Σαν σήμερα 21 Ιουλίου

356 π.Χ.: Ο Ηρόστρατος πυρπολεί τον ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο (σημερινό Σελτσούκ. Τότε ήταν παραθαλάσσια πόλη). Αυτός ο ναός ήταν ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας και είχε κατασκευαστεί με σχέδια και επίβλεψη των αρχιτεκτόνων της Κνωσσού Χερσίφρονα και του γιου του Μεταγένη, ενώ την χρηματοδότηση είχε αναλάβει ο πάμπλουτος βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος. Ναοί της Αρτέμιδος σε αυτό το σημείο υπήρχαν από την εποχή του μπρούντζου. Οι Εφέσιοι ξαναχτίσαν το ναό (η κατασκευή αυτή άρχισε το 323 π.Χ. και διήρκεσε πολλά χρόνια), φτιάχνοντάς τον μεγαλύτερο από τον προηγούμενο. Ο ναός καταστράφηκε οριστικά 600 χρόνια μετά (268 μ.Χ.) από τους Γότθους. Ο Ηρόστρατος, όπως είπε όταν τον συνέλαβαν, το έκανε για να μείνει το όνομά του αθάνατο. Οι Εφέσιοι τον καταδίκασαν σε θάνατο και απαγόρεψαν κάθε αναφορά του ονόματός του. Ο Θεόπομπος ο Χίος, αγνοώντας αυτή την απόφαση τον ανέφερε στο έργο του «Ελληνικά». Από τότε πολλοί λαοί έχουν δώσει στο όνομά του την έννοια της απόκτησης δόξας με κάθε μέσον.


365: Σεισμός μεγέθους 8 της κλίμακας Ρίχτερ με επίκεντρο τη Δυτική Κρήτη, καταστρέφει όλες τις πόλεις του νησιού. Το τσουνάμι που δημιουργεί εκτός από τη Νότια Ελλάδα, κτυπάει Λιβύη, Αίγυπτο, Κύπρο, Σικελία. Το μεγαλύτερο θύμα ήταν η ακμάζουσα τότε Αλεξάνδρεια που καταστρέφεται ολοσχερώς. Τα ανθρώπινα θύματα στην περιοχή της Αλεξάνδρειας υπολογίζονται σε 50.000. Σε περιοχές της Κρήτης παρατηρήθηκε ανύψωση της δυτικής ακτής κατά 10 m περίπου μέσο όρο.


1425: Πεθαίνει σε ηλικία 75 ετών ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μανουήλ B’ Παλαιολόγος. Γιος του Ιωάννη Ε’ Παλαιολόγου και πατέρας του τελευταίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Δεν πέτυχε απολύτως τίποτε για το Βυζάντιο. Οι προσπάθειές του για βοήθεια από την δύση έτυχαν ευμενέστατης υποδοχής από τις Ευρωπαϊκές αυλές, όπως και ο ίδιος όταν τις επισκεύθηκε. Η δύση εκείνη την εποχή ήταν αδύναμη να βοηθήσει τον εαυτό της, πόσο μάλον την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Δείγμα της παραλυσίας που είχε επιφέρει η κοσμική ανάμειξη της εκκλησίας στην διοίκηση του Βυζαντίου, ήταν να τον χρήσουν μοναχό, σύμφωνα με τα έθιμα που είχαν επιβάλει, λίγες ημέρες πριν το θάνατό του, με το όνομα Ματθαίος, και να τον αγιοποιήσουν μετά θάνατο. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιός του Ιωάννης Η’ Παλαιολόγος, προτελευταίος αυτοκράτορας.


1774: Υπογράφεται μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή. Δεν αναφερόταν ούτε άμεσα ούτε έμμεσα στην Ελλάδα που είχε πληρώσει βαρύ φόρο αίματος με τα Ορλωφικά. Αυτή η συμφωνία ήταν το έναυσμα της γιγάντωσης της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας. Ένας όρος της ήταν η ελεύθερη ναυσιπλοΐα των υπό Ρωσική σημαία πλοίων στο Βόσπορο. Έτσι οι Έλληνες μπορούσαν να φτιάξουν μεγάλης χωρητικότητας πλοία κα με την Ρωσική σημαία να ασκούν εμπόριο σε όλη τη Μεσόγειο. Βλέποντας αυτή την εξέλιξη η Αγγλία έβαλε δικούς της δελεαστικούς όρους για τους Έλληνες και προσκόμματα για τους Ρώσους Για το ελληνικό ναυτικό είχε ανοίξει ο δρόμος για την παγκόσμια εξάπλωσή του. Το δεύτερο αποτέλεσμα της σώρευσης πλούτου και ισχύος στα ελληνικά παράλια και ιδίως τα νησιά που η Οθωμανική παρουσία ήταν πιο αδύναμη, ήταν η δημιουργία του οικονομικού υπόβαθρου για την επανάσταση. Τρίτο παραγόμενο ήταν η δραματική μείωση της επιρροής των βλάχων, που μέσω στεριάς έλεγχαν όλο το διαμετακομιστικό εμπόριο  στα Βαλκάνια από την Ρουμανία και κάτω.


1857: Πεθαίνει στην Βιέννη ο Κωνσταντίνος Σχινάς. Φαναριώτης λόγιος, ο πρώτος Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, πολιτικός, γραμματέας εσωτερικών επί Καποδίστρια, υπουργός δικαιοσύνης επί αντιβασιλείας Όθωνα, που μαζί με άλλους οδήγησε σε δίκη και εξεβίασε την θανατική καταδίκη του Θ. Κολοκοτρώνη. Έβαλε πρόεδρο του δικαστηρίου τον επί Καποδίστρια συνεργάτη του Πολυζωίδη, που όταν αρνήθηκε να καταδικάσει σε θάνατο τον Κολοκοτρώνη και να αναγνώσει την απόφαση της πλειοψηφίας, έβαλε τους χωροφύλακες να τον δείρουν και αμέσως μετά τον παρέπεμψε σε δίκη. Αυτό που δεν μπόρεσε να κάνει κανείς με τον Σχινά λόγω των ισχυρών διασυνδέσεών του, το έκανε ο κλήρος. Όταν σαν υπουργός εκκλησιαστικών δημιούργησε την Αυτοκέφαλη Ελληνική Εκκλησία με δέλεαρ τα οφίκια, αλλά με το Βασιλικό Διάταγμα δημιουργίας της την έκανε κρατική υπηρεσία και   έκλεισε 412 γυναικείες μονές, παύθηκε από κάθε δημόσια θέση, αυτοεξορίστηκε και επανήλθε με την ίδρυση του Πανεπιστημίου. Το 1849 απομακρύνεται εύσχημα, αλλά οριστικά, από τον Όθωνα σαν πρεσβευτής, αρχικά στη Βαυαρία και τελικά στην Αυστρία.


1928: Αυτοκτονεί σε ηλικία 31 ετών στην Πρέβεζα ο Κώστας Καρυωτάκης, ποιητής και πεζογράφος από την Τρίπολη. Αντίθετα από τις μυθογραφικές βιογραφίες του η ιστορία του Κώστα Καρυωτάκη είναι η εξής: Δεν είχε ποτέ κανένα είδος μελαγχολίας. Ήταν άνθρωπος της χαράς, του γλεντιού, της παρέας, της ταβέρνας και των γυναικών. Απ’ όταν έγινε δημόσιος υπάλληλος ασχολήθηκε με τον συνδικαλισμό. Εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας της Ενωσης Δημοσίων Υπαλλήλων Αθηνών. Του επιβάλλεται από τον, υπουργό του Αλέξανδρου Ζαΐμη, Μιχαήλ Κύρκο πρόστιμο “ίσο προς το ήμισυ των μηνιαίων του αποδοχών” και μετά τρεις μήνες τον μεταθέτουν από το τμήμα Αγαθοεργών Ιδρυμάτων στο τμήμα Λοιμωδών Νόσων. Αυτό είναι αφορμή να γράψει για “Τα Εθνικά Ορφανοτροφεία και Οικοτροφεία”. Μετά από αυτό ο Κύρκος τον μεταθέτει στην Πάτρα και του ρίχνει νεα πειθαρχική ποινή με πρόστιμο κράτησης μισθού δέκα ημερών, με το αιτιολογικό ότι άργησε να παρουσιαστεί στη νέα θέση. Εκείνες τις ημέρες αποκαλύπτεται στον ημερήσιο τύπο ότι ο υπουργός ¨ενεθυλάκωσε” 119.00 δραχμές “υπό τύπον οδοιπορικών εξόδων”, με χρηματικά εντάλματα του Δημόσιου Ταμείου. Η κλαδική εφημερίδα «Υπαλληλική» θεωρεί βέβαιο δράστη της διαρροής τον Καρυωτάκη. Ο Καρυωτάκης στις 6.2.1928 γράφει το άρθρο “Ανάγκη Χρηστότητος: Το Δημοσιουπαλληλικό Ζήτημα”. Τότε, επειδή δεν μπορούσαν να τον μεταθέσουν, τον αποσπούν στη Πρέβεζα. Παρά τις παρακλήσεις του προς τον ίδιο τον Κύρκο και σε στελέχη του Υπουργείου η απόφαση είναι αμετάκλητη. Όταν ο Μ. Κύρκος πέρασε στην αντίπερα όχθη, αυτή του Καρυωτάκη, όταν από διώκτης έγινε διωκόμενος πρέπει να του ερχόταν συχνά στο μυαλό.

Άπαντα Κ. Γ. Καρυωτάκη.


1929: Τίθεται σε ισχύ, σύμφωνα με το καταστατικό του, το σύμφωνο Κέλογκ-Μπριάντ. (επίσημη ονομασία «Γενική Συνθήκη άρνησης του πολέμου σαν εργαλείο Εθνικής Πολιτικής»). Αν και είχε υπογραφεί απ’ όλες τις μεγάλες χώρες, αλλά και από αυτές των «θερμών περιοχών», αποδείχθηκε, σαν αποτρεπτικό εργαλείο των πολέμων, μια μεγάλη φούσκα, ειδικά με την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρ’ όλη την πρωτογενή αποτυχία του, το είχαν υπογράψει 62 χώρες μέχρι το 1971. Κι αυτό γιατί ήταν η νομική βάση στο Διεθνές Δίκαιο για τον Νόμο «έγκλημα κατά της ειρήνης», με το οποίο παραπέμφθηκαν και διώχθηκαν αρκετοί κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης και του Τόκυο, δημιουργώντας έτσι την ψευδαίσθηση ότι θα εφαρμοζόταν και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Το μόνο που κατάφερε αυτή η συνθήκη ήταν ότι από εκείνη την ημέρα όλοι οι επιθετικοί πόλεμοι (επεκτατικοί με στόχο την προσάρτηση εδαφών) να είναι ακήρυχτοι. Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος για παράδειγμα ήταν αίτημα της Ιταλίας για χρήση στρατηγικών σημείων του Ελληνικού εδάφους σαν εγγύηση διατήρησης της ειρήνης μεταξύ των δυο χωρών. Η απόβαση της Τουρκίας στην Κύπρο (Αττίλας Ι και Αττίλας ΙΙ) ήταν για να προστατέψει τον Τουρκοκυπριακό πληθυσμό του νησιού. Ειδικά για το τελευταίο δεν έγινε επίκληση χρήσης του συμφώνου ούτε από την Ελλάδα ούτε από την Κύπρο και βέβαια ο ΟΗΕ που είναι αρμόδιος για την τήρησή του, παρά τις αμέτρητες καταδίκες, από μέρους του, της επέμβασης, ξέχασε την εφαρμογή του (ένταλμα σύλληψης των υπευθύνων και παραπομπή τους σε δίκη).


1930: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος εγκαινιάζει τον σταθμό του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου στην Ομόνοια.


1941: Ο Γ. Τσολάκογλου με Νομοθετικό Διάταγμα αφαιρεί την σύνταξη που είχε δοθεί στην χήρα του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, Λέλα. Στο ίδιο ΦΕΚ απονέμει σύνταξη στις αδελφές ενός πολιτευτή, του Γεώργιου Μπούσιου για τις ύψιστες υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα.


1944: Ο πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης επεκτείνει και απλοποιεί νομοθετικά το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων που είχε αρχίσει με σειρά Νομοθετικών Διαταγμάτων η πρώτη κυβέρνηση λογοδοτών του Γ. Τσολάκογλου. Αναμορφώνει, κωδικοποιεί, προσδιορίζει με πιο ακριβή τρόπο δικαιούχους και αιτίες αποζημίωσης, αλλά και απλουστεύει τον τρόπο είσπραξής τους από τους παθόντες και «θύματα» της Ελλάδας και των Ελλήνων. «Η είσπραξη της αποζημίωσης θα γίνεται εφ’ απλού χάρτου και άνευ πληρωμής τέλους παρά των δικαιούχων».  Για τους Γερμανούς Ιταλούς και Αλβανούς που ζημίωσαν οι Ελληνες από την 28η Οκτωβρίου και σε όλη τη διάρκεια της κατοχής αναφέρεται ο σχετικός Νόμος. Διαβάστε το ΦΕΚ, για να δείτε την «τεράστια προσφορά του στην Ελλάδα» σύμφωνα με τους υπερασπιστές του στη δίκη. Τον γιό του και μετέπειτα πρωθυπουργό Γεώργιο Ράλλη και τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη.


1954: Υπογράφεται η Διακήρυξη της Γενεύης. Είναι το τελικό γενικό(λογο) κείμενο των Συμφωνιών της Γενεύης με τις οποίες παύουν οι εχθροπραξίες του Α΄ πόλεμου της Ινδοκίνας (Βιετνάμ, Καμπότζη, Λάος). Το Βιετνάμ χωρίζεται προσωρινά σε Βόρειο και Νότιο. Το προσωρινά θα ίσχυε για ένα χρόνο από την υπογραφή των Συμφωνιών που έφεραν ώρα/ημερομηνία 24:00/20.07.1954. Εκείνη την ημέρα του επόμενου χρόνου θα διεξάγονταν εθνικές εκλογές σε όλο το Βιετνάμ με διεθνείς παρατηρητές. Τα προσωρινά σύνορα ορίστηκαν στο 17ο παράλληλο. Προβλεπόταν αποστρατικοποιημένη ζώνη 3 Km (1500 μέτρα από κάθε πλευρά). Τις εκλογές στο Ν. Βιετνάμ μπλοκάρισε ο διορισμένος πρόεδρος του Ν. Βιετνάμ Νγκο Ντιν Ντιέμ, αφού πρώτα ανέτρεψε τον αρχηγό του κράτους στο όνομα του οποίου είχαν υπογραφεί οι συμφωνίες (εκ μέρους των Νοτίων), αυτοκράτορα του Αννάμ, Μπαο Νταϊ. Αννάμ ονομαζόταν η ευρύτερη περιοχή του Κεντρικού Βιετνάμ. Την ονομασία Βιετνάμ είχαν δώσει στην περιοχή οι Ιάπωνες όταν το είχαν καταλάβει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά την ντε φάκτο ακύρωση των συμφωνιών άρχισε ο Β΄ πόλεμος της Ινδοκίνας με πλήρη εμπλοκή της Αμερικής. Το πρόβλημα της Ινδοκίνας λύθηκε σε τρεις φάσεις:  Με τις Συνθήκες των Παρισίων το 1973, με την άνευ όρων παράδοση του Ν. Βιετνάμ το 1975 και με την ενοποίηση Β. & Ν. Βιετνάμ το 1976.
Για το δεύτερο από τα δυο θέματα που συγκλήθηκε η Διάσκεψη της Γενεύης δεν υπήρξε καμία συμφωνία. Ήταν το θέμα της Κορέας που έτσι παρέμεινε μόνο με την ανακωχή που είχε υπογραφεί την 27/07/1953.
Στην Διάσκεψη της Γενεύης εκτός από τα μέλη που αφορούσαν οι Συνθήκες και η Διακήρυξη συμμετείχαν: Οι ΗΠΑ, η Σοβιετική Ένωση, η Κίνα και η Γαλλία.


1965: Σε επίθεση της αστυνομίας κατά διαδήλωσης (Ιουλιανά),  σκοτώνεται ένα άτομο, τραυματίζονται γύρω στα διακόσια και συλλαμβάνονται άλλοι 250. Νεκρός είναι ο εικοσιδιάχρονος Σωτήρης Πέτρουλας. Η διορισμένη από τον βασιλιά κυβέρνηση του Αθανασιάδη Νόβα, προσπαθεί να αποκρύψει το γεγονός θάβοντας τον  κρυφά από την οικογένειά του. Η απόπειρα γίνεται αντιληπτή και  αποκαλύπτεται η δολοφονία. Η κηδεία του, μετατρέπεται σε συλλαλητήριο. Ο νεκρός γίνεται σύμβολο των Ιουλιανών και ο Μίκης Θεοδωράκης, βουλευτής τότε Β’ Πειραιώς, από τους πρωταγωνιστές της αποκάλυψης της αλήθειας, τον μελοποιεί στο γνωστό τραγούδι.


This entry was posted in Σαν σήμερα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s