά αυθαίρετες μια και τα δεδομένα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής ήταν παραποιημένα και μόνο κατά σύμβαση θεωρούνται έγκυρα. Ήταν η τελευταία πράξη για ένα νόμισμα, το οποίο μέχρι το 2002 που αντικαταστάθηκε από το ευρώ, ταλαιπωρήθηκε από τους διαχειριστές του και ταλαιπώρησε τους κατόχους του για 170 χρόνια. Πολλοί το θυμούνται με νοσταλγία. Άλλοι θεωρούν, ότι επειδή ήταν Ελληνικής έκδοσης, με επίσημο διαχειριστή το Ελληνικό Κράτος, θα είχαμε καλύτερο και πιο εθνοστρεφή ή εθνοπρεπή έλεγχο των οικονομικών μας. Οι τελευταίοι γελιούνται και πλανώνται πλάνην οικτράν και οι γνωρίζοντες σίγουρα εσκεμμένα. Με το ευρώ οι πραγματικοί διαχειριστές των οικονομικών της χώρας, μείωσαν το κόστος διαχείρισης και απλοποίησαν τις διαδικασίες. Τίποτε άλλο.


2014: Με δημοψήφισμα που γίνεται στην αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας, το 96,77% (αποχή 16,9%) των πολιτών της αποφασίζει την ένωση με την Ρωσία. Η Κριμαία είναι αυτόνομη δημοκρατία με δικό της Σύνταγμα Βουλή και Κυβέρνηση, που είχε μια χαλαρή Συνταγματική σύνδεση και μόνο με την υπόλοιπη Ουκρανία. Πολύ πιο χαλαρή και από τις χώρες μέλη της ΕΕ. Μια και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ούτε το Σύνταγμα της Κριμαίας, ούτε το είδος της σχέσης της με την Ουκρανία αυτό που αμφισβητείται από τους δυτικούς είναι η εγκυρότητα του Δημοψηφίσματος. Και αυτό όχι ως προς τα ποσοστά αλλά ως προς τις ημερομηνίες που αναγγέλθηκε το Δημοψήφισμα, το πότε έγινε γνωστό το αντικείμενο του Δημοψηφίσματος και άλλα καθαρά τυπικά – διαδικαστικά απ’ όσους αντιδρούν στην θέληση των κατοίκων ενός κράτους. Από τότε, τόσο στον στρατιωτικό τομέα όσο και στον οικονομικοπολιτικό, έχει δημιουργηθεί μια  αντιπαράθεση μεταξύ της Ρωσίας και του λαού της Κριμαίας από την μια πλευρά  και των μισθοφόρων της Ουκρανίας και των Δυτικών από την άλλη που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Σημαντικός παράγοντας της αναμέτρησης είναι ο τομέας της ενέργειας που παίζει καίριο ρόλο στην αποσταθεροποίηση του Πούτιν με σκοπό την αποδυνάμωση της Ρωσίας και την επαναφορά της στα επίπεδα που ήταν επί προεδρίας Γέλτσιν.


2015: Βρίσκεται νεκρός στα Γιάννενα ένας σπουδαστής της Γαλακτοκομικής Σχολής που είχε εξαφανιστεί από την 6η Φεβρουαρίου. Από την εξαφάνιση ως την ανεύρεση του πτώματός του τα λαγωνικά των ελληνικών ΜΜΕ είχαν δώσει πολύ μεγάλη δημοσιότητα στο θέμα, μάλλον γνωρίζοντας κάτι παραπάνω ή κάτι άλλο από αυτά που λένε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο συγκεκριμένος σπουδαστής, όσο ήταν στην σχολή ήταν θύμα επανειλημμένων επιθέσεων βίας από άλλους σπουδαστές, από την Κρήτη που ήταν και η δικιά του ιδιαίτερη πατρίδα. Οι υπεύθυνοι της σχολής αν και γνώριζαν την κατάσταση δεν επενέβαιναν εξ αιτίας πολιτικής παρέμβασης. Ο Δ/ντής της Γαλακτοκομικής Σχολής, που καταδικάστηκε από το δικαστήριο, δήλωνε ότι έχει ήσυχη την συνείδησή του γιατί κατ’ επανάληψη είχε αποτανθεί σε αρμοδίους για εξεύρεση λύσης στο πρόβλημα, όπως και είχε αναφερθεί ρητά στους προϊσταμένους του, προβλέποντας μάλιστα εξελίξεις «…με νομικές προεκτάσεις…» που αποδείχτηκε προφητικό. Ναι η δημοσιοϋπαλληλική του συνείδηση σίγουρα ήταν απολύτως ήσυχη. Πέρα όμως από τον τύπο και τον Νόμο υπάρχουν η ηθική και το προσωπικό αίσθημα ευθύνης που στην συγκεκριμένη περίπτωση είχαν ταυτιστεί με τα στρεβλά δημοσιοϋπαλληλικά πρότυπα της χώρας μας. Το σοβαρότερο πρόβλημα όμως που ανέδειξε η υπόθεση ήταν το πολιτικό σκέλος. Στην υπόθεση είχε εμπλακεί ο πολιτικός και πρώην υφυπουργός της Νέας Δημοκρατίας Χρήστος Μαρκογιαννάκης. Είχε τηλεφωνήσει ζητώντας την επιείκεια  για ποινή μαθητού της σχολής που είχε παρεκτραπεί. Άσχετα αν είναι αλήθεια ή όχι ότι ο σπουδαστής για τον οποίο παρενέβει ο πολιτικός, δεν έχει σχέση με την υπόθεση, ο τελευταίος έχει βεβαρυμένο παρελθόν παρεμβάσεων συμπαθειών και κουμπαριών με ανθρώπους του εγκλήματος. Έτσι νομικά μπορεί να είναι αθώος αλλά ηθικά και κοινωνικά μάλλον δεν είναι καθαρός. Η ανθρώπινη συμπεριφορά του, που ήταν ηθική και νόμιμη, όπως την αυτοχαρακτήρισε, του τηλεφωνήματος υπέρ του σπουδαστή, είχε επαναληφθεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Εφτασε μάλιστα στο σημείο να είναι κουμπάρος (με διπλή κουμπαριά) με υπότροπο καθ΄έξιν δολοφόνο που το δεύτερο θύμα του ήταν πάλι φοιτητής. Για τον νόμο μπορεί να είναι αθώος, αν όμως νοιώθει ηθικά αθώος, όπως και όσοι τον ανέδειξαν σε πολιτικό πρόσωπο, αλλά και όσοι από εσάς που διαβάσατε αυτές τις γραμμές συμφωνείτε μαζί του, τότε ζητώ ταπεινά συγγνώμη για τον χρόνο που σας σπατάλησα. Όσο για την Δικαιοσύνη, οι ηθικοί αυτουργοί του θανάτου του σπουδαστή έγινε ολοφάνερο ότι υπάρχουν και εκτός από τους σπουδαστές που συμμετείχαν στο bullying, είναι σίγουρα πάνω από τον διευθυντή. Ποιός τον εμπόδιζε να ασκήσει τα καθήκοντά του και διαμαρτυρόταν γι την κατάσταση στη σχολή του;


←15 Μαρτίου

17 Μαρτίου→


This entry was posted in Σαν σήμερα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s