Σαν σήμερα 4 Μαΐου

1840: Πεθαίνει σε ηλικία 49 ετών ο Ανδρέας Ζαΐμης. Αγωνιστής του ’21 πολιτικός και μέλος της 11μελούς «Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδος», όταν η Γ’ Εθνοσυνέλευση (της Επιδαύρου) είχε καταργήσει όλα τα άλλα όργανα άσκησης της διοίκησης στην Ελλάδα. Σαν προεστός είχε αντιταχθεί στην έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα, κατηγορώντας τον Παπαφλέσσα σαν απατεώνα, αλλά ήταν από τους πρώτους που σήκωσαν τη σημαία της επανάστασης. Ήταν ένας από του τρεις αντιπροσώπους που διαπραγματεύτηκαν και υπέγραψαν στο Λονδίνο το πρώτο δάνειο της Ελλάδας. Ο βίος και η πολιτεία του, για τον επαναστατημένο ραγιά, ήταν τέτοιος, που δημιούργησε την λαϊκή παροιμία: «Τι Μπραΐμης τι Ζαΐμης». Ο Ανδρέας Ζαΐμης ήταν πατέρας του Θρασύβουλου Ζαΐμη και παππούς του Αλέξανδρου Ζαΐμη πρωθυπουργών της Ελλάδας.


1912: Παρά την σθεναρή αντίσταση των Τούρκων η Ρόδος καταλαμβάνεται από τους Ιταλούς. Από την προηγουμένη είχαν αποβιβασθεί 15.000 Ιταλοί. Οι 3.000 Τούρκοι που υπερασπιζόταν τον νησί,  παρά την αποφασιστική αντίσταση τους, βλέποντας το μάταιο του αγώνα (οι Ιταλοί είχαν περικυκλώσει και αποκλείσει με τα πλοία τους το νησί) αναγκάστηκαν να παραδοθούν στον διοικητή των Ιταλών Τζιοβάνι Αμέλιο. Είχε προηγηθεί η κατάληψη της Αστυπάλαιας (28 Απριλίου). Ακολούθησαν (με χρονολογική σειρά) οι καταλήψεις της Χάλκης, Καλύμνου, Κάσου, Καρπάθου, Νισύρου, Τήλου, Λέρου, Λειψών, Πάτμου, Σύμης και Κω που ολοκλήρωσαν την κατάληψη και κατοχή των Δωδεκανήσων από τους Ιταλούς. Η Σάμος καταλαμβάνεται την 14η Μαΐου. Η επιχείρηση κατάληψης των Δωδεκανήσων και των άλλων νησιών από τους Ιταλούς έγινε με σκοπό τον ναυτικό αποκλεισμό των Τούρκων για την παροχή βοήθειας στα στρατεύματά τους στην Λιβύη όπου μαίνονταν οι συγκρούσεις του Ιταλοτουρκικού πολέμου της Λιβύης. Η Ιταλική κατοχή των Δωδεκανήσων διήρκεσε 31 χρόνια (μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1943). Είχε επικυρωθεί με την Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, που η Τουρκία τα παραχώρησε οριστικά στην Ιταλία. Ακολούθησε η Γερμανική κατοχή μέχρι την 8η Μαΐου 1945 που οι Γερμανικές δυνάμεις κατοχής της Δωδεκανήσου  παραδόθηκαν στους Άγγλους. Αυτοί με την σειρά τους τα απέδωσαν στους Έλληνες την 07.03.1948 σε εφαρμογή της Συνθήκης των Παρισίων της 10ης Μαρτίου 1947.


1863: Πεθαίνει, πλήρης ημερών (90 ετών), ο Χριστόφορος Περραιβός. Στρατιωτικός και ιστορικός συγγραφέας. Ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας, συμμετείχε στην διοργάνωση και στην Επανάσταση του ’21 όταν ξέσπασε. Σημαντικές πληροφοίες για την εποχή του έχει αφήσει με το ιστορικό έργο του. Ακόμη πιο σημαντική είναι η σύντομη βιογραφία του φίλου και συναγωνιστή του Ρήγα Φεραίου.


1944: Οι Γερμανοί αρχίζουν στην Κρήτη τα αντίποινα για την απαγωγή του στρατηγού Kreipe. Ανατινάζουν με νάρκες και τα 215 σπίτια του χωριού Λοχριά, σκοτώνουν 2 και πνίγουν 9, ενώ τους υπόλοιπους τους φυλακίζουν. Την ίδια μέρα καίνε τα χωριά Καμάρες, Μαργαρικάρι και Βορίζια, το τελευταίο για τρίτη φορά μέσα σε δύο χρόνια. Την επόμενη κλείνει αυτός ο κύκλος με το κάψιμο του χωριού Σαχτούρια.


1948: Εκτελούνται 154 αντάρτες του ΕΛΑΣ σε αντίποινα της δολοφονίας του υπουργού δικαιοσύνης, της κυβέρνησης συνεργασίας Θ. Σοφούλη – Κ. Τσαλδάρη, Χρήστου Λαδά. Ο Λαδάς είχε δολοφονηθεί την πρωτομαγιά από το μέλος της ΟΠΛΑ Ευστάθιο Μουτσογιάννη. Η κυβέρνηση είχε κηρύξει αμέσως την Περιοχή της τέως διοίκησης πρωτεύουσας σε κατάσταση πολιορκίας. Την 4η Μαΐου εκτελέστηκαν 24 άτομα στην Αθήνα και 130 σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Ο Μουτσογιάννης και οκτώ συνεργοί του καταδικάστηκαν σε θάνατο. Εκτελέστηκαν όλοι εκτός από τον Μουτσογιάννη και τον άμεσο συνεργό του, που οι ποινές τους μετατράπηκαν σε ισόβια, γιατί είχαν «δώσει» τους υπόλοιπους της ΟΠΛΑ. Η επίσημη αιτιολογία ήταν «προέβησαν εις ομολογίας και κατά τη διάρκεια της δίκης εξέφρασαν την ειλικρινή μεταμέλειά τους για το έγκλημα, κατέκριναν την αντεθνική και εγκληματική πολιτική του ΚΚΕ και γενικώς έδωσαν σαφή δείγματα ότι έπαυσαν να πιστεύουν εις τα κομμουνιστικά κηρύγματα» Ο Μουτσογιάννης αποφυλακίστηκε το 1964.


1967: Ομοβροντία μέτρων και αποκαλύψεων από την χούντα, εξαγγέλεται από τα ΜΜΕ: Αποκαλύπτεται πως από την κατάσχεση του ταμείου της ΕΔΑ προέκυψε ότι το κόμμα της αριστεράς είχε τεράστιους οικονομικούς πόρους. Ταυτόχρονα ανακοινώνεται ότι με διαταγή του ΓΕΣ (Γενικό Επιτελείο Στρατού) διαλύονταν 260 Σύλλογοι και σωματεία κομμουνιστικής ιδεολογίας και κατάσχονταν όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία. Επίσης απειλούσαν να άρουν τη μονιμότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων. Τέλος αναστελλόταν η έκδοση και εκτύπωση διδακτικών βιβλίων (τα σχολικά βιβλία του ΟΕΔΒ) μέχρι νεωτέρας. Παράλληλα η χούντα στην διεθνή κατακραυγή για την εκτόπιση 6.118 ανθρώπων, από 28/4 μέχρι εκείνη την μέρα, στην Γυάρο, χωρίς καμία δικαστική απόφαση, απάντησε δια στόματος Στ. Παττακού ότι θα απολυθούν όταν θα γίνουν Έλληνες.
Όλα τα παραπάνω ήταν το προπέτασμα καπνού για την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση πολιορκίας και αναστολή ισχύος βασικών διατάξεων του Συντάγματος που θα υπογράψει την επόμενη μέρα (την μέρα της παραπάνω ειδησεογραφίας) η χουντική κυβέρνηση. Την σχετική Συντακτική Πράξη (Β’) μαζί με την Α΄ που αποφάσιζε την κατάρτιση νέου Συντάγματος (ψευδοσύνταγμα 1968) την οποία αναλάμβανε το Υπουργικό Συμβούλιο (!!!) τις δημοσίευσε σε ΦΕΚ δυο μέρες αργότερα (06/05/1967) χωρίς την παραμικρή αναφορά, έστω και πλάγια από τα ΜΜΕ.


1970: Ο Σταύρος Νιάρχος σκοτώνει με τα χέρια του την συζυγό του Ευγενία Λιβανού σύμφωνα με το πρώτο πόρισμα των ιατροδικαστών και το παραπεμπτικό του εισαγγελέα. Η 42χρονη Ευγενία Λιβανού πεθαίνει από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών σύμφωνα με το δεύτερο πόρισμα των ιατροδικαστών, την επόμενη ημέρα, και τις μαρτυρίες όλων των συγγενών της. Ο Σ. Νιάρχος παίρνει απαλλακτικό βούλευμα και εκεί κλείνει η υπόθεση. Μετά από λίγα χρόνια παντρεύεται σε πέμπτο γι’ αυτόν γάμο την αδελφή της Τίνα (Πέτρα του σκανδάλου, όπως λέγεται). Η Τίνα ήταν πρώην σύζυγος του Αρ. Ωνάση και μητέρα του Αλέξανδρου και της Χριστίνας. Πέθανε και αυτή κάτω από περίεργες συνθήκες (υπερβολική δόση βαρβιτουρικών ενώ ο Νιάρχος κοιμόταν στο διπλανό δωμάτιο).


1980: Πεθαίνει σε ηλικία 88 ετών ο Γιόσιπ (ή Γιόζεφ) Μπροζ Τίτο. Ήταν ο ιδρυτής της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και πρώτος Πρωθυπουργός της. Πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας από το 1953 μέχρι το θάνατό του. Στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο σήμανε με προκήρυξη την πρωτομαγιά του 1941, την έναρξη του αγώνα κατά των Γερμανών στην κατεχόμενη χώρα του. Έγινε ο αρχηγός της αντίστασης που με τους παρτιζάνους του κρατούσε ελεύθερες μεγάλες περιοχές της χώρας του. Ήταν από τους ιδρυτές και ο πρώτος πρόεδρος του Κινήματος των Αδεσμεύτων. Ο θάνατός του πυροδότησε τις διεργασίες διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας σε μικρά εθνοτικά κράτη.


1990: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εκλέγεται Πρόεδρος Δημοκρατίας. Θα ορκιστεί την επόμενη μέρα. Είναι η δεύτερη θητεία του, η οποία δεν είναι συνέχεια της πρώτης. Ανάμεσα στις δυο θητείες είχε παρεμβληθεί στην προεδρία ο Χ. Σαρτζετάκης. Ήταν επιλογή του Α. Παπανδρέου για να δώσει κεντροαριστερό προφίλ στο ΠΑΣΟΚ και να κερδίσει τις επερχόμενες εκλογές του 1985. Τον διαδέχθηκε ο Κωστής Στεφανόπουλος το 1995.


←3 Μαΐου

5 Μαΐου→


This entry was posted in Σαν σήμερα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.