Σαν σήμερα 13 Μαΐου

1717: Γεννιέται η Μαρία Θηρεσία (Maria Theresa Walburga Amalia Christina), μετέπειτα αυτοκράτειρα της Αυστρίας (†29.11.1780, 63 ετών). Είχε φοβερές διπλωματικές ικανότητες. Νίκησε σε τρεις πολέμους και επέκτεινε τα όρια της αυτοκρατορίας της. Έδωσε ιδιαίτερα προνόμια στους Έλληνες εμπόρους και προστάτεψε αυτούς και την χώρα της από τον ανταγωνισμό των Σαξόνων. Μετά θάνατον πήρε το τίτλο ‘Mητέρα της Πατρίδας’.


1846: Οι ΗΠΑ κηρύσσουν το πόλεμο στο Μεξικό. Προηγήθηκαν συνοριακά επεισόδια, μετά την «προσάρτηση» του Texas από τις ΗΠΑ, τα οποία τελικά οδήγησαν σε αυτό το πόλεμο. Έληξε με την Συνθήκη Γουαδελούπης – Χιδάλγο, με την οποία οι ΗΠΑ προσάρτησαν εδάφη του Μεξικού, πάνω από 525.000 τετρ. μίλια. Στο Μεξικό έδωσαν σαν αποζημίωση 15 εκ. $ (περίπου 400 εκ. σημερινά $) σε 5 ετήσιες δόσεις των 3 εκ. $.


1857: Γεννιέται ο Άγγλος γιατρός Ρόναλντ Ρος (†16.9.1932, 75 ετών). Ήταν αυτός που ανακάλυψε ότι η μάστιγα της εποχής, η ελονοσία, ήταν παράσιτο του γαστρεντερικού συστήματος των κουνουπιών και μεταδιδόταν με το τσίμπημά τους. Αυτό οδήγησε στην εύρεση μεθόδων ελέγχου του πληθυσμού των κουνουπιών, με πιο γνωστή την περίπτωση του χημικού DDT. Για την εργασία του τιμήθηκε το 1902 με βραβείο Νόμπελ Ιατρικής.


1930: Ο αντισυνταγματάρχης Jacob Schick παίρνει πατέντα για την πρώτη ηλεκτρική ξυριστική μηχανή. Είχε ιδρύσει την επιχείρηση Schick στον Καναδά. Σήμερα είναι η δεύτερη σε πωλήσεις στο κόσμο.


1938: Πεθαίνει σε ηλικία 77 ετών ο Σαρλ Γκιγιόμ (Charles Édouard Guillaume). Ελβετός φυσικός, κάτοχος βραβείου Νόμπελ. Εφεύρε τα κράμματα Invar (FeNi36) και Elinvar (59% Fe, 36% Ni, 5% Cr), που το μεν πρώτο έχει πρακτικά μηδενική μεταβολή των διαστάσεών του, το δε δεύτερο πρακτικά μηδενική μεταβολή της ελαστικότητάς του, στις μεταβολές της θερμοκρασίας. Και τα δυο είναι αντιμαγνητικά. Χρησιμοποιήθηκαν για να κατασκευαστούν όργανα ακριβείας, ιδιαίτερα στις μετρήσεις (πχ ρολόγια, ελατήρια, διμεταλικούς θερμοστάτες, τύμπανα RADAR και μικροκυμάτων, κουτιά (σασί) κινητών, βαλβίδες κινητήρων κλπ). Το πεδίο εφαρμογών τους αυξάνεται καθημερινά. Ήταν Διευθυντής του Διεθνούς Γραφείου Μέτρων και Σταθμών.


1940: Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ εκφωνεί τον πρώτο του λόγο, σαν πρωθυπουργός, στην Βουλή των Κοινοτήτων. Από το στόμα του ακούγεται μια ιστορική φράση. Την είπε για να περιγράψει την άσχημη κατάσταση στην οποία βρισκόταν η χώρα από τις επιθέσεις των Γερμανών: «I have nothing to offer but blood, toil, tears and sweat.» (Δεν έχω τίποτε να προσφέρω εκτός από αίμα, μόχθο, δάκρυα και ιδρώτα). Το μόνο που υποσχέθηκε, κλείνοντας τον λόγο, ήταν να παλέψει μέχρι τέλους για τη νίκη.


1982: Πεθαίνει σε ηλικία 92 ετών η Δέσποινα Αχλαδιώτη. Με το πραγματικό της όνομα δεν την ήξερε κανείς. Όλοι την ήξεραν σαν την κυρά της Ρω. Την ηρωίδα της αντίστασης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Την γυναίκα που, όντας η μοναδική κάτοικος του νησιού, αφού ο άντρας της και η γριά μάνα της είχαν πεθάνει αρκετά πριν την προσάρτηση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα, σήκωνε την Ελληνική Σημαία καθημερινά, μέχρι την ημέρα που πέθανε, στο νησάκι της Ρω. Η πατρίδα φρόντισε να βάλει το μνήμα της δίπλα στον ιστό της Σημαίας που υπηρέτησε σε όλη της της ζωή.


1998: Ο υπουργός, Εθνικής Οικονομίας, Γιάννος Παπαντωνίου, επί κυβέρνησης Κ. Σημίτη, εξαγγέλλει την ιδιωτικοποίηση δώδεκα δημόσιων επιχειρήσεων. Από ΝΠΔΔ γίνονται ΑΕ με ταυτόχρονη εισαγωγή τους στο ΧΑΑ. Οι σημαντικότερες από αυτές ήταν ο ΟΑΘ, ο ΟΥΘ, η ΕΥΔΑΠ, η Διώρυγα Κορίνθου, η Ιονική Τράπεζα, η Olympic Catering. Ταυτόχρονα αναγγέλλει ότι θα προχωρήσει η μετοχοποίηση του ΟΤΕ. Τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις σύμφωνα με τους υπολογισμούς του υπουργού θα ανερχόταν σε 800 δισεκατομμύρια δραχμές. Η εξαγγελία υλοποιήθηκε, το χρηματιστήριο «φούσκωσε» όσο μπορούσε, για να υποδεχθεί, τις υπερβολικά πολλές και μεγάλες για το δικό του μέγεθος εταιρείες, με αποτέλεσμα το σπάσιμο της φούσκας το 2000. Η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη το 2001 έγινε με τα στοιχεία των οικονομικών μεγεθών του 1998-1999, που όλα μέχρι τότε «πήγαιναν καλά».


2014: Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφασίζει ότι το “δικαίωμα στην λήθη” είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Ήταν ένα μέτρο που στρεφόταν ευθέως κατά της υπόδικης στην υπόθεση Google. Την υποχρέωνε να μην συμπεριλαμβάνει, στις σελίδες αναζήτησης από τους χρήστες, αναφορές σε ανθρώπους που δεν το επιθυμούσαν. Η Google θέλοντας και μη συμμορφώθηκε προς την απόφαση του δικαστηρίου. Αλλά μόνο για την Ευρώπη αρνούμενη να συμμορφωθεί σε απόφαση της Γαλλικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για εφαρμογή της διεθνώς. Από τότε οι ευτυχείς Ευρωπαίοι χρήστες της Google, όταν αναζητούν φυσικά πρόσωπα βλέπουν στο τέλος της σελίδας το μήνυμα: Ορισμένα αποτελέσματα μπορεί να έχουν καταργηθεί με βάση τον ευρωπαϊκό νόμο προστασίας δεδομένων. Με αυτή την απόφαση καθαρής λογοκρισίας που στρεφόταν ευθέως κατά των μηχανών αναζήτησης (από τον νόμο θίχτηκαν επίσης facebook, YouTube και Twiter) και έτσι κατά της ενημέρωσης άνοιξε ένας αρμαγεδώνας που είναι άγνωστο πως θα κλείσει. Πρώτο θέμα που γεννάται είναι ότι αυτή η απόφαση έδωσε νομική εξουσία (πρωτοβάθμια τουλάχιστον) στις μηχανές αναζήτησης γιατί αυτές θα κρίνουν ποιοι υπάγονται στον κανόνα και ποιοι όχι. Δεύτερο θέμα είναι ότι καμία άλλη χώρα, εκτός Ευρώπης, δεν δέχτηκε το μέτρο, παρά τις αντίστοιχες κρούσεις (μέσω αγωγών όπως και στην περίπτωση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου). Παράδειγμα: Οι ΗΠΑ που πρέπει να καταργήσουν την πρώτη τροπολογία του Συντάγματός τους (ελευθερία του λόγου και του τύπου) προκειμένου να εφαρμόσουν το μέτρο. Η Κίνα με δικαστική απόφαση “καθάρισε” το θέμα: Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ξεχαστεί. Έτσι είναι αρκετά εύκολο (σκεφτείτε το) σε κάποιον Ευρωπαίο να παρακάμψει τον Νόμο. Τρίτο και σοβαρότερο πρακτικό θέμα είναι η έκταση εφαρμογής του Νόμου. Γιατί με την εφαρμογή του άρχισαν οι αντίστροφες μηνύσεις. Και οι αποφάσεις που βγαίνουν περιορίζουν κάθε μέρα την αρχική απόφαση. Έτσι άρχισαν να εξαιρούνται της λήθης τα μητρώα μελών των Εταιρειών, των γραφείων κατασχέσεων, κλπ, ή για το δικαίωμα άσκησης, ή υπεράσπισης νομικών δικαιωμάτων. Το τελευταίο είναι ουσιαστικά η αρχή του τέλους της αρχικής απόφασης. Αν και μόνο το 5% των αιτήσεων υπαγωγής ήταν από κοινούς εγκληματίες ή πολιτικούς, όσοι έχετε πάθει ζημιά, οποιαδήποτε, και μπορέσετε να αποδείξετε ότι αν είχατε ενημερωθεί για τους φυσικούς ή ηθικούς αυτουργούς της, θα είχατε γλυτώσει (και να μην διαθέτατε καν σύνδεση internet, από κάποιον γνωστό και φίλο σας που ήταν γνώστης της περίπτωσης και είχε σύνδεση στο internet), ξεκινήστε τις αγωγές και θα βγάλετε λεφτά. Προς το παρόν με την απόφαση για το δικαίωμα στην λήθη δημιουργήθηκε στην Ευρώπη ένα νέο επάγγελμα: Μεμονωμένοι ή εταιρείες που υπόσχονται να διαγραφεί το όνομά σας από το internet. Στην Ελλάδα οι καλύτεροι πελάτες τους είναι εταιρείες παραγωγής και διακίνησης τροφίμων και ποτών, οι οποίοι ταυτόχρονα πληρώνουν εξ ίσου σεβαστά ποσά για την διαφήμισή τους από το Internet. Τελευταίο θέμα που δημιουργείται, αλλά δεν αφορά τους Έλληνες, είναι το λεγόμενο κενό μνήμης. Διαγράφοντας ένα άτομο και βέβαια το γεγονός με το οποίο είναι συνδεδεμένο, δημιουργείς κενό (τρύπες) μνήμης σε όλους τους υπόλοιπους. Αυτό τονίστηκε από τον ιδρυτή της Wikipedia Jimmy Wales. Το σχολίασε γιατί της ζητήθηκε, σε εφαρμογή αυτού του νόμου, να διαγράψει άρθρα τα οποία δεν ήθελαν κάποιοι που το όνομά τους ήταν συνδεδεμένο με αυτά. Έχει απόλυτο δίκιο. Άλλωστε η CIA (αρκετά δειλά μυστικές υπηρεσίες και άλλων κρατών) δημοσιοποιεί τα αρχεία της μετά την παρέλευση κάποιων ετών, όχι γιατί μετάνιωσε, έχει γίνει καλύτερη ή για να βελτιωθεί. Το κάνει για να διατηρήσει, στο ποσοστό που της αναλογεί, πνευματικά υγιείς τους πολίτες της χώρας (στην Αμερική όλα είναι θέμα κόστους σε $). Όπως έγραψα αυτό δεν αφορά τους Έλληνες όπου έχει παραμορφωθεί άγρια η ίδια η ιστορία τους. Πόσοι ξέρετε ότι, εκτός των άλλων, οι Ελευθέριος Βενιζέλος και Νικόλαος Πλαστήρας είχαν καταδικαστεί σε θάνατο. Και γιατί δεν το ξέρετε; Όσο για την Σμύρνη το ΄22 που οι Έλληνες σκοτώθηκαν από συνωστισμό, πυρπόλησαν την πόλη τους κλπ τι να πει κανείς. Κι εγώ σας ταλαιπωρώ με το δικαίωμα στην λήθη. Θα μου πείτε ότι είναι το μόνο δικαίωμα (για να ακριβολογούμε υποχρέωση) που έχετε στην Ελλάδα. Να μην θυμόσαστε τίποτε. Η απόφαση αυτή που πάρθηκε για το συμφέρον σκοτεινών (σκοταδιστικών είναι η σωστώτερη λέξη) κέντρων εξουσίας εις βάρος των συμφερόντων του κοινωνικού συνόλου, αναδεικνύει και ένα άλλο πρόβλημα. Τον ενδημικό φασισμό στην Ευρώπη. Οι δικαστές, ή αυτοί που τους έβαλαν να βγάλουν μια τέτοια απόφαση, που έγινε Ευρωπαϊκός Νόμος παρέβηκαν πολλούς Νόμους για να εφαρμόσουν τον συγκεκριμένο. Με πρόφαση τα, κατά κανόνα άνομα, δικαιώματα μιας μειοψηφίας, συνήθως νομικά ή ηθικά καταδικαστέων, παρέβηκαν την ελευθερία και το δικαίωμα στην ενημέρωση των πολιτών. Καταπάτησαν την ελευθερία του λόγου και του τύπου. Τα νομικά όπλα που υπήρχαν μέχρι τότε για κάποιον που έθιγε μια αναφορά στο internet ήταν ήδη υπερεπαρκή. Πέρα από το αναφαίρετο, νομικά, δικαίωμά του να δημοσιευτεί και η δική του άποψη (με κάθε τεκμηρίωση), θα μπορούσε να προσφύγει στην δικαιοσύνη για να προστατέψει τ’ όνομά του. Αντ’ αυτού κατέστησε δικαστές (και ταυτόχρονα υπόδικους) τους ιδιοκτήτες της κάθε ιστοσελίδας και ιστολογίου. Η μέρα αυτή θα μείνει χαραγμένη σαν η απαρχή του νέου τύπου λογοκρισίας στην ενημέρωση. Για την ιστορία: Πρόεδρος του δικαστηρίου που εξέδωσε αυτήν την κατάπτυστη απόφαση ήταν ο Έλληνας Β. Σκουρής.


←12 Μαΐου

14 Μαΐου→


This entry was posted in Σαν σήμερα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.