Σαν σήμερα 9 Μαΐου

8-9 Μαΐου. Ώρα Μνήμης και Συμφιλίωσης για εκείνους που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.



Ημέρα της Ευρώπης.
65η επέτειος από την διακήρυξη του Σούμαν.


Πανευρωπαϊκή μέρα Οδικής Ασφάλειας.


9-10 Μαΐου: Παγκόσμια ημέρα αποδημιτικών πτηνών.


1805: Πεθαίνει σε ηλικία 45 ετών ο Φρίντριχ Σίλερ (Johann Christoph Friedrich von Schiller), θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, φιλόσοφος, ιστορικός και φιλέλληνας. Στα τελευταία του χρόνια, από το 1788 και μετά, είχε κολήσει, σε μια πολύπλοκη σχέση με τον Γιόχαν Γκαίτε, που τελικά ξέσπασε στο Xenien (Ξενία), μια συμπαραγωγή σατυρικών επιγραμματικών ποιητικών σχολίων του ενός για την κοσμοθεώρηση του άλλου. Πάνω από 50 έργα του, όχι στα ελληνικά, υπάρχουν στο Project Gutenberg, δυό-τρεις σπάνιες μεταφράσεις του Φρειδερίκου Σχιλλέρου, στα ελληνικά, στην Ανέμη.
Καταραμένε Έλληνα…
Όπου να γυρίσω τη σκέψη μου, όπου και να στρέψω τη ψυχή μου, μπροστά μου σε βρίσκω.
Τέχνη λαχταρώ, ποίηση, θέατρο, αρχιτεκτονική, εσύ μπροστά μου, πρώτος κι αξεπέραστος.
Επιστήμη αναζητώ, μαθηματικά, φιλοσοφία, ιατρική, κορυφαίος και ανυπέρβλητος.
Για δημοκρατία διψώ, ισονομία και ισοπαλία, εσύ μπροστά μου, ασυναγώνιστος κι ανεπισκίαστος.
Καταραμένε Έλληνα, καταραμένη γνώση…
Γιατί να σ’ αγγίξω;
Για να αισθανθώ πόσο μικρός είμαι, ασήμαντος, μηδαμινός;
Γιατί δεν μ’ αφήνεις στη δυστυχία μου και στην ανεμελιά μου;


1872: Πεθαίνει σε ηλικία 82 ετών ο Γερμανός δικαστικός, πολιτικός, καθηγητής Ιστορίας του Δικαίου στο Μόναχο και μέλος της τριμελούς αντιβασιλείας του Όθωνα Γεώργιος Λουδοβίκος φον Μάουρερ. Υπήρξε ο θεμελιωτής του Ελληνικού Δικαίου και αυτός που οργάνωσε εκ του μηδενός το Δικαστικό Σώμα και τα δικαστήρια στην Ελλάδα. Από τους τρεις της αντιβασιλείας και τον ίδιο τον βασιλιά ήταν ο φάρος που ξεχώριζε μέσα στο σκοτάδι της αυθαιρεσίας και του αυταρχισμού της τότε ξένης και ντόπιας Διοίκησης στην Ελλάδα. Σύντομα ήλθε σε σύγκρουση με τον Πρόεδρο της αντιβασιλείας Άρμανσμπεργκ και απομακρύνθηκε από την Ελλάδα. Όταν επισκέφθηκε την Ελλάδα το 1858 για τα 25χρονα του Όθωνα στην Ελλάδα, το δικαστικό σώμα του απένειμε μετάλλιο που είχε χαραγμένη επάνω την προτομή του.


1886: Παραιτείται η μεταβατική κυβέρνηση Δ. Βάλβη που έμεινε όσος χρόνος χρειαζόταν (9 ημέρες) σε 69 βουλευτές του φιλοπόλεμου «κορδονιού» να μεταπηδήσουν στην «ελιά». Σχηματίζεται κυβέρνηση από τον «συνετό» Χ. Τρικούπη, αφού είχε πια στην βουλή την απαραίτητη πλειοψηφία. Ο Τρικούπης σαν ειρηνόφιλος διατάζει άμεσα την σιωπηλή εισβολή του στρατού στην Θεσσαλία, αλλά βλέποντας ότι οι Τούρκοι ήταν προετοιμασμένοι για την «γυριστή» του και οι πρώτες συγκρούσεις είχαν αποκαρδιωτικά αποτελέσματα αποφασίζει να δώσει τέλος στην ιστορία. Την 12 Μαΐου διατάζει την λύση της επιστράτευσης, την απόλυση των εθελοντών και την διάλυση όλων των σωμάτων που είχαν προκύψει με σκοπό τον πόλεμο. Με την άμεση «δοκιμαστική» του κίνηση και αποποιήθηκε των ευθυνών της επίθεσης και αποστόμωσε τους φιλοπόλεμους στην Ελλάδα. Προκήρυξε εκλογές που διεξήχθηκαν την 4η Ιανουαρίου 1887 που κέρδισε με μεγάλη διαφορά, συνεχίζοντας έτσι την διακυβέρνηση της χώρας.   Ήταν η πιο μακροχρόνια κυβέρνησή του, που κράτησε μέχρι το 1890 που την διαδέχθηκε κυβέρνηση υπό τον Θ. Δηλιγιάννη.


1922: Μετά από έξι μέρες από τότε που σχηματίστηκε πέφτει η κυβέρνηση Στράτου. Αναλαμβάνει να σχηματίσει κυβέρνηση ο Πρωτοπαπαδάκης. Θα παραιτηθεί μετά το κάψιμο της Σμύρνης από τους Τούρκους, κάτω από έντονη λαϊκή κατακραυγή για τις ψεύτικες υποσχέσεις τους. Θα την διαδεχθεί η κυβέρνηση Ν. Τριανταφυλλάκου.


1927: Αρχίζουν οι Δελφικές γιορτές που οργάνωσε το ζεύγος Άγγελου Σικελιανού και η Εύας Πάλμερ. Η διημερίδα άρχιζε με την παράσταση του αρχαίου δράματος του Αισχύλου Προμηθέας Δεσμώτης. Ακολουθούσαν τα Σεπτήρια (Η μάχη του Απόλωνα με τον Πύθωνα. Μέρος των αρχαίων εορτών των Πυθίων), ενώ υπήρχε έκθεση λαϊκής τέχνης. Στις εκδηλώσεις ψαλόταν βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική ενώ στα διαλείματα ακουγόταν Δημοτικά τραγούδια και χοροί. Μαθητές γυμνασίου αγωνιζόταν στο αρχαίο Πένταθλο. Σκοπός των διοργανωτών ήταν να δείξουν την ταυτότητα της Ελλάδας του χτες και του σήμερα, με στόχο την προβολή της συνέχειας του Ελληνικού Έθνους δια μέσου των αιώνων. Δυστυχώς, ενώ οι εκδηλώσεις προσύλκησαν τους πρώτους τουρίστες στην Ελλάδα και μάλιστα υψηλού επιπέδου (διανοούμενοι καλιτέχνες και δημοσιογράφοι), επαναλήφθηκαν μόνο μια φορά το 1930. Το ζεύγος Σικελιανού έχοντας αναλάβει όλα τα έξοδα της διοργάνωσεις εξαντλήθηκε οικονομικά και δεν μπόρεσε να συνεχίσει, ενώ το κράτος αδιαφόρησε για τον θεσμό που πήγε να δημιουργηθεί και τις προοπτικές εσόδων μέσα από την ανάπτυξη του τουρισμού.


1936: Μια πορεία καπνεργατών την 8 Μαΐου που απεργούσαν καταλήγει σε εξέγερση στη Θεσσαλονίκη. Την πρώτη μέρα υπάρχουν γύρω στους 300 τραυματίες. Την επομένη η αστυνομία αρχίζει να πυροβολεί. Οι καπνεργάτες αντιδρούν και στήνουν οδοφράγματα. Με 11 νεκρούς και άγνωστο αριθμό τραυματιών το βράδυ της 9ης Μαΐου βρίσκει την πόλη χωρίς αστυνόμευση μια και αναγκάστηκαν να κλειστούν στα αστυνομικά τμήματα, ενώ οι στρατιωτικές δυνάμεις που κλήθηκαν για βοήθεια ενώθηκαν με τους απεργούς. Ο Γιάννης Ρίτσος γράφει τον «Eπιτάφιο«.


1953: Ιδρύεται η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών γνωστή σαν ΚΥΠ. Με το ίδιο Νομοθετικό Διάταγμα, για την υποβοήθηση του έργου της, ιδρύεται το Συμβούλιο Πληροφοριών, που αποτελείται: Από τον Διευθυντή της ΚΥΠ, τους Διευθυντές Αστυνομίας και Χωροφυλακής, τον Διευθυντή της Υπηρεσίας Αλλοδαπών, και από ένα εκπρόσωπο από το ΓΕΕΘΑ και το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας. Η σύνθεση του Συμβουλίου είναι ανοικτή για επιπλέον μέλη που θα μπορούσαν κατά καιρούς και κατά περίπτωση να φανούν χρήσιμα. Σαν Υπηρεσία είναι αυτοτελής υπαγόμενη κατ’ ευθείαν στον Πρόεδρο της εκάστοτε Κυβέρνησης. Η κυβέρνηση Παπάγου συνέστησε την υπηρεσία μετά από υπόδειξη των Αμερικανών, οι οποίοι ανέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος των δαπανών. Ένα μικρό του μέρος καλυπτόταν από το κονδύλιο απροβλέπτων δαπανών του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης. Επί κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου, το 1964, επιχειρήθηκε να αναλάβει η Ελλάδα το μεγαλύτερο μέρος της δαπάνης λειτουργίας της ΚΥΠ, έχοντας στόχο να περιέλθει η υπηρεσία υπό Ελληνικό έλεγχο. Από τότε έχουν γίνει αρκετά θετικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, χωρίς να λείψουν τα πισωγυρίσματα. Πρώτος διευθυντής ήταν ο Αλέξανδρος Νάτσινας, ενώ υπηρέτησαν σε αυτή οι μετέπειτα πραξικοπηματίες Γ. Παπαδόπουλος και Ν. Μακαρέζος. Ο Ανδρέας Παπανδρέου πέτυχε το δεύτερο μεγάλο βήμα Ελληνοποίησης της υπηρεσίας. Το 1984 διέλυσε τα παρακρατικά ειδικά σώματα των Sheepskins, που θεωρούνταν «χέρι» της ΚΥΠ. Τα αντικατέστησε με κανονικές στρατιωτικές μονάδες, χωρίς κάποια σχέση ή σύνδεση με την ΚΥΠ, που είχαν εκπαίδευση ώστε να μπορούν να εκτελέσουν τις ειδικές επιχειρήσεις, με τις οποίες ήταν επιφορτισμένοι οι sheepskins, και αφορούσαν την Εθνική μας ασφάλεια, χωρίς να υπάρχει ο φόβος χρήσης τους για άλλους σκοπούς. Το επόμενο βήμα ήταν ο πλήρης έλεγχος της, τουλάχιστον ως προς το τυπικό μέρος. Η ΚΥΠ, το 1986, μετονομάστηκε σε ΕΥΠ και απέκτησε για πρώτη φορά δημόσιο οργανόγραμμα. Μέχρι τότε, με βάση το ιδρυτικό, το οργανόγραμμα της ΚΥΠ το διαμόρφωνε, εννοείται, ο εκάστοτε διευθυντής της.


1956: Οι Καραολής και Δημητρίου, καταδικασμένοι σε θάνατο από τα Αγγλικά κατοχικά στρατεύματα της Κύπρου, πρόκειται να εκτελεστούν την επόμενη μέρα 10 Μαΐου. Στην Αθήνα διοργανώνεται συγκέντρωση και συλλαλητήριο με αίτημα την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Η διαδήλωση διαλύεται βίαια από τις αστυνομικές δυνάμεις που πυροβολούν στο ψαχνό σκοτώνοντας 6 διαδηλωτές και τραυματίζοντας με τα όπλα πάνω από 100. Οι διαδηλωτές αντιδρούν και τραυματίζουν θανάσιμα 2 αστυνομικούς. Οι τραυματίες συνολικά και από τις δυο πλευρές είναι πάνω από 300. Ο νεοεκλεγείς Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε βάλει τη σφραγίδα του τόσο στη εξωτερική όσο και στην εσωτερική πολιτική.


1968: Δολοφονείται, με βασανιστήρια στην ΚΥΠ Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Τσαρουχάς. Είχε αποβληθεί από την Νομική Θεσσαλονίκης επί Μεταξά. Αποφοίτησε από τη Νομική Αθηνών. Εθελοντής στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, στέλεχος του ΕΑΜ στην κατοχή, συνελήφθη στον εμφύλιο και καταδικάστηκε σε 12ετή φυλάκιση, που εξέτισε στην Γυάρο και μετά από ένα διετές διάλειμμα, στον Άι Στράτη. Το 1961 εξελέγη βουλευτής της ΕΔΑ. Το 1963 την ημέρα της δολοφονίας του Γ. Λαμπράκη, είχε δεχθεί επίθεση νωρίτερα με αποτέλεσμα τον τραυματισμό στο κεφάλι και μεταφορά του σε σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο. Ήταν βασικός μάρτυρας κατηγορίας στην δίκη που ακολούθησε. Στο πραξικόπημα του 67, ήταν από τα ηγετικά στελέχη της αντίστασης. Συνελήφθη στην Θεσσαλονίκη. Οι αστυνομικοί εκεί, του την φύλαγαν από την υπόθεση Λαμπράκη. Την επομένη ανακοίνωσαν ότι πέθανε από καρδιακή προσβολή. Ο ανακριτής Ηλιάδης που ερεύνησε την υπόθεση στην μεταπολίτευση, βρήκε σε θυρίδα της σήμανσης φωτογραφίες του Γ. Τσαρουχά. Υπήρχαν και γυμνές, όπου φαινόταν καθαρά, σκισήματα από μαστίγιο στην πλάτη, τα πρησμένα από την φάλαγγα πέλματα και τα κτυπήματα στο εσωτερικό των μηρών που πρέπει να ήταν τα μοιραία. Οι αστυνομικοί, που είχαν παρασημοφορηθεί για την σύλληψη του Τσαρουχά, δικάστηκαν το 1979 στο κακουργοδικείο Θεσσαλονίκης.


1978: Δολοφονείται από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Άλντο Μόρο σε ηλικία 61 ετών. Τον είχαν απαγάγει στις 16 Μαρτίου σκοτώνοντας τους πέντε σωματοφύλακές του. Ζητούσαν την απελευθέρωση των 16 ιδρυτικών μελών των Ερυθρών Ταξιαρχιών που ήταν στις φυλακές. Όπως ειπώθηκε η Ιταλία θυσίασε τον Πρωθυπουργό της για να κερδίσει την σταθερότητά της.


←8 Μαΐου

10 Μαΐου→


This entry was posted in Σαν σήμερα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s