Σαν σήμερα 11 Ιουλίου

Παγκόσμια ημέρα για τον υπερπληθυσμό.

Θέμα του 2018: Ο Οικογενειακός Προγραμματισμός είναι ανθρώπινο δικαίωμα.


813: Ο στρατός εκθρονίζει τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ Α’ Ραγκαβέ, μετά την αποφασιστική μάχη της Βερσινικίας (κάστρο έξω από την Αδριανούπολη) κατά την οποία οι Βούλγαροι υπό την ηγεσία του χάνου Κρούμου του Φοβερού, με πολύ μικρότερη δύναμη, κατατρόπωσαν τον Βυζαντινό στρατό. Μετά από την μάχη της Βαρμπίτσας (Πλίσκας) ή νέα ήττα των Βυζαντινών έκανε τον Κρούμο κυρίαρχο όλης της Ανατολικής Θράκης. Στη θέση του αναγορεύεται αυτοκράτορας ο Λέων Ε’ που αντιμετώπισε με επιτυχία την Βουλγαρική απειλή. Ο Μιχαήλ είχε διαδεχθεί τον Σταυράκιο μετά τον θανάσιμο τραυματισμό του στη μάχη της Βαρμπίτσας. Μετά την εκθρόνηση του τον ανάγκασαν να γίνει μοναχός (συνηθισμένη αντιμετώπιση έκπτωτων αυτοκρατόρων εκείνη την εποχή). Έκαναν μοναχούς, αφού προηγουμένως τους ευνούχισαν, για να μην έχουν δικαίωμα διαδοχής στο θρόνο και τους γιους του. Ένας από αυτούς ο Νικήτας έγινε αργότερα Πατριάρχης με το όνομα Ιγνάτιος.


1829: Υπό την ηγεσία του Ιωάννη Καποδίστρια, αρχίζει τις εργασίες της η Δ’ Εθνοσυνέλευση στο Άργος. Εγκρίνει τα πεπραγμένα της Κυβέρνησης, συνεχίζει με διαδικαστικά και πρωτόκολλα τύπου  «Προεδρίας Δημοκρατίας» και στις 19 Ιουλίου συζητά «περί της καταστάσεως των δυο δανείων της Λόνδρας (Λονδίνου)». Αποφασίζεται να ληφθεί νέο δάνειο για εξόφληση των δυο παλαιών (σελ. 39). Την 22 Ιουλίου αντικαθιστά το Πανελλήνιο, που ήταν το όργανο ελέγχου της «Αντικυβερνητικής της Ελλάδος Επιτροπής»,  με την Γερουσία. Με το ψήφισμα της 23ης Ιουλίου αποφασίζει ότι σε περίπτωση θανάτου του κυβερνήτη συγκαλείται, από Διοικητική Επιτροπή (που θα έχει ορίσει ο ίδιος σε σφραγισμένη επιστολή και θα βρίσκεται στα χέρια του Γραμματέα Επικρατείας), η Εθνοσυνέλευση. Εκδίδει ψήφισμα, στις 26 Ιουλίου, για ανέγερση ναού του Σωτήρος (το Τάμα του Έθνους) όταν τα οικονομικά της χώρας το επιτρέψουν (σελ. 68 και 123). Στις 31 Ιουλίου αποφασίζει, εγκρίνει απολογιστικά και πληρεξουσιεί τη συνέχεια των ενεργειών της κυβέρνησης για την κατασκευή του Εθνικού Νομισματοκοπείου το όνομα και τα σύμβολα των νομισμάτων που είχε επιλέξει (σελ. 81).  Οι εργασίες της έληξαν την 6η Αυγούστου όπως είχε ρητά (σελ. 102) αποφασίσει η Εθνοσυνέλευση.  Τα πλήρη πρακτικά της Δ’ Εθνοσυνέλευσης εδώ.


1850: Με έκδοση Πατριαρχικού και Συνοδικού Τόμου το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγνωρίζει το αυτοκέφαλο της Ελληνικής Εκκλησίας που είχε δημιουργηθεί από το 1833 με βασιλικό διάταγμα. Αρχής γενομένης, ήλθαν σαν φυσιολογικό επακόλουθο οι αντίστοιχες Πατριαρχικές και Συνοδικές Πράξεις που εκχωρούσαν τις παρακάτω Εκκλησιαστικές Επαρχίες στην Ελληνική Εκκλησία: Το 1866 τα Ιόνια Νησιά (Επτάνησα) που είχαν παραχωρηθεί το 1864 με την Συνθήκη του Λονδίνου στην Ελλάδα.  Το 1882 η Θεσσαλία και η Άρτα που είχαν παραχωρηθεί το 1881 με το Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο. Τέλος το 1928 οι “Νέες Χώρες” (Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη, νήσοι Αιγαίου) που είχαν περιέλθει στην κυριότητα της Ελλάδας με τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-13) και την Συνθήκη της Λωζάνης το 1923.


1942: 12.000 άνδρες Εβραίοι συγκεντρώνονται στην πλατεία Ελευθερίας στην Θεσσαλονίκη. Όχι με δικιά τους πρωτοβουλία, αλλά σύμφωνα με το σχόλιο του πολεμικού ανταποκριτή της ναζιστικής Γερμανίας Ντικ: Ελλάδα: “Σε συμφωνία μεταξύ των γερμανικών και ελληνικών αρχώνν τώρα οι Εβραίοι στην Ελλάδα συλλαμβάνονται και δίνουν μια χρήσιμη δουλειά”. Σε μετάφραση από Ελληνικά σε Ελληνικά αυτό σήμαινε ότι απογράφηκαν και από την ίδια μέρα οδηγήθηκαν σε καταναγκαστικά έργα σε Χαλκιδική, Αλεξάνδρεια Ημαθίας, Λεπτοκαρυά, Δομοκό, και αλλού. Ελάχιστοι επιβίωσαν. Άλλοι πέθαναν από τις κακουχίες και την ασιτία και άλλοι εκτελέστηκαν. Οι 12.000 ήταν αυτοί που δεν μπόρεσαν να φύγουν από την Ελλάδα όταν άρχισε η κατοχή. Το περίεργο, σε πρώτη σκέψη, είναι ότι, ενώ ήξεραν την μοίρα τους, δεν θέλησαν να συμμετάσχουν σε κάποια αντιστασιακή οργάνωση ούτε να δημιουργήσουν δικιά τους, με τις εξαιρέσεις να είναι τόσες όσες χρειάζονται για να επιβεβαιώσουν κατηγορηματικά τον κανόνα. Το ίδιο μοτίβο σ’ όλη την Ευρώπη. Προτιμούσαν να σφαγιαστούν, ή να πεθάνουν με τον χειρότερο τρόπο παρά να αντισταθούν στους κατακτητές. Οι Εβραίοι δεν υπήρξαν ποτέ και δεν είναι άτολμοι ή άβουλοι. Πάντοτε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης προσπαθούσαν με κάθε μέσο να επηρεάσουν, ή όπου τους έπαιρνε να ελέγξουν, τις τοπικές εξουσίες. Παραδείγματα στην Ελλάδα: Τα επεισόδια μεταξύ Ελλήνων και Εβραίων στην Θεσσαλονίκη το 1931. Αν πάμε πιο παλιά Στα Γιάννενα του Αλή Πασά οι κοινότητες των καστρινών (των Ελλήνων κατοίκων του κάστρου των Ιωαννίνων) και των Εβραίων ήταν οι ανταγωνιστές στην επιρροή της αυλής του. Ακόμη και μέσα από την Βίβλο είναι εμφανέστατη η μαχητικότητα, επιθετικότητα και επεκτατικότητά τους. Απ’  όταν μάλιστα δημιουργήθηκε το Ισραηλινό κράτος το ξέρει όλος ο κόσμος. Πράγμα που σημαίνει ότι όλες τις χώρες του κόσμου στις οποίες ήταν και είναι διεσπαρμένοι δεν τις θεώρησαν ποτέ έστω και δεύτερες πατρίδες τους. Το ποιος φταίει γι’ αυτό; Οι ίδιοι που δημιουργούσαν πολύ κλειστές κοινωνίες μέσα σε άλλες κοινωνίες; Οι ντόπιοι που έβλεπαν με καχυποψία αυτόν τον απομονωτισμό; Η διαρκής προσπάθειά τους να ελέγξουν τις κυβερνήσεις των κρατών που διέμεναν; Αυτά είναι υπόθεση της Ιστορικής Κοινωνιολογίας και όχι του παρόντος. Για μας ισχύει το λαϊκό “εσείς κακό χερόβολο και μεις κακό δεμάτι”. Αδιαμφισβήτητο όμως παραμένει το ολοκαύτωμα, που ένα συμβάν του ήταν και αυτό εκείνης της μέρας.


1978: Κατά την διάρκεια προγραμματισμένης αστυνομικής επιχείρησης, παρουσία εισαγγελέως, εισόδου στην κατοικία του γιατρού Βασίλη Τσιρώνη, ο τελευταίος αυτοκτονεί. Η αυτοκτονία του Τσιρώνη αμφισβητήθηκε έντονα από πολλές πλευρές. Σίγουρα αναμφισβήτητος ηθικός αυτουργός ήταν η εξουσία. Όχι μόνο η πολιτική αλλά και η δημοσιογραφική με πρωταγωνιστή το συγκρότημα Λαμπράκη. Το τελευταίο με αλλεπάλληλα πρωτοσέλιδα άρθρα του παρότρυνε (έδινε το ηθικό έρεισμα) για επέμβαση. Ο γιατρός είχε την ιστορία του. Τοποθετημένος από τον Ερυθρό Σταυρό το 1959 στον Αη Στράτη, είχε την “τύχη” να γνωριστεί με εκατοντάδες εκτοπισμένους και εξόριστους. Η αντίδραση της πολιτείας στα παραπεμπτικά του για νοσηλεία αυτών σε Νοσοκομεία ήταν που καθόρισε την υπόλοιπη ζωή του. Ούτε αριστερός ήταν ή έγινε ποτέ, ούτε κομουνιστής. Οι συλλήψεις του και οι καταδίκες του επανειλημμένες: Πάντα για μικροχρέη και περιύβριση αρχής, που ήταν οι γνώριμες τακτικές και πρακτικές της τότε εξουσίας (που εφαρμόζονται μέχρι και σήμερα), για όσους δυσάρεστους δεν έχουν κομματικά στηρίγματα και δεν μπορεί να κατασκευαστεί τίποτε άλλο. Επί χούντας (το 1969), διοργανώνει αεροπειρατεία σε γραμμή του εσωτερικού με την οποία διαφεύγει με την οικογένειά του στην Αλβανία και από εκεί στην Σουηδία. Με την μεταπολίτευση επιστρέφει στην Ελλάδα και ιδρύει το κόμμα «Ουδετερόφιλο Ελλαδικό Μέτωπο». Σε μια επιχείρηση της αστυνομίας να τον συλλάβει στο σπίτι του πυροβολεί εναντίον τους και ταμπουρώνεται μέσα σ΄ αυτό. Ανακηρύσσει το σπίτι του ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος και με μεγάφωνα ανακοίνωνε στους περαστικούς και μερικούς συγκεντρωμένους τα πολεμικά του ανακοινωθέντα. Μέσα στο σπίτι ήταν και η οικογένειά του. Το σπορ των ελεύθερων σκοπευτών που είχαν αναπτυχθεί γύρω από το σπίτι του ήταν να πυροβολούν τα μεγάφωνά του. Η εισβολή στο σπίτι αποφασίστηκε σε κοινή συνεδρίαση των υπουργών Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης. Χρειάστηκε γιατί μέχρι τότε η εισαγγελία εφετών δεν έδινε την έγκρισή της για μια τέτοια επιχείρηση που θα έθετε σε κίνδυνο ζωές προς χάριν κάποιου άκακου φαιδρού ατόμου, όπως τον είχε χαρακτηρίσει.  Τρεις οπαδοί του 49χρονου γιατρού χαρακτηρίστηκαν τρομοκράτες και κατέληξαν στην φυλακή.


1988: Σε μια περίεργη και ανεξιχνίαστη μέχρι σήμερα, για το κοινό, σφαγή μεταξύ τρομοκρατών (όπως χαρακτηρίστηκαν) χάνουν την ζωή τους 9 επιβάτες και 60 τραυματίζονται. Η ιστορία εξελίσσεται έξω από το Τροκαντερό, πάνω σε ένα κρουαζιερόπλοιο το City of Poros, που μετέφερε 471 τουρίστες, σχεδόν όλους ξένους. Οι ‘τρομοκράτες’ και οι αντίπαλοί τους άρχισαν να ανταλλάσσουν πυροβολισμούς να πετούν χειροβομβίδες και εκρηκτικά. Λίγες ώρες πριν τον απόπλου είχαν προηγηθεί εκρήξεις σε παγιδευμένα αυτοκίνητα σε κοντινή απόσταση. Η υπόθεση παραμένει μέχρι σήμερα ανεξιχνίαστη και σκοτεινή. Η εταιρεία πάντως δικαίωσε και με το παραπάνω το διαφημιστικό της: «It will be an unforgettable cruise».


1989: Πεθαίνει σε ηλικία 82 ετών ο Λόρενς Ολίβιε (Laurence Olivier), Άγγλος ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός. Χαρακτηρίστηκε σαν ο κορυφαίος ερμηνευτής των έργων του Σαίξπηρ. Στα εξήντα χρόνια της καριέρας του, του απονεμήθηκαν πολλοί τίτλοι και πολλοί χαρακτηρισμοί. Ιππότης του Τάγματος της Τιμής, Λόρδος, μέλος της Βουλής των Λόρδων, πήρε Όσκαρ και σαν ηθοποιός και σαν παραγωγός, του απονεμήθηκαν τρία Emmy και έχει χαρακτηριστεί σαν ο μεγαλύτερος ηθοποιός που υπήρξε στον κόσμο.

Άμλετ.

Σπάρτακος.

Ερρίκος ο 5ος.

Απαρίθμηση των έργων του.


2011: 98 containers με εκρηκτικά που είχαν κατασχεθεί εκρήγνυνται στην στρατιωτική βάση Ευάγγελος Φλωράκης στην Κύπρο. 13 άνθρωποι σκοτώνονται, πάνω από εκατό τραυματίζονται, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του νησιού μένει χωρίς ρεύμα. Δίπλα από το στρατόπεδο ήταν ο μεγαλύτερος σταθμός ηλεκτροπαραγωγής του νησιού, που καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς. Ακόμη δεν υπάρχουν υπεύθυνοι για την τραγωδία, ενώ όλη η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του νησιού είχε γνώση του θέματος.


←10 Ιουλίου

12 Ιουλίου→


This entry was posted in Σαν σήμερα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.