Σαν σήμερα 1 Αυγούστου

30 π.Χ.: Μετά την ήττα του στη μάχη της Αλεξάνδρειας από τον Οκτάβιο (μετέπειτα Αύγουστο), ο 53χρονος Μάρκος Αντώνιος αυτοκτονεί την ίδια μέρα, πέφτοντας πάνω στο ξίφος του. Ο Οκτάβιος γίνεται κυρίαρχος της πόλης και ενσωματώνει πάλι την Αίγυπτο στην Δημοκρατία της Ρώμης. Η Κλεοπάτρα θα ακολουθήσει τη μοίρα του συντρόφου της Αντώνιου, λίγες μέρες μετά. Ο Οκτάβιος διέταξε να εκτελέσουν τον Καισαρίωνα (το παιδί της από τον Ιούλιο Καίσαρα). Τα τρία παιδιά της από τον Μάρκο Αντώνιο τα ανέθρεψε η χήρα του και αδελφή του Οκτάβιου, Οκταβία, μαζί με τα άλλα παιδιά που είχε αποκτήσει ο υπερδραστήριος σύζυγός της με διάφορες περιπέτειές του.


527: Πεθαίνει σε ηλικία 77 ετών ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιουστίνος Α΄. Είχε διαδεχθεί στο θρόνο τον Αναστάσιο Α’ το 518 σε ηλικία 69 ετών. Αγράμματος, προερχόμενος από την φρουρά των εξκούβιτων (αυτοκρατορικοί φύλακες), ίδρυσε την δυναστεία των Ιουστινιανών. Θα τον διαδεχθεί στο θρόνο ο ανηψιός του Ιουστινιανός Α’ που ήταν ο μόνιμος σύμβουλός του απ’ όταν ανέβηκε στο θρόνο (σε ηλικία 70 ετών το 520), μια και ο ίδιος ήταν αγράμματος.


902: Το Ταυρομένιο (σημερινή Ταορμίνα, Αρχαία Ελληνική Νάξος) της Σικελίας πέφτει στα χέρια των Αράβων (Σαρακηνών). Με την κατάληψη αυτού του Βυζαντινού οχυρού ολοκλήρωσαν την κατάκτηση του νησιού. Η απώλεια του Ταυρομενίου και δυο χρόνια αργότερα η άλωση της Θεσσαλονίκης υπήρξαν απόρροια της εσωτερικής διαμάχης μεταξύ του αυτοκράτορα Λέοντος Στ΄ και του πατριάρχη Νικολάου Α΄ Μυστικού που κατέληξε μετά και από άλλα επεισόδια στην καθαίρεση του Πατριάρχη.


1821: Κυκλοφορεί η πρώτη Ελληνική εφημερίδα. Είναι η ‘Σάλπιγξ Ελληνική’ και εκδίδεται στην Καλαμάτα. Τυπωνόταν σ’ ένα στοιχειώδες τυπογραφείο που είχε φέρει ο Δημήτριος Υψηλάντης στην Ελλάδα. Εκδότης της ο δάσκαλος του Γένους και ιερωμένος Θεόκλητος Φαρμακίδης. Δεν κράτησε για πολύ. Μόνο τρία τεύχη της σώζονται σήμερα. Η αιτία που δεν συνέχισε  ο ίδιος ο Θεόκλητος την έκδοσή της ήταν η λογοκρισία που θέλησε να επιβάλει ο ο Δ. Υψηλάντης στο περιεχόμενό της.


1831: Ο Ανδρέας Μιαούλης πυρπολεί τη ναυαρχίδα του ελληνικού στόλου, τη φρεγάτα «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα». Το περιστατικό έγινε στα πλαίσια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ των Υδραίων και του Ι. Καποδίστρια. Ο Μιαούλης περικυκλωμένος από τους στόλους των τριών εγγυητριών δυνάμεων, διατάζει τα πληρώματα των δυο πλοίων να τα εγκαταλείψουν και βάζει μόνος του φωτιά στα πλοία, για να μην πέσουν στα χέρια των «αντιπάλων».


1941: 118 ψυχές από τον Αλικιανό, Κουφό, Βατόλακκο, Σκηνέ, Φουρνέ, Μεσκλά, Πρασέ, Θρούνι, Ν. Ρούματα, Καράνο και Σκαφιδάκια εκτελούνται από τους Γερμανούς στη γέφυρα του ποταμού Κερίτη στην Κρήτη. Πριν την εκτέλεση τους ανάγκασαν να σκάψουν τους τάφους τους. Δύο μήνες πριν, πάλι στον Αλικιανό, είχαν εκτελεστεί άλλοι 42 πολίτες μπροστά στα μάτια των συγγενών τους. Οι εκτελέσεις ήταν γενικά αντίποινα για να καμφθεί η αντίσταση των κατοίκων της περιοχής.


1946: Εκτελείται, σε ηλικία 44 ετών, στη Μόσχα, με απαγχονισμό, ο στρατηγός Αντρέι Βλασώφ μαζί με άλλα ηγετικά στελέχη του Ρωσικού Απελευθερωτικού Στρατού (ΡΟΑ). Ο Βλασώφ είχε δημιουργήσει τον ΡΟΑ για να ανατρέψει τον Στάλιν και να καταργήσει τον κομουνισμό στην Ρωσία. Ήρωας πολέμου του Ρωσικού στρατού το ΄41 – ΄42. Όταν αιχμαλωτίστηκε από τους Γερμανούς τους έπεισε για την δημιουργία ενός Ρωσικού αντιμπολσεβικικού στρατού. Οι Γερμανοί ποιώντας την ανάγκη φιλοτιμία (τους ονόμαζε επισκέπτες στην χώρα του), όταν ο πόλεμος είχε πάρει άσχημη τροπή γι΄ αυτούς, του το επέτρεψαν. Δημιούργησε ένα Σώμα Στρατού το οποίο απαρτιζόταν από Ρώσους αιχμαλώτους πολέμου που έπεισε για την ανατροπή του Στάλιν και του κομουνιστικού καθεστώτος. Επίσης του έδωσαν τις μονάδες των Κοζάκων που ήδη πολεμούσαν στο πλευρό των Γερμανών. Απ΄όλη τη δύναμή του μόνο η 1η Μεραρχία είχε εμπλοκή  με τον Ερυθρό Στρατό σε μια μάχη (του ποταμού Όντερ) μια και όλες οι άλλες μονάδες του είχαν διασπαρεί από του Γερμανούς σε όλη την Ευρώπη σαν δυνάμεις κατοχής. Η ίδια μονάδα λίγο αργότερα συμμετείχε στην Εξέγερση της Πράγας κατά της Γερμανικής κατοχής και αντιμετώπισε με επιτυχία, με την βοήθεια των εξεγερμένων, την μονάδα Waffen-SS, που στάλθηκε για καταστολή της εξέγερσης, διατηρώντας την Πράγα ελεύθερη. Με την λήξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου οι σύμμαχοι παρέδωσαν όλους τους άντρες του ΡΟΑ στην Ρωσία, όπως είχε συμφωνηθεί πριν την λήξη του. Χιλιάδες στελέχη τους εκτελέστηκαν στις χώρες που είχε καταλάβει η ΕΣΣΔ. Οι απλοί ανώνυμοι στρατιώτες της μαζί με τις οικογένειές τους εκτοπίστηκαν στην Σιβηρία.


1967: Η χούντα θεσμοθετεί το επενδυτικό πλαίσιο της Ελλάδας. Εκδίδει τον Αναγκαστικό Νόμο 89/01.08.1967, με τον οποίο «Αλλοδαπαί Εμποροβιομηχανικαί Εταιρείαι» που βρίσκονται και λειτουργούν νομίμως εκτός Ελλάδας μπορούν κατόπιν «ειδικής αδείας» να εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Σήμερα στις εταιρείες του Νόμου 89, όπως λεγόταν τότε, τα ΜΜΕ τους έχουν απονείμει τον εξευγενισμένο τίτλο Offshore. Οι εταιρείες αυτές εκτός από την αίτηση της «μαμάς εταιρείας» και το πολύ μια εγγυητική επιστολή (ήταν στην διακριτική ευχέρεια τότε του υπουργού Συντονισμού και τώρα του υπουργού Οικονομικών), δεν χρειαζόταν καμία άλλη διαδικασία για να αρχίσουν τις εργασίες τους στην Ελλάδα. Καμία επίσκεψη στην εφορία, καμία δήλωση της ύπαρξής τους. Ποια ήταν η διαδικασία; Τυπική περίπτωση: Ο ενδιαφερόμενος βρίσκει από τηλεφωνικό κατάλογο ένα συμβολαιογράφο εν Μονροβίη (Όπως έγραφαν οι συνεδριάσεις των εικονικών Δ.Σ. των εταιρειών) της Λιβερίας και του ταχυδρομεί δυο φακέλους τον ένα μέσα στον άλλο. Ο εξωτερικός φάκελος εκτός από το 50δόλαρο που ήταν η αμοιβή του συμβολαιογράφου και τα έξοδα όλα πληρωμένα, περιείχε το καταστατικό της εταιρείας με την σύνθεση του Δ.Σ. που έπρεπε να κατατεθεί στο Πρωτοδικείο της Μονροβίας. Ο εσωτερικός φάκελος περιείχε την απόφαση του Δ.Σ. να ορίσει εκπρόσωπό του στην Ελλάδα τον πραγματικό ιδιοκτήτη της εταιρείας, ή τον αχυράνθρωπό του και που ο Συμβολαιογράφος έπρεπε να ταχυδρομήσει στην Ελλάδα μαζί με το πρωτοκολλημένο από το Πρωτοδικείο καταστατικό. Πιο απλά δεν γινόταν. Εκτός από τις λίγες ναυτιλιακές εταιρείες για τις οποίες ο νόμος ήταν μια πραγματική ευκαιρία, την μερίδα του λέοντος της ευνοϊκής μεταχείρισης την πήραν τα λαμόγια. Τις χρησιμοποιούσαν για να εισαγάγουν από ατελώνιστα αυτοκίνητα και ηλεκτρικά είδη, να εξαγάγουν ανεξέλεγκτα συνάλλαγμα (Οι συστημένες επιστολές τους δεν χρειαζόταν να περάσουν από το Ταχυδρομείο, πριν σφραγιστούν, για έλεγχο), μέχρι να εκδίδουν πιστοποιητικά φορολογικής ενημερότητας που ίσχυαν για ένα χρόνο, σε όσους είχαν απασχολήσει έστω και μια μέρα. Η πιο βασική λειτουργία τους όμως είναι σαν πλυντήρια χρημάτων. Μέσα από διαδοχικές μεταβιβάσεις, νομιμοποιούν μαύρο χρήμα. Ο Νόμος αναμορφώθηκε επί κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή τα Χριστούγεννα του 2005 κρυμμένος μέσα τον Νόμο 3427 «ΦΠΑ για νέες οικοδομές και λοιπές διατάξεις», ΦΕΚ Α’ 312/27.12.2005 (Κεφάλαιο ΣΤ΄). Περιείχε αρκετούς περιορισμούς στις ελευθερίες αυτών των εταιρειών, αλλά και παραθυράκι για κανονικές αλλοδαπές επιχειρήσεις στην Ελλάδα να υπαχθούν, με προθεσμία, στο Νόμο 89. Αυτός ο Νόμος που έγινε για την προσέλκυση ξένων εταιρειών να επενδύσουν στην Ελλάδα, είναι ζήτημα να λειτούργησε σε 10 πραγματικές εταιρείες (πέραν των Ναυτιλιακών). Όλοι οι άλλοι που ζήτησαν την υπαγωγή τους, ή ήταν καθαρά λαμόγια, ή το έκαναν για να αποφύγουν φορολογικά και λοιπά κρατικά έξοδα (συμπεριλαμβανομένου μέρους των χρηματισμών σε δημόσιους λειτουργούς), γιατί αλλιώς θα ήταν αναγκασμένοι να κλείσουν ή να μεταναστεύσουν, λόγω του επαχθούς λειτουργικού κόστους μιας επιχείρησης στην Ελλάδα.


1973: Πεθαίνει σε ηλικία 80 ετών ο Walter Ulbricht, ο πρώτος Γενικός Γραμματέας (1950) του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας. Ήταν ο εμπνευστής και κατασκευαστής του Τείχους του Βερολίνου. Είχε χαρακτηρισθεί από τον Λαυρέντι Μπέρια (επικεφαλής της NKVD) σαν ο μεγαλύτερος ηλίθιος που είχε γνωρίσει ποτέ. Τον διαδέχθηκε ο τελευταίος Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος και ηγέτης της Ανατολικής Γερμανίας, Έριχ Χόνεκερ. Τυπικά ήταν ο προτελευταίος μια και τον διαδέχθηκε ο Έγκον Κρενζ για μικρό χρονικό διάστημα, μια και η χώρα έπρεπε να έχει ηγεσία, μέχρι την πτώση του τείχους του Βερολίνου.


1973: Αυτοκτονεί σε ηλικία 70 ετών ο Νίκος Ζαχαριάδης. Ήταν ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ από το 1934 μέχρι το 1956 με αρκετά διαλείμματα λόγω συλλήψεων και φυλακίσεων από Έλληνες και Γερμανούς (στην κατοχή). Είχε επισημοποιήσει τον Αύγουστο του 1949 το τέλος του εμφυλίου πολέμου με την ιστορική φράση «βάζουμε τα όπλα παρά πόδα». Ένθερμος υποστηρικτής της Συμφωνίας της Βάρκιζας όταν πλέον είχε χαθεί οριστικά το παιχνίδι είχε δηλώσει στις εκλογές του 1952 «Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος… άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, ούλοι οι σκύλοι μια γενιά!». Καθαιρέθηκε στα πλαίσια της γενικότερης αποσταλινοποίησης των κομουνιστικών κομμάτων. Από τότε ζούσε εξόριστος στο Σουργκούτ της Σιβηρίας κάτω από αυστηρούς περιοριστικούς όρους. Είχε κάνει τρεις φορές απεργία .πείνας ζητώντας την άρση της τιμωρίας του και αποκατάσταση του ονόματός του. Η σορός του μεταφέρθηκε το 1991 στην Ελλάδα και τάφηκε στο Α Νεκροταφείο Αθηνών με έξοδα της οικογένειάς του και του ΚΚΕ.


1974: Ο ΟΗΕ δίνει εντολή, στην ειρηνευτική δύναμη της Κύπρου, για δημιουργία πράσινης διαχωριστικής ζώνης μεταξύ των κατεχομένων από τα τουρκικά στρατεύματα εδαφών (με τον Αττίλα Ι) και της ελεύθερης Κύπρου. Οι Τούρκοι το γνωρίζουν από τις «αποτυχημένες» συνομιλίες της Γενεύης της 25ης Ιουλίου. Η δικιά τους απάντηση γράφεται πάλι με τα όπλα. Ενώ σε Κύπρο και Ελλάδα έχει αποκατασταθεί η Δημοκρατία εξαπολύουν τον Αττίλα ΙΙ προλαμβάνοντας την δημιουργία πράσινης γραμμής στο 4% του νησιού που κατείχαν μέχρι εκείνη την ημέρα και επεκτείνοντας τα κατεχόμενα εδάφη στο 37% του νησιού. Η πράσινη γραμμή έχει μήκος 300km. Κατά μήκος της έχει αναπτυχθεί αποστρατικοποιημένη (εννοείται) ζώνη που το πλάτος της ποικίλει από λίγα μέτρα έως λίγα χιλιόμετρα και χωρίζει την Λευκωσία στα δυο κάνοντάς την τελευταία πρωτεύουσα του κόσμου που παραμένει διχοτομημένη.


2009: Πεθαίνει σε ηλικία 76 ετών η Κορασόν Ακίνο, πρόεδρος των Φιλιππίνων. Ονομάστηκε «Η Μητέρα της Δημοκρατίας» στις Φιλιππίνες. Το παρατσούκλι της ήταν «απλή νοικοκυρά», και αυτό ήταν μέχρι την δολοφονία του άντρα της, γερουσιαστή Μπενίνο Ακίνο, από τον δικτάτορα των Φιλιππίνων Φερντινάντο Μάρκος. Αγωνίστηκε για την ανατροπή του και έγινε η πρώτη Δημοκρατικά εκλεγμένη Πρόεδρος της χώρας της μετά την ανατροπή του το 1986. Η θητεία της έληξε το 1992 και από τότε δεν ασχολήθηκε επαγγελματικά με την πολιτική. Η γνώμη της, μέχρι την ημέρα του θανάτου της, για κάθε δημόσιο θέμα ήταν πάντα σεβαστή. Ο γιος της Μπενίνο ΙΙΙ είναι ο σημερινός πρόεδρος των Φιλιππίνων από το 2010.


←31 Ιουλίου

2 Αυγούστου→


This entry was posted in Σαν σήμερα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.