Σαν σήμερα 17 Απριλίου

485: Πεθαίνει σε ηλικία 73 ετών ο Πρόκλος ο Διάδοχος. Από τους τελευταίους Νεοπλατωνιστές φιλόσοφους (από εκεί πήρε το “διάδοχος”) και ο σημαντικότερος, της Αθηναϊκής Σχολής. Έγινε επικεφαλής της Ακαδημίας, έζησε σαν χορτοφάγος και εργένης, γράφοντας κατά μέσο όρο 700 γραμμές σχολίων την ημέρα, συνήθως στους διαλόγους του Πλάτωνα. Έγραψε και στοιχεία φυσικής, το σημαντικότερο όμως είναι τα σχόλιά του στα στοιχεία γεωμετρίας του Ευκλείδη, γιατί είναι το μοναδικό διασωθέν ιστορικό ντοκουμέντο, για τις γνώσεις μαθηματικών των ανθρώπων εκείνης της εποχής.


1790: Πεθαίνει σε ηλικία 84 ετών ο Βενιαμίν Φραγκλίνος (Benjamin Franklin). Δημοσιογράφος, εκδότης, πολιτικός (από τους ιδρυτικούς ‘πατέρες’ των ΗΠΑ), εφευρέτης. Από τους πιο γνωστούς πολυμαθείς του κόσμου. Από τις εφευρέσεις του γνωστότερη είναι το αλεξικέραυνο, άλλες είναι οι διεστιακοί φακοί (κοντά-μακριά για τα γυαλιά), η θερμάστρα με μεταφορά θερμού αέρα, ο εύκαμπτος καθετήρας. Δεν κατοχύρωσε καμία γιατί θεωρούσε όπως έγραψε και στην αυτοβιογραφία του ότι οι εφευρέσεις πρέπει να δίνονται στους άλλους ελεύθερα και γεναιόδωρα.


1895: Υπογράφεται η συνθήκη του Σιμονοσέκι με την οποία τερματίζεται, οκτώμισι μήνες από την έναρξή του, ο Α΄ Σινοϊαπωνικός πόλεμος.  Οι όροι για την ηττημένη Κίνα είναι εξευτελιστικοί:
Να αναγνωρίσει την Κορέα σαν πλήρως αυτόνομη χώρα.
Η Φορμόζα (Ταϊβάν), περιέρχεται από την κυριότητα της Κίνας στην κυριότητα της Ιαπωνίας.
Η Κίνα οφείλει στην Ιαπωνία για τα έξοδα του πολέμου 7.500 τόνους άργυρου.
Η Κίνα αναγνωρίζει την Ιαπωνία σαν την πιο ευνοούμενη χώρα δασμολογικά και φορολογικά, ενώ υποχρεώνεται να ανοίξει πολλές περιοχές της (κυρίως λιμάνια) σαν ζώνες ελεύθερης διακίνησης αγαθών για την Ιαπωνία.


1944: Δολοφονείται σε ηλικία 50 ετών ο Δημήτριος Ψαρρός από τον ταγματάρχη του ΕΛΑΣ Θύμιο Ζούλα. Μετά από μάχη στη θέση Κλήματα Δωρίδας, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων (καμία σχέση με τους Γερμανοτσολιάδες) αποδεκατίζεται και ο διοικητής του Ψαρρός παραδίδεται. Ο Ζούλας διατάζει την εκτέλεσή του. Ο ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ αρνήθηκαν από τότε κάθε ανάμειξη με όλο το συμβάν και το απέδωσαν σε προσωπικές αποφάσεις των καπεταναίων. O ίδιος ο Θύμιος Ζούλας ομολόγησε το 1951 ότι η απόφαση ήταν δικιά του. Από αυτή την ενέργεια και τότε το ΚΚΕ βγήκε ζημιωμένο στις ειρηνικές προτάσεις συγκυβέρνησης προς την εξόριστη κυβέρνηση και αργότερα ιστορικά έμεινε το στίγμα.


1946: Τα τελευταία Γαλλικά στρατεύματα εγκαταλείπουν την Συρία που γίνεται έτσι στην πράξη ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος. Η Συρία στα χαρτιά είχε γίνει ανεξάρτητο κράτος από το 1920. Οι σύμμαχοι του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου έπρεπε να τηρήσουν την υπόσχεσή τους για την δημιουργία αυτού του κράτους όταν οι κάτοικοι της Συρίας και άλλων περιοχών του Αραβικού κράτους με την Αραβική Επανάσταση κατά των Τούρκων είχαν βοηθήσει την Αντάντ. Αλλά παρά την ανεξαρτησία παρέμειναν κάτοικοι κατεχομένων από τους Γάλλους εδαφών. Μετά από διαδοχικές διασκέψεις και συμφωνίες οι Γάλλοι άρχισαν σταδιακά να αποσύρονται μέχρι την ολοκλήρωση της αποχώρησής τους εκείνη την μέρα. Από τότε και μέχρι το 1970 υπήρξε μια περίοδος αναταραχών και πραξικοπημάτων που δημιούργησαν ένα κλίμα αστάθειας στη χώρα. Το τελευταίο πραξικόπημα εκείνης της χρονιάς ήταν το διορθωτικό κίνημα, όπως ονομάστηκε, που ανέδειξε στην εξουσία τον Χαφέζ Άσαντ. Η ονομασία του κινήματος αποδείχθηκε προφητική γιατί τόσο στα 30 χρόνια που κυβέρνησε ο Χαφέζ Άσαντ όσο και τα επόμενα 11 (από τα 16) στα οποία κυβερνάει ο διάδοχος-γιος του Χαφέζ, Μπασάρ αλ Άσαντ, στο εσωτερικό της χώρας υπήρχε αρκετή ηρεμία, παρά τους επανειλημμένους πολέμους με το Ισραήλ. Ίσως θα μπορούσε να χαρακτιριστεί νεκρική του τάφου σιγή, αφού όταν χρειάστηκε επιβλήθηκε δια πυρός και σιδήρου όπως με τη σφαγή της Χαμά το 1982.  Από τον Μάρτιο του 2011 και μετά αρχίζει μια σειρά ταραχών και άλλων γεγονότων (Isis, Κούρδοι) που πέρα από την εδαφική αμφισβήτηση μεγάλων περιοχών της Συρίας αμφισβήτηση της ηγεσίας της, θέτουν θέμα στο σύνολο των αποφάσεων του δυτικού κόσμου που είχε πάρει για τις αραβικό κόσμο και την περιοχή της Εγγύς Ανατολής.


1957: Ο Εθνάρχης Μακάριος επιστρέφει στην Αθήνα αφού έχει συμπληρώσει (αυτός και οι άμεσοι συνεργάτες του) πάνω από ένα χρόνο εξορίας στις Σεϋχέλλες. Έφυγαν από τον τόπο εξορίας τους την 6η Απριλίου με το πετρελαιοφόρο Olympic Thunder του Αριστοτέλη Ωνάση.  Την 8η Απριλίου είχαν φτάσει στο Ταματάβε της Μαδαγασκάρης. Από την πρωτεύουσα της Μαδαγασκάρης  την Ταναναρίβη φτάνει αεροπορικώς την 11η Απριλίου στο Ναϊρόμπι.
Αξιοσημείωτο είναι ότι: Στην Ταναναρίβη του διεμηνύθει από την κυβέρνησή της να αναχωρήσει σύντομα από την χώρα. Αιτία το αποικιοκρατικό καθεστώς της φοβόταν για ταραχές και εξεγέρσεις που θα προκαλούσε η παραμονή του και μόνο. Επίσης οι αρχές της Κένυα είχαν δηλώσει ανεπιθύμητη την παρουσία του στην χώρα για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Στο Ναϊρόμπι παρέμεινε τελικά μέχρι την 16η Απριλίου και μάλιστα είχε συναντήσεις με βουλευτές της αντιπολίτευσης της χώρας. Αναχωρεί από εκεί το βράδι για να φτάσει στην Αθήνα την επομένη (17η Απριλίου, Μεγάλη Τετάρτη).
Η υποδοχή του κόσμου στην Αθήνα ήταν αποθεωτική. Η υποδοχή της κυβέρνησης αποκαρδιωτική. Ο πρωθυπουργός δεν πήγε να τον υποδεχθεί στο αεροδρόμιο. Η ΕΙΡ διέκοψε την λειτουργία της (χωρίς σήμα) από την άφιξή του ώρα 10:00 πμ μέχρι και την 11:30 πμ που ξανάρχισε να εκπέμπει μεταδίδοντας μαντινάδες. Του απαγορεύτηκε να καταθέσει στεφάνι στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, ενώ βρισκόταν ήδη εκεί η στρατιωτική μπάντα.
Αιτία όλων αυτών των προσβλητικών για τον Εθνάρχη πράξεων δεν ήταν μόνο οι άνωθεν και έξωθεν αντολές προς την κυβέρνηση. Ήταν και η προσωπική μοροφιλοδοξία του Κ. Καρμανλή αλλά και ο φόβος του αντίπαλου δέους σε περίπτωση που ο Μακάριος πετύχαινε την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Τότε δεν θα είχε κανέναν αντίπαλο στην Ελλάδα για την πρωθυπουργία. Κι αυτό δεν το ήθελε κανείς Έλληνας πολιτικός.


1961: Αρχίζει η επιχείρηση του «Κόλπου των Χοίρων». Έχει υπογραφεί και έχει πάρει έγκριση από τον πρόεδρο των ΗΠΑ την 17η Μαρτίου 1960. Αντικαθεστωτικοί Κουβανοί εκπαιδευμένοι στην Αμερική εισβάλουν στην Κούβα με σκοπό να ανατρέψουν τον Φιντέλ Κάστρο. Έχουν αεροπορική κάλυψη εκ μέρος των ΗΠΑ. Επίσης γίνονται, εκ μέρους των ΗΠΑ, παραπλανητικές επιθέσεις από την προηγούμενη. Αυτό που δεν ήξεραν είναι ότι η Ρωσική κατασκοπεία έχει ενημερώσει έγκαιρα τις Κουβανικές αρχές για το τι αρκιβώς πρόκειται να συμβεί (που, πότε και πως). Η επιχείρηση εξελίσσεται σε φιάσκο στρατιωτικό και πολιτικό.


1993: Πεθαίνει, σε ηλικία 65 ετών μέσα στο γραφείο της προεδρίας, ο πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Τουργκούτ Οζάλ. Πολιτικός, που σαν πρωθυπουργός της χώρας, την είχε μετατρέψει με εκτεταμένες αποκρατικοποιήσεις σε καπιταλιστική. Τότε η επίσημη εκδοχή ήταν ότι πέθανε από καρδιακή προσβολή. Το συγγενικό του περιβάλλον δεν πείσθηκε γιατί δεν είχε γίνει αυτοψία, ενώ το μοναδικό δείγμα αίματος που υπήρχε χάθηκε, ή κατά κάποιον τρόπο εξαφανίστηκε. Το 2012 έγινε αυτοψία στο κατά το ήμισυ περίεργα αναλλοίωτο πτώμα του. Σε αυτήν ανακάλυψαν δηλητήριο, αλλά θεώρησαν αδιευκρίνιστα τα αίτια θανάτου. Ο θάνατός του ήλθε σε μια περίοδο που ο Οζάλ, που είχε και Κουρδική καταγωγή, είχε αρχίσει διαπραγματεύσεις για ειρηνική λύση του Κουρδικού ζητήματος.


2003: Πεθαίνει σε ηλικία 92 ετών ο Γιάννης Λάτσης. Από τα μεγαλύτερα εφοπλιστικά ονόματα του κόσμου, με μεγάλη φιλανθρωπική δράση. Ξεκίνησε την καριέρα του σαν βαρκάρης σε λάντζα στο Κατάκολο. Από αυτή τη δουλειά έμαθε Ιταλικά. Στην κατοχή ήταν διερμηνέας των Ιταλών. Μετά την απελευθέρωση αγόρασε την θαλαμηγό «Λάουρα» που ανήκε στον Μπενίτο Μουσολίνι και είχε δοθεί σαν πολεμική αποζημίωση στην Ελλάδα. Την ονόμασε “Νεράιδα” και έκανε δρομολόγια στον Αργωσαρονικό. Η συνέχεια της επιχειρηματικής του καριέρας σε κάθε είδους επιχειρήσεις, μεταφορά πετρελαίου, διεθνές Real Estate, κατασκευαστική εταιρεία, διυλιστήρια, Τράπεζα (EFG Eurobank Εργασίας) τον έκαναν μεγιστάνα του πλούτου. Όχι ότι οι επιχειρηματικές συναλλάγες τέτοιου μεγέθους, κάθε είδους και από κάθε εμπλεκόμενο είχαν ή έχουν κάτι καθαρό μέσα τους, αλλά το μελανό και αδιευκρίνηστο μέρος της ιστορίας είναι πως και από που ένας πρώην βαρκάρης και μετέπειτα κατοχικός διερμηνέας βρήκε τα λεφτά για να αγοράσει την Νεράιδα. Σαν φιλάνθρωπος είναι αυτός που έδωσε τα περισσότερα χρήματα για αγαθοεργίες στην μεταπολεμική Ελλάδα. Το Κοινωφελές Ίδρυμα Γιάννη Λάτση συνεχίζει αυτό το έργο.


←16 Απριλίου

18 Απριλίου→


This entry was posted in Σαν σήμερα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s