Σαν σήμερα 30 Δεκεμβρίου

1922: Ιδρύεται η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (Ε.Σ.Σ.Δ) ή όπως ονομαζόταν εν συντομία Σοβιετική Ένωση. Την Συνθήκη ίδρυσής της υπέγραψαν τέσσερις χώρες: Ρωσία, Υπερκαυκασία (Σημερινές Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν και Γεωργία), Ουκρανία και Λευκορωσία.  Η Συνθήκη είχε την πρόβλεψη εισδοχής νέων μελών. Έτσι μέχρι το 1940 είχαν ενσωματωθεί άλλες 11 χώρες: Καζακστάν, Κιργιζιστάν, Μολδαβία, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν, Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία. Αμπχαζία, Οσετία. Το κράτος που δημιουργήθηκε καταλάμβανε το 1/6 της επιφάνειας της γης. Πρώτος πρόεδρος της Κυβέρνησης ήταν ο δημιουργός της ΕΕΣΔ Βλαδίμηρος Λένιν και Γενικός Γραμματέας ο Ιωσήφ Στάλιν. Διαλύθηκε το 1991 με την υπογραφή από τα ιδρυτικά της μέλη των Συμφωνιών Μπιαλοβιέζα.


1927: Ανοίγει για το επιβατικό κοινό το πρώτο τμήμα της γραμμής Γκίνζα (Ουένο – Ασακούσα), του μετρό του Τόκυο. Σήμερα είναι το δεύτερο μετρό του κόσμου σε επιβατική κίνηση (μ.ο. 6.307.390 επιβάτες την ημέρα), με πρώτο της Μόσχας. Είναι συνηθισμένο ακόμη και σήμερα, οι φροντιστές των σταθμών σε ώρες αιχμής, να σπρώχνουν τους επιβάτες μέσα στα βαγόνια για να μπορέσουν να κλείσουν οι πόρτες. Οι διελεύσεις στις ώρες αιχμής είναι ανά 2′ ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη (κατασκευή ή σχεδίαση) νέες γραμμές (σήμερα 9 μήκους 204Km), νέοι σταθμοί (σήμερα 168).


1933: Δολοφονείται ο πρωθυπουργός της Ρουμανίας Ίων Ντούκα από την Σιδερένια Φρουρά (Garda de fier, πρώην Λεγεώνα του Αρχάγγελου Μιχαήλ «Legiunea Arhanghelului Mihail»). Προσπάθησε να περιορίσει την φασιστική δράση της σιδερένιας φρουράς με αστυνομικές επιχειρήσεις και φυλακίσεις μελών της. Ο Nicolae Constantinescu με δυο ακόμη άτομα της οργάνωσης τον περίμεναν στο σιδηροδρομικό σταθμό του Sinaia και τον δολοφόνησαν πυροβολώντας τον.  Οι δράστες συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν. Ο 54χρονος Ντούκα ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός της Ρουμανίας που εκτέλεσε η σιδερένια φρουρά. Ο ιδρυτής της φρουράς Corneliu Zelea Codreanu, την είχε κάνει λαοφιλή στα αστικά κέντρα με παρελάσεις,  προγράμματα εθελοντικής εργασίας, φιλανθρωπικές καμπάνιες, εμφανίζοντας την σαν την λύση απέναντι στα διεφθαρμένα πελατειακά αστικά κόμματα. Μετά την δεύτερη δολοφονία του πρωθυπουργού Armand Călinescu, οι δολοφόνοι εκτελέστηκαν επί τόπου και έμειναν εκεί. Εκτελέστηκαν και 250 περίπου μέλη της οργάνωσης ώστε να κρεμαστούν σε δημόσια θέα, τόσο καιρό, όσος χρειάστηκε ώστε όλα τα σχολεία όλων των βαθμίδων, με εκπαιδευτικές εκδρομές να τους δούνε.


1943: Δημοσιεύεται ο Νόμος 1038 με τον οποίον επιτρέπονται οι απολύσεις σε επιχειρήσεις ή εκμεταλλεύσεις που το έργο τους δυσχεράνθηκε ή διακόπηκε από λόγους ανεξάρτητους της θελήσεώς τους. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι απολύσεις να έχουν προεγκριθεί από το Ανώτατο Συντονιστικό Συμβούλιο. Ο Νόμος αυτός τροποποιούσε το Ν.Δ. 424/1941 με το οποίο (λόγω κατοχής) καθιερωνόταν αντί των απολύσεων, για τους ίδιους λόγους, η εκ περιτροπής εργασία, ενώ το Δημόσιο κάλυπτε το ποσό από τα έξοδα μισθοδοσίας των επιχειρήσεων που αυτές αδυνατούσαν να καταβάλλουν. Ο δοσίλογος πρωθυπουργός Ι. Ράλλης είχε παραπεμφθεί για τον Νόμο 1038 και άλλους 12 νόμους, από τους 1967 που είχε υπογράψει κατά την διάρκεια της κατοχής, σε δίκη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και είχε καταδικαστεί σε θάνατο. Στην απολογία του, για το συγκεκριμένο Νόμο, είχε αναφέρει ότι είχε εξαναγκασθεί να τον υπογράψει μετά από αφόρητες πιέσεις των Γερμανών, αλλά σαν πρόεδρος του Ανώτατου Συντονιστικού Συμβουλίου δεν είχε εγκρίνει ούτε μια απόλυση. Κανείς πολιτικός αρχηγός, από την απελευθέρωση και μετά, δεν ρωτήθηκε και βέβαια δεν σχολίασε αυτή την πράξη του έτσι κι αλλιώς δωσίλογου Ιωάννη Ράλλη.


1965: Ο Φερντινάντο Μάρκος εκλέγεται πρόεδρος των Φιλιππίνων. Με λαϊκίστικες προεκλογικές υποσχέσεις προβάλλοντας το ηρωικό προφίλ του πολεμιστή – αγωνιστή – αντιστασιακού μετά την επίθεση τον Γιαπωνέζων το 1941 στο Περλ Χάρμπορ και την κατάληψη των Φιλιππίνων που ακολούθησε. Η μέχρι το 1946 αποικία των ΗΠΑ ήταν τύποις ανεξάρτητο κράτος. Στις Φιλιππίνες υπήρχε και συνεχίζει να υπάρχει η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση χώρας σε άλλη χώρα στον κόσμο. Τα γεωστρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην χώρα ήταν και είναι τεράστια, ώστε σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής έπρεπε να την ελέγχει άμεσα με ανθρώπους της απολύτου εμπιστοσύνης της. Ένας από αυτούς ήταν και Μάρκος. Για να τον βοηθήσουν στην δημιουργία αυτού του προφίλ οι ΗΠΑ το 1962, που είχε βάλει υποψηφιότητα για γερουσιαστής, του είχαν απονείμει το “Μετάλλιο της Τιμής” Το ανώτερο μετάλλιο των ΗΠΑ, όπως και το το δεύτερο ανώτερο μετάλλιο  “Σταυρό Διακεκριμένων Πράξεων”. Ίσως βέβαια του τα έδωσαν για την δολοφονία το 1935 του Χούλιο Σαλουντασάν. Πολιτικού, ανεπιθύμητου των ΗΠΑ και αντίπαλου του Μαριάνο Μάρκος, πατέρα του Φερντινάντο, ο οποίος εκείνη την μέρα είχε κερδίσει για δεύτερη φορά στις εκλογές την έδρα στην βουλή που μέχρι τότε κατείχε ο Μαριάνο. Ο Φερντινάντο Μάρκος είχε καταδικαστεί σε θάνατο σαν ο φυσικός αυτουργός. Το Ανώτατο Δικαστήριο που προσέφυγε είχε ακυρώσει την πρωτόδικη απόφαση απαλλάσσοντάς τον. Τον καταδίκασε σε περιφρόνηση (υπάρχει και τέτοια ποινή στις Φιλιππίνες). Μετά την εκλογή του, το πρώτο που άλλαξε ήταν η θέση του για τον πόλεμο του Βιετνάμ όπου έστειλε στρατεύματα για να βοηθήσουν τις ΗΠΑ στην σωτηρία αυτής της χώρας. Θέλοντας να επανεκλεγεί για δεύτερη τετραετία άρχισε να παίρνει δάνεια, που η χώρα αδυνατούσε να εξυπηρετήσει, υποσχόμενος ότι με αυτά θα δημιουργούσε υποδομές που ήταν απαραίτητες. Τα δάνεια αυτά, των οποίων μεγάλο μέρος καρπώθηκε, δημιούργησαν χρέος που πρέπει να εξυπηρετείται από τις Φιλιππίνες μέχρι και το 2025. Με την εξαγγελία της υποψηφιότητάς του το 1969 εξήγγειλε και “έργα υποδομής” αξίας $50 εκατομμυρίων ($354 εκ. σημερινά). Η άμεση κατανάλωση αυτού του ποσού δημιούργησε αντίστοιχη τρύπα στον προϋπολογισμό του 69 και η χώρα οδηγήθηκε στο ΔΝΤ. Το 1970 ο λαός μη αντέχοντας τα μέτρα που επέβαλε το ΔΝΤ εξεγέρθηκε, με αποκορύφωμα την 30ή Ιανουαρίου ένα πυροσβεστικό όχημα να παραβιάσει την εξώπορτα του προεδρικού μεγάρου και οι ακτιβιστές να μπουν σ’ αυτό καταστρέφοντας ότι έβρισκαν μπροστά τους με κοκτέιλ μολότοφ, τούβλα, πέτρες και ότι άλλο έβρισκαν πρόχειρο. Εκεί σκοτώθηκαν δύο ακτιβιστές. Την 18η Φεβρουαρίου επιτέθηκαν στην Αμερικανική πρεσβεία που την βανδάλισαν και της έβαλαν φωτιά. Η χρονιά, που σε όλη της την διάρκεια υπήρξαν επεισόδια έκλεισε με επίθεση, οργανωμένη εκ των ένδον, στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων όπου ο “στρατός των νέων” προμηθεύτηκε άφθονο πολεμικό υλικό. Ο Μάρκος είχε αντιδράσει από την αρχή σ’ όλα αυτά επιβάλλοντας στρατιωτικό Νόμο. Συνέχισε να κυβερνάει κάνοντας μάλιστα εκλογές, πάντα με στρατιωτικό νόμο. Είχε εξαπολύσει κλίμα τρομοκρατίας. Τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Μπενίνο  Ακίνο τον είχε εξορίσει. Όταν αυτός μετά τρία χρόνια εξορίας επέστρεψε στις Φιλιππίνες δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του 1983 στο τερματικό του αεροδρομίου, μόλις κατέβηκε από το αεροπλάνο. Η αγανάκτηση ξεχείλισε. Η αντιπολίτευση με αρχηγό της μια “απλή νοικοκυρά”, την σύζυγο του Νίνο, Κορασόν Ακίνο το 1986 ανέτρεψαν τον δικτάτορα. Αυτός, με την όμορφη σύζυγό του Ιμέλντα, την οικογένειά του (και τα 3.000 ζευγάρια παπούτσια της Ιμέλντα, τα κοσμήματά της, σημερινής αξίας $48 εκατομ. εκτός των άλλων), μεταφέρθηκαν με Αμερικανικά στρατιωτικά ελικόπτερα και αεροπλάνα στην Χαβάη. Ήταν μια πράξη ευγνωμοσύνης – ευχαριστίας των ΗΠΑ για τις υπηρεσίες που τόσα χρόνια τους προσέφερε ή ήταν μια ακόμη πράξη σκοπιμότητας; Τόσα δις που είχε μαζέψει τόσα χρόνια έπρεπε να τα καταναλώσει στην χώρα που του έδωσε τα μέσα για να τα αποκτήσει.


1966: Τις 02:00 το πρωί το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο για την υπόθεση της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη, που είχε αρχίσει πριν 67 μέρες και μετά από 13 ώρες συνεδρίασης των ενόρκων, εκδίδει την απόφασή του. Η ετυμηγορία του είναι ότι ο Λαμπράκης δεν έπεσε θύμα πλεκτάνης. Η απόφαση αυτή αθωώνει όλους τους κατηγορούμενους αξιωματικούς της αστυνομίας, παρά τις αντίθετες μαρτυρίες ακόμη και των ίδιων των κατηγορουμένων αστυνομικών, που είχαν παραπεμφθεί στην δίκη με απόφαση του εισαγγελέα Χρήστου Σαρτζετάκη. Ούτε καν οι επίσημες γραπτές αποδείξεις σύνδεσης της Αστυνομίας με το παρακράτος λαμβάνονται υπ’ όψιν. Καταδικάζεται σε 11 χρόνια φυλάκισης σαν φυσικός αυτουργός ο Σπύρος Γκοτζαμάνης και σε 8,5 χρόνια σαν συνεργός του ο Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης (ο οδηγός του τρικύκλου). Τους αναγνωρίζεται το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου και ότι δεν ενήργησαν με «ταπεινά αίτια». Θα αμνηστευτούν αμέσως μετά το πραξικόπημα του ’67. Καταδικάζεται επίσης σε φυλάκιση 15 μηνών ο Χρήστος Φωκάς για τον βαρύ τραυματισμό, την ίδια μέρα με την δολοφονία του Λαμπράκη, του Γιώργου Τσαρουχά, επίσης βουλευτή της ΕΔΑ.


1970: Πεθαίνει σε ηλικία 76 ετών ο Άγγελος Έβερτ. Διοικητής χωροφυλακής στην κατοχή μέχρι και το 1955. Άνθρωπος διπλής προσωπικότητας, βοήθησε στην κατοχή Έλληνες και Εβραίους, είχε εκδώσει πάνω από 7.500 πλαστές ταυτότητες και ταξιδιωτικά έγγραφα, μεταξύ των οποίων και του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση και συμμετείχε σε αντιστασιακές οργανώσεις με το ψευδώνυμο “Κορυδαλλός”, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχε στις Γερμανικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον της αντίστασης λόγω θέσης. Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτός κατέδωσε τον Τσιγάντε στην οργάνωση του οποίου μετείχε, στις κατοχικές αρχές. Είναι εξ ίσου γνωστό ότι αυτός ειδοποίησε έγκαιρα τον μεγαλύτερο κατάσκοπο και σαμποτέρ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Γεώργιο Ιβάνωφ ότι ο ασύρματος τους είχε εντοπιστεί από τα Γερμανικά ραδιογωνιόμετρα. Υπήρξε ο μοιραίος άνθρωπος του εμφυλίου πολέμου. Ήταν αυτός που, σύμφωνα με ομολογία του, διέταξε τις αστυνομικές δυνάμεις στο Σύνταγμα να ανοίξουν πυρ, δίνοντας το εναρκτήριο λάκτισμα στα Δεκεμβριανά. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση το 1955 για διασυνδέσεις του με ξένους πράκτορες. Ήταν ο πατέρας του πολιτικού, και προέδρου για ένα διάστημα της Νέας Δημοκρατίας Μιλτιάδη Έβερτ.


1975: Ολοκληρώνεται η δίκη του Πολυτεχνείου, όπως έμεινε ιστορικά γνωστή η δίκη για τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο την 17η Νοεμβρίου 1973, με την ανακοίνωση της απόφασης του δικαστηρίου για τους 32 κατηγορούμενους. Απ’ αυτούς οι 12 αθωόνονται. Ο Δ. Ιωαννίδης καταδικάζεται 7 φορές σε ισόβια για ηθική αυτουργία σε 7 ανθρωποκτονίες από πρόθεση, 25 χρόνια φυλάκισης για συμμετοχή σε 38 απόπειρες ανθρωποκτονιών και διαρκή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος σε 25 χρόνια φυλάκιση για απλή συνέργεια σε ανθρωποκτονίες από πρόθεση και απόπειρες ανθρωποκτονιών. Ο Σταύρος Βαρνάβας 3 φορές ισόβια για ηθική αυτουργία σε 3 ανθρωποκτονίες από πρόθεση και 25 χρόνια κάθειρξη για ηθική αυτουργία σε 17 απόπειρες ανθρωποκτονιών. Ν. Ντερτιλής ισόβια κάθειρξη και ισόβια στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων για την ανθρωποκτονία από πρόθεση του φοιτητή Μιχάλη Μυρογιάννη. Οι Κ. Μαυροειδής, Δ. Ζαγοριαννάκος, Παντ. Καραγιάννης και Ι. Λυμπέρης σε 25 χρόνια φυλάκιση. Οι υπόλοιποι καταδικάστηκαν σε 5 μήνες έως και 10 χρόνια φυλάκιση.


2006: Απαγχονίζεται σε ηλικία 69 ετών ο Σαντάμ Χουσεΐν σε εκτέλεση δικαστικής απόφασης. Πρόεδρος του Ιράκ (1979-2003) με το κόμμα του Μπάαθ. Υποστηριζόμενος πότε από την Αμερική (αρχικά) και πότε από την Ρωσία είχε αναμορφώσει και είχε κάνει πρωτοπόρο το Ιράκ, σε σχέση με τις άλλες αραβικές χώρες, σε πολλούς τομείς. Είχε βραβευθεί από την UNESCO για τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας υγείας. Στο ίδιο χρονικό διάστημα είχε σφαγιάσει περίπου 200.000 Κούρδους και άλλους μειονοτικούς, ενώ στο πόλεμο Ιράν-Ιράκ είχαν σκοτωθεί 300.000 Ιρακινοί. Λόγω επανειλημμένων «απειθαρχιών» προς τους Αμερικάνους και του Ρώσους έπεσε στην δυσμένεια τους. Ακολούθησε η εισβολή στο Ιράκ το 2003 και η κατοχή του που διήρκεσε μέχρι το τέλος του 2011.


←29 Δεκεμβρίου

31 Δεκεμβρίου→


This entry was posted in Σαν σήμερα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.