Έλληνες οι δυστυχισμένοι

Σύμφωνα με δημοσκόπηση που είχε γίνει τον Δεκέμβριο του 2016 από την Gallup International, του διεθνούς οργανισμού δημοσκοπικών μετρήσεων, η Ελλάδα ήταν η τρίτη χώρα με τους πιο δυστυχισμένους κατοίκους στον πλανήτη, η τρίτη χώρα με τους πιο απαισιόδοξους  για την οικονομική τους πορεία και η τρίτη χώρα που οι κάτοικοί της δεν ελπίζουν σε τίποτε. Είχα προηγηθεί, με διαφορετική προσέγγιση του θέματος, από τον Μάρτιο του ίδιου έτους (συνεχίζει να υπάρχει στην πρώτη σελίδα του site, σύμφωνα με την υπόσχεσή μου με τίτλο “Αφιερωμένο σε όσους έχυσαν το αίμα τους για την ελευθερία.”). Δεν γράφω αυτές τις γραμμές για να θριαμβολογήσω μεταχρονολογημένα  για την πρόβλεψη. Από την μια δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις για να καταλάβει κανείς την πορεία της χώρας. Από την άλλη δεν έχω κάνει πολλές προβλέψεις (τρεις όλες κι όλες) που έπεσα μέσα γιατί ήταν ολοφάνερες, όπως τα βλέπετε εσείς εκ των υστέρων μια και όλοι οι υπεύθυνοι για την ενημέρωση σας, σας διαβεβαίωναν και για τις δυο άλλες (εκτός της φτωχοποίησης της Ελλάδας που είχα γράψει τον Μάρτιο του 2008. Τώρα μάλιστα έχουν περάσει σε αισιόδοξες προβλέψεις) με ατράνταχτα επιχειρήματα περί του αντιθέτου. Παράδειγμα η πρόβλεψη για το bitcoin. Όσοι πίστεψαν, ή καλύτερα κατάλαβαν, κέρδισαν (τότε έκανε 562 € σήμερα κάνει 13918 €). Για να (επαν)έλθουμε στο θέμα. Γιατί είστε δυστυχισμένοι;  Τόσοι λαοί πολύ φτωχότεροι από εμάς φιγουράρουν στην κορυφαία δεκάδα των πιο ευτυχισμένων λαών του κόσμου.  Για να προλάβω όσους θέτουν το οικονομικό πρόβλημα σαν γενεσιουργό αιτία της δυστυχίας που φιγουράρει σε πολλές βαθυστόχαστες αναλύσεις. Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα; Μα το ψέμα, η υποκρισία, το δούλεμα, η εικονική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Απόρροια αυτών η αβεβαιότητα, η ανασφάλεια, ο φόβος για την αυριανή μέρα. Ακούμε, αναμεταδίδουμε, παράγουμε δικά μας ψέματα, για το τι φταίει. Το κεντρικό τους νόημα είναι ότι φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς. Εμείς τα κάναμε όλα σωστά και συνεχίζουμε να τα κάνουμε όλα ολόσωστα. Πάνω απ’ όλα φταίνε οι πολιτικοί. Εμείς δεν τους ψηφίσαμε; Εμείς δεν τους εκλέξαμε; Αυτοί γιατί μας κοροϊδεύουν; Μα όσοι σας κορόιδεψαν λιγότερο χάσανε στις εκλογές. Όσο πιο απίστευτα και απίθανα ψέματα λένε τόσο ανεβαίνουν τα ποσοστά τους. Εσείς όμως συνεχίζετε να επιζητείτε να σας δουλεύουν όπως οι τοξικομανείς σε προχωρημένο στάδιο την δόση τους. Με πλήρη επίγνωση των συνεπειών. Η τιμωρητική εκ των υστέρων ψήφος, ή η ψήφος της απόρριψης όπως την λένε οι διάφοροι αναλυτές δεν τιμωρεί κανέναν πολιτικό και καμία πολιτική. Απαξιώνει τον ίδιο τον ψηφοφόρο και την ψήφο του. Οι πολιτικοί δεν πάθανε το παραμικρό (τουλάχιστον από την μεταπολίτευση και μετά). Το ίδιο και η πολιτική που ακολουθούνε. Κανένα μνημόνιο δεν τροποποιήθηκε ούτε “κατά κεραίαν”. Συγγνώμη που αμφισβητώ τον Μακρυγιάννη που συνόψισε τα παραπάνω στην απλοϊκή γνήσια λαϊκή φράση “Δυστυχισμένη Ελλάς, δυστυχισμένοι Έλληνες. Αναθεματισμένοι κυβερνήτες”. Αν δεν αντιμετωπίσετε την πραγματικότητα, είναι αδύνατο να παραμείνετε στον πραγματικό κόσμο. Όσο σκληρή, απάνθρωπη, εξευτελιστική και αν είναι. Ωμά: δεν έχουμε κράτος, δεν έχουμε κυβέρνηση, δεν έχουμε δημοκρατία, δεν είμαστε πολίτες. Χωρίς την παραμικρή δόση υπερβολής. Η αντίκρουση κάθε αντίθετης άποψης είναι ότι το ευκολότερο. Ένα κράτος αποφασίζει αυτό για την πολιτική που θα ακολουθήσει και όχι άλλοι εξωγενείς παράγοντες (θεσμοί όπως τους αποκαλούμε σχετικά πρόσφατα και αρκετά εύστοχα). Κυβέρνηση είναι αυτή που μπορεί να εισαγάγει έναν νόμο προς ψήφιση στην βουλή χωρίς να πάρει έγκριση από το εξωτερικό. Δημοκρατία είναι με την ψήφο του ο καθένας να αποφασίζει ποια πολιτική είναι σωστότερο να ακολουθηθεί και αυτοί που συγκεντρώνουν τις περισσότερες ψήφους, αυτών η πολιτική να ακολουθείται. Πολίτες είναι αυτοί που έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στην διακυβέρνηση ενός κράτους μέσα από τις δημοκρατικές διαδικασίες. Αν έστω και ένα μικρό ποσοστό αυτών που ανέφερα στις 10 παραπάνω γραμμές υλοποιείται στην χώρα μας ζητώ ταπεινά συγγνώμη για τον χρόνο που σας σπατάλησα.
Τι έχουμε λοιπόν; Έχουμε ένα άθλιο αν όχι το χειρότερο προτεκτοράτο που πέρασε στην ανθρώπινη ιστορία. Αν δεν έχετε διαβάσει ιστορίες άλλων προτεκτοράτων να σας δώσω επιγραμματικά ένα – δυο. Γαλλικό προτεκτοράτο Ανάμ (Το σημερινό Βιετνάμ): Μια σιδηροδρομική γραμμή τους υποχρέωσαν οι Γάλλοι να κατασκευάσουν και να έχουν μια στρατιωτική βάση στην πρωτεύουσά τους. Το τι ακολούθησε και τι χρειάστηκε να κάνουν οι Βιετναμέζοι για να έχουν κράτος είναι αρκετά καλά γνωστό. Έγιναν κράτος με κάποιες εκατοντάδες τόνους αίματος. Για να έλθουμε πολύ πιο κοντά, προτεκτοράτο της Αλβανίας (1939-1943). Τι να γράψεις γι αυτό; Τέσσερα χρόνια μόνο ήταν αρκετά. Ακόμη προσπαθούν να συνέλθουν με ότι έγινε, ότι ακολούθησε, αλλά και ότι υπάρχει ακόμη και σήμερα. Όσο για το τυπικό και πιο λαμπερό απ’ όλα, το glamour προτεκτοράτο του Χονγκ-Κονγκ τα λόγια είναι περιττά: Ξανακοιτάξτε τον πίνακα. Είναι μια θέση ακριβώς πάνω από μας (δεύτερη χειρότερη) και στις τρεις κατηγορίες. Σε αντιδιαστολή με την Κίνα στην οποία ανήκει και της οποίας οι πολίτες φιγουράρουν στο top ten της ευτυχίας, της αισιοδοξίας και της ελπίδας. Το γιατί οι κάτοικοι των προτεκτοράτων είναι πιο δυστυχείς, πιο πεσιμιστές από τους κατοίκους χωρών με ολοκληρωτικά ακόμη και τα πιο σκληρά πολιτεύματα, δεν είναι του παρόντος. Μια πρόχειρη και παρακινδυνευμένη εξήγηση είναι ότι οι κάτοικοι χωρών με ολοκληρωτικά καθεστώτα ξέρουν τους κανόνες που δεν αλλάζουν. Όσο σκληροί κι αν είναι.
Τα τυπικά όργανα άσκησης της εξουσίας σε ένα προτεκτοράτο δεν είναι αυτόβουλα. Εκτελούν διαταγές και διεκπεραιώνουν την εφαρμογή της πολιτικής που αποφασίζουν οι χώρες ή τα συμφέροντα που ελέγχουν το προτεκτοράτο. Είναι συμβασιούχοι υπάλληλοι με σχέση απόλυτα εξαρτημένης εργασίας από τους εργοδότες τους. Η αμοιβή τους προκύπτει από τον βαθμό διαφθοράς που έχουν επιβάλει, από τα έσοδα της οποίας εισπράττουν την μερίδα του λέοντος. Οι κάτοικοι μιας τέτοιας περιοχής δεν είναι πολίτες γιατί δεν αποφασίζουν τίποτε. Είναι τουλάχιστον υπήκοοι. Οι οποίοι αν δεν  έχουν δικιά τους κερδοφόρα δουλειά, δεν εργάζονται για επιχειρήσεις (ή στο Δημόσιο) που τις διέπει το συμφέρον του τόπου τότε λέγονται δουλοπάροικοι.
Η ανάγνωση αυτού του κείμενου σίγουρα δεν σας έκανε λιγότερο δυστυχισμένους τώρα. Ακόμη και αν τα κομμάτια του παζλ της δυστυχίας σας υπήρχαν στο πίσω μέρος του μυαλού σας, γερά σπρωγμένα και καλά κρυμμένα. Όχι τόσο από σας τους ίδιους, όσο από αυτούς που σας ενημερώνουν για την κατάστασή σας. Και το κάνουν αυτό όχι για το δικό σας καλό (όπως απέδειξε η δημοσκόπηση), αλλά για το δικό τους συμφέρον. Το καλύτερο για σας είναι να συνειδητοποιήσετε την θέση σας και οι ενέργειές σας, όπως και η συμπεριφορά σας να είναι αποτέλεσμα της πλήρους επίγνωσης της κατάστασής σας. Μπορεί να μην έχετε ούτε την ελάχιστη πιθανότητα να βελτιώσετε την κατάσταση της χώρας μας (σε κάθε χρονικό ορίζοντα), αλλά η κατάσταση της ψυχικής σας τουλάχιστον υγείας θα είναι σίγουρα πολύ καλύτερη. Όχι για να μην υπάρχουμε σε άλλη μια λίστα ντροπής, αλλά για να είστε εσείς πιο ευτυχισμένοι, πιο ισορροπημένοι. Για να καταφέρουμε να επιβιώσουμε (με την καθαρά βιολογική έννοια της λέξης) όλοι σ΄ αυτή τη χώρα.

Χριστόφορος Ψωράκης

This entry was posted in Πολιτική. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.