Σαν σήμερα 13 Δεκεμβρίου

1466: Πεθαίνει σε ηλικία 80 ετών ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς Αναγεννησιακούς γλύπτες: Ο Ντονατέλλο (πραγματικό όνομα Donato di Niccolò di Betto Bardi). Τα έργα του κοσμούν πολλές μεγάλες πόλεις της Ιταλίας.


1920: 46 χώρες υπογράφουν στην Γενεύη την συνθήκη για την ίδρυση Μόνιμου Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαιοσύνης με έδρα το Παλάτι της Ειρήνης, στην Χάγη. Είναι το σημερινό Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, που έχει ενσωματωθεί οργανικά στον ΟΗΕ. Αποστολή του η διευθέτηση διαφορών μεταξύ κρατών, η επιβολή κυρώσεων σε παραβάσεις τους και η νομική συνδρομή του στις αποφάσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (συμβουλευτική δικαιοσύνη).


1932: Πεθαίνει σε ηλικία 79 ετών ο Γεώργιος Ιακωβίδης, ο τελευταίος μεγάλος ζωγράφος της Σχολής του Μονάχου. Ήταν ο πρώτος διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης. Έχει ονομαστεί ο ζωγράφος της παιδικής ηλικίας λόγω των πολλών θεμάτων του με παιδιά. Αλλά και οι υπόλοιποι πίνακές του αισθητικά και τεχνικά δεν υστερούν. Απλά είναι πολύ λιγότεροι.


1937: Μετά από την κατάληψη της πρωτεύουσας της Κίνας, Ναντζίνγκ, οι Γιαπωνέζοι επιδίδονται στις μεγαλύτερης έκτασης ωμότητες που γνώρισε ο κόσμος. Ήταν ένα επεισόδιο κατά την διάρκεια του Β΄ Σινοϊαπωνικού πολέμου και έμεινε στην ιστορία σαν σφαγή της Ναντζίνγκ ή βιασμός της Ναντζίνγκ. Κράτησε μέχρι και τον Ιανουάριο του ’38 και είχε πάνω από 300.000 θύματα σύμφωνα με την Κινέζικη πλευρά. Οι Γιαπωνέζοι με διαταγή του αυτοκράτορά τους Χιροχίτο δεν αναγνώριζαν σαν αιχμάλωτους πολέμου του Κινέζους στρατιώτες. Τους εκτελούσαν μετά από διαγωνισμούς που προκήρυξαν Γιαπωνέζικες εφημερίδες. Παράδειγμα δυο εξπέρ των αποκεφαλισμών θα προσπαθούσαν να σκοτώσουν με το ίδιο ξίφος όσους περισσότερους μπορούσαν. Άλλο αγαπημένο τους σπορ ήταν να θάβουν τους ανθρώπους ζωντανούς. Η δεύτερη όμως πιο αγαπημένη από τους αποκεφαλισμούς, ασχολία τους ήταν οι βιασμοί. Βίαζαν και μετά σκότωναν, νεαρές κατά προτίμηση, αλλά δεν άφηναν «ατιμώρητους» τους γέρους ή τα παιδιά. Αμέσως μετά την κατάληψη της Ιαπωνίας από τους Αμερικανούς, οι Ιάπωνες φρόντισαν να καταστρέψουν όλα τα στοιχεία που είχαν για την σφαγή της Ναντζίνγκ. Όσα υπάρχουν είναι μαρτυρίες από επιζήσαντες, από διπλωμάτες και δημοσιογράφους που ήταν εγκατεστημένοι στην ζώνη ασφαλείας της Ναντζίνγκ. Έτσι λεγόταν μια αποστρατικοποιημένη ζώνη μικρής έκτασης που οι Γιαπωνέζοι την σεβάστηκαν. Καταδικάστηκαν κάποια χαμηλόβαθμα στελέχη (πχ οι διαγωνιζόμενοι) αλλά οι πραγματικοί υπεύθυνοι έμειναν ατιμώρητοι.


1938: Αρχίζει η λειτουργία του στρατοπέδου συγκέντρωσης Νόιενγκαμε. Το Νόιενγκαμε είναι χωριό της Βόρειας Γερμανίας στην περιοχή του Αμβούργου. Άρχισε την λειτουργία του, σαν παράρτημα του στρατοπέδου συγκέντρωσης Σάξενχαουζεν, με 100 εργάτες/φυλακισμένους, με σκοπό την παραγωγή τούβλων κλίνκερ για λογαριασμό της εταιρείας Deutsche Erd-und Steinwerke ιδιοκτησίας των SS. Τον Ιούνιο του 1940 αναβαθμίστηκε σε αυτόνομο στρατόπεδο, απέκτησε μεγάλη και σύγχρονη μονάδα τουβλοποιίας η οποία βέβαια απαιτούσε περισσότερα εργατικά χέρια. Έτσι έφτασε το 1942 να έχει 100.000 κρατουμένους τόσο σε αυτό όσο και στα 85 παραρτήματά του που δημιουργήθηκαν σταδιακά από τα οποία 24 ήταν γυναικών. Το μεγαλύτερο ποσοστό κρατουμένων ήταν Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου. Καθώς οι θάνατοι αυξανόταν ραγδαία (Σε ετήσια βάση ήταν το 10% των κρατουμένων) κατασκευάστηκε και ένα κρεματόριο για την καύση των νεκρών. Με την αύξηση των κρατουμένων διευρύνθηκαν και οι  δραστηριότητές του. Οι ιδιωτικές εταιρείες Walther-Werke, Messap και Jastram έφτιαξαν εκεί μονάδες παραγωγής πολεμικού υλικού για να έχουν τα εξευτελιστικά φτηνά  εργατικά χέρια που τους παρείχαν οι ναζί. Το 1943 δημιουργήθηκε ένα ακόμη παράρτημα το οποίο “φιλοξενούσε” εξέχοντες Γάλλους πολιτικούς κρατούμενους που αντιτίθεντο στην κατοχή της χώρας τους από την Γερμανία και αντιστασιακούς. Στο στρατόπεδο λειτουργούσε επίσης μονάδα ιατρικών πειραμάτων. Ο γιατρός Kurt Heißmeyer πίστευε ότι η φυματίωση μπορούσε να θεραπευθεί με μόλυνση του οργανισμού του ασθενούς με τον βάκιλο του Κωχ σε κάποια άλλο σημείο του σώματος εκτός από τους πνεύμονες (δημιουργούσε δεύτερη εστία προσβολής). Παρ’ όλο που η θεωρία αυτή είχε απορριφθεί από την ιατρική κοινότητα αυτός επέμενε στην διεξαγωγή πειραμάτων.  Πειραματίστηκε σε Σοβιετικούς ΑΠ αλλά η μέθοδος δεν απέδωσε. Αντίθετα πέθαιναν σε συντομότερο χρονικό διάστημα από μια φυσιολογική εξέλιξη της νόσου. Επειδή όμως πάλι αργούσαν να φανούν τα αποτελέσματα για να δοκιμαστούν νέες τεχνικές, ζήτησε από το στρατόπεδο του Άουσβιτς 20 παιδιά στα οποία η ασθένεια έχει πολύ πιο ραγδαία εξέλιξη. Του δοθήκαν αλλά και σ΄ αυτά τα αποτελέσματα ήταν ίδια. Όταν η προέλαση των συμμάχων έκανε αδύνατη την συνέχιση λειτουργίας του, δόθηκε διαταγή να μεταφερθούν σε ασφαλέστερα στρατόπεδα. Η μεταφορά ήταν “ευρηματική”. Τους έβαζαν σε τραίνα η πλοία «δολώματα», αν ήταν ανάγκη τους άφηναν εκεί για μέρες χωρίς νερό και φαγητό, μέχρι να τους ανακαλύψουν τα συμμαχικά αεροπλάνα και να τους βομβαρδίσουν. Με αυτόν τον τρόπο εξόντωσαν 16.000 κρατούμενους. Τα παιδιά από το Άουσβιτς δολοφονήθηκαν, κατόπιν εντολής, μαζί με τους επιτηρητές τους. Με την λήξη του πολέμου το στρατόπεδο χρησιμοποιήθηκε για την κράτηση Γερμανών εγκληματιών πολέμου. Στο Αμβούργο έγιναν αρκετές δίκες των υπευθύνων του στρατοπέδου. Εκτελέστηκαν 11 από την πρώτη δίκη και άλλοι 13 σ’ αυτές που ακολούθησαν. Στο στρατόπεδο κτίσθηκαν δυο φυλακές από το κρατίδιο του Αμβούργου οι οποίες όμως μεταφέρθηκαν το 2003 η πρώτη και το 2006 η δεύτερη, μετά από έντονες αντιδράσεις παλιών κρατουμένων και ακτιβιστών. Επίσης μετά από έντονη ακτιβιστική δράση ματαιώθηκε η κατεδάφιση μονάδων του στρατοπέδου, ώστε να παραμείνει σαν ένα ακόμη μνημείο της θηριωδίας του ναζισμού.


1943: Οι Γερμανοί λεηλατούν αγαθά και χρήματα, καίνε όλη τη πόλη και σκοτώνουν όλους του άντρες από 14 χρονών κι’ επάνω (500 έως 1500. Δεν έγινε ποτέ δυνατός ακριβέστερος προσδιορισμός). Πρώτα τους έβαλαν να δούνε το χωριό τους να καίγεται. Και μετά τους γάζωσαν με τα πολυβόλα. Καλάβρυτα 02:34 μμ. Εκεί σταμάτησε το ρολόι της Εκκλησίας από τη φωτιά.
Μετά την επιτυχημένη επιχείρησή τους στα Καλάβρυτα θα στραφούν την επόμενη μέρα εναντίον των ιστορικών μοναστηριών της Αγίας Λαύρας και του Μέγα Σπηλαίου, σκοτώνοντας όσους μοναχούς βρήκαν σ΄ αυτά.
Η όλη επιχείρηση διοργανώθηκε για αντίποινα στην εκτέλεση 75 Γερμανών αιχμαλώτων από τον ΕΛΑΣ.


1955: Πεθαίνει σε ηλικία 81 ετών ο Πορτογάλος νευρολόγος, António Egas Moniz. Του απονεμήθηκε βραβείο Νόμπελ για την χειρουργική μέθοδο που επινόησε για αντιμετώπιση ψυχώσεων: Την λοβοτομή. Η λευκοτομή όπως λέγεται ιατρικά αποκόπτει τους μπροστινούς λοβούς από τον υπόλοιπο εγκέφαλο. Σταμάταγε τα συμπτώματα κάθε ψυχασθένειας, αλλά ταυτόχρονα σταμάταγε και κάθε είδους συναίσθημα. Από τα συναισθήματα εξαρτάται η βούληση (θέληση) και η ικανότητα. Υποσχόταν ότι θα αντικαθιστούσε όλες τις προγενέστερες μεθόδους θεραπείας και ιδιαίτερα το ηλεκτροσόκ, που είχε διαπιστωθεί πάλι πολύ εκ των υστέρων ότι ευθυνόταν για την απώλεια της μνήμης στους ασθενείς που υποβαλλόταν σε αυτή τη θεραπεία. Μετά τις αρχικές θριαμβολογίες, για το ότι σταματούσαν οριστικά τα συμπτώματα, ήλθαν οι κακές διαπιστώσεις. Η λοβοτομή έμεινε στην ιστορία σαν ένας απάνθρωπα λάθος τρόπος αντιμετώπισης ασθένειας. Εκτός από αυτή τη χειρουργική επέμβαση, ο Moniz ανέπτυξε την αγγειογραφία εγκεφάλου.


1959: Γίνονται προεδρικές εκλογές στην Κύπρο. O αρχιεπίσκοπος Μακάριος με 66,29% γίνεται ο πρώτος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, έναντι 33,72% του Ιωάννη Κληρίδη. Αντιπρόεδρος ορίζεται ο τουρκοκύπριος Φαζίλ Κουτσιούκ.


1967: Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος επιχειρεί αντικίνημα κατά της χούντας. Αν και στηρίζεται στο σύνολο του Ναυτικού, της Αεροπορίας, όπως και σε αρκετούς αξιωματικούς του στρατού αποτυγχάνει παταγωδώς. Αναγκάζεται να διαφύγει στην Ιταλία θέτοντας οριστικά τέρμα στην βασιλεία στην Ελλάδα που με μικρά διαλείμματα διάρκεσε 104 χρόνια με την βοήθεια αρκετών πολιτικών και στρατιωτικών. Η επαναστατική επιτροπή της χούντας λόγω αδικαιολογήτου αποχής του βασιλιά από τα καθήκοντά του τον αντικαθιστά ορίζοντας αντιβασιλιά τον μέχρι τότε υφυπουργό Εθνικής Αμύνης Γ. Zωιτάκη. Επί μεταπολίτευσης έγινε δημοψήφισμα για το πολιτειακό που έδωσε και συνταγματικά τέλος στην βασιλεία στην Ελλάδα.


1967: Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος διαλύει την κυβέρνηση κοινής αποδοχής με το παλάτι και σχηματίζει κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον εαυτό του. Το αντικίνημα του βασιλιά ήταν μάνα εξ ουρανού γι΄αυτόν. Τον αποδέσμευσε από κάθε εξάρτηση από το μέχρι τότε θεσμικό κέντρο εξουσίας. Η χούντα μετά από αυτό δεν έχει  κανένα, ούτε θεωρητικά, περιορισμό. Την κυβέρνησή του θα την διαδεχθεί την 8 Οκτωβρίου 1973 κυβέρνηση πολιτικών ανδρείκελων που δέχθηκαν να συνεργαστούν με την χούντα, υπό τον Σπ. Μαρκεζίνη, ενώ ο δικτάτορας έχει ήδη «μετακομίσει» στην προεδρία από την 1 Ιουνίου 1973.


←12 Δεκεμβρίου

14 Δεκεμβρίου→


This entry was posted in Σαν σήμερα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.