Σαν σήμερα 3 Αυγούστου

1492: Ο Χριστόφορος Κολόμβος ξεκινάει από το Palos de la Frontera το πρώτο του εξερευνητικό ταξίδι με σκοπό να ανακαλύψει το δυτικό διάπλου για τις Ινδίες. Η αποστολή έχει 3 καράβια: Την γαλέρα Santa Maria και δυο μικρότερα (καραβέλες) το Pinta και το Santa Clara. Μετά από μια στάση για τις τελικές επισκευές και αναπλήρωση προμηθειών στα Κανάρια Νησιά αρχίζει το ταξίδι προς δυσμάς στις 6 Σεπτεμβρίου. Στις 12 Οκτωβρίου αποβιβάζεται στο San Salvador όπως το ονόμασε, πιστεύοντας ότι έχει βρει το δρόμο για την Ινδία. Αργότερα ο Αμέριγκο Βεσπούκι θα καταλάβει ότι είναι νέα γη και θα χαρτογραφήσει την Αμερική.


1903: Το Κρούσοβο ή Κρουσοβός ανακηρύσσεται σε αυτόνομη Δημοκρατία με όνομα Δημοκρατία του Κρούσοβου. Την διοίκηση του νεοσύστατου κράτους αναλαμβάνουν:
1) Το 60μελές εκλεγμένο δημοκρατικό συμβούλιο που αποτελούνταν από 20 Εξαρχικούς (Βουλγάρους), 20 Βλάχους και 20 Πατριαρχικούς.
2) Η προσωρινή 6μελής κυβέρνηση με 2 μέλη από καθένα από τους προαναφερθέντες συμμετέχοντες στο δημοκρατικό συμβούλιο.
Η Οθωμανική αυτοκρατορία μετά από σκληρές μάχες θα διαλύσει το Κρούσοβο την 13η Αυγούστου, μόλις 10 ημέρες από την ίδρυσή του. Η χώρα αυτή, με τους ετερόκλητης εθνικότητας και θρησκείας κατοίκους, επανιδρύθηκε το 1991 με τους νονούς της να την βαφτίζουν Macedonia.


1922: Ψηφίζεται ο πρώτος Νόμος στην Ελλάδα για διαφύλαξη της δημόσιας υγείας από επικίνδυνες χημικές ενώσεις. Αφορά το στουπέτσι (Ανθρακικός μόλυβδος. Συνθετικό υλικών βαφής με άσπρο χρώμα.). Είναι επικύρωση διεθνούς σύμβασης. Ατελέστατη, μόνο σαν ημίμετρο θα μπρούσε να χαρακτηριστεί. Επιτρεπόταν η χρήση του σε περιεκτικότητα κάτω από 2%, όπως και για ειδικές περιστάσεις που δεν γινόταν να υποκατασταθεί με κάτι άλλο. ‘Ετσι μέχρι πριν λίγες δεκαετίες το στουπέτσι χρησιμοποιούνταν για να «ξανοίγει» τις σκούρες επιδερμίδες (μακιγιάζ) και για την βαφή των άσπρων αθλητικών παπουτσιών. Οι αρχαίες Ελληνίδες το χρησιμοποιούσαν για βαφή μαλιών, ενώ για τις Γκέισες ήταν η βάση του make up τους. Οι τελευταίες το άλλαξαν με αλεύρι ρυζιού μετά την διεθνή γνωστοποίηση των βλαβερών συνεπειών του. Όσο ατελής κι αν ήταν η σύμβαση η αρχή είχε γίνει. Παρά τον αιώνα που μεσολάβησε από τότε και την τεράστια «ευαισθητοποίηση» πολιτών, κυβερνήσεων και οργανισμών, έγιναν τόσα λίγα προς την κατεύθυνση αυτή (των επικίνδυνων για την υγεία χημικών ουσιών) που μάλλον πολλαπλασιάστηκαν παρά λιγόστεψαν οι επικίνδυνες χημικές ενώσεις που χρησιμοποιούν οι πολίτες, ή στις οποίες εκτίθενται οι εργαζόμενοι. Οι σκοπιμότητες πολλές και τα συμφέροντα μεγάλα.


1972: Σκοτώνεται σε τροχαίο στην Αθήνα ο Μικρασιάτης Γιάννης Παπαϊωάννου, μουσικός και συνθέτης του ρεμπέτικου.

Φαληριώτισσα.

Ζέππος.

Μπιρ Αλάχ. (Σαν βγαίνει ο χότζας στο τζαμί).

Βαδίζω και παραμιλώ.


1975: Πεθαίνει σε ηλικία 74 ετών ο σουρεαλιστής Αντρέας Εμπειρίκος. Φωτογράφος, πεζογράφος, ποιητής και ψυχαναλυτής. Γόνος εφοπλιστικής οικογένειας, είχε την πολυτέλεια να ασχοληθεί με τα ενδιαφέροντά του χωρίς το άγχος του βιοπορισμού, να τα προσεγγίσει και να τα περιηγηθεί μέσα από τον κόσμο των αισθήσεων και των συναισθημάτων. Μέσα από τα γλαφυρά έως προκλητικά διατυπωμένα κείμενά του έφτασε στο πουθενά και δημιούργησε το τίποτα. Όμως με τις διάσημες παρέες του (Ελύτης, Τσαρούχης κλπ) και ρίχνοντας αρκετά χρήματα, έκανε το (καλλιτεχνικό) όνομά του αντικείμενο μελετών μέχρι σήμερα. Γνωστότερα έργα του: Η συλλογή των πεζών ποιημάτων του «Υψικάμινος» και το μυθιστόρημα «Ο Μέγας Ανατολικός» που εκδόθηκε πολύ μετά το θάνατό του και είναι το μεγαλύτερο Ελληνικό μυθιστόρημα με πάνω από δυο χιλιάδες σελίδες.


1977: Πεθαίνει από έμφραγμα ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος σε ηλικία 64 ετών. Ο ηγέτης της Κύπρου, πατέρας των Κύπριων και πρωταγωνιστής της ανεξαρτησίας της, από την ΕΟΚΑ, μέχρι και την ημέρα του θανάτου του.


1979: Πεθαίνει, σε ηλικία 72 ετών, στην Αθήνα ο λογοτέχνης Άγγελος Τερζάκης. Από τους σημαντικότερους της γενιάς του ’30. Στα έργα του περιλαμβάνονται διηγήματα, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και δοκίμια.
Δοκιμάστε το εφηβικό «Ταξίδι με τον Έσπερο«, ή δείτε το θεατρικό «Γαμήλιο εμβατήριο«.


2008: Πεθαίνει πλήρης ημερών (90 ετών) ο Ρώσος λογοτέχνης Αλέξανδρος Σολζενίτσιν. Σχεδόν όλα τα έργα του είναι έμμεσες αυτοβιογραφίες. Κυνηγημένος από το Σταλινικό καθεστώς έγραψε το «Μια μέρα στη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς» το οποίο εκδόθηκε επι Χρουστσόφ στη Σοβιετική Ένωση και μεταφράστηκε στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου. Για το βιβλίο του απονεμήθηκε Νόμπελ λογοτεχνίας το 1970. Το 1973 κυκλοφόρησε στο εξωτερικό το «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ» μια και η περίοδος αποσταλινοποίησης είχε λήξει και ο Χρουστσόφ είχε καθαιρεθεί. Στο τέλος αναγκάστηκε να καταφύγει στη Δύση, αλλά ούτε εκεί ένιωθε άνετα πολιτικά. Επέστρεψε στην Ρωσία μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ. Την ζωή του στην Αμερική περιέγραψε με το μυθιστόρημα «Σιτάρι ανάμεσα στις μυλόπετρες».


This entry was posted in Σαν σήμερα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s