Περί συλλαλητηρίων.

Το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για την Μακεδονία είχε τέτοια επιτυχία που αποφασίστηκε να γίνει το ίδιο και στην Αθήνα.
Τι πέτυχε; Τίποτε.
Έ όχι και τίποτε. Τόσος κόσμος μαζεύτηκε και βροντοφώναξε περήφανα για τα δίκαιά μας.
Κάτι από διαδηλώσεις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ μου φέρνει αυτό. Και γιατί δεν το κάνει κάποιος/οι πολιτικός/οί φορέας/είς αλλά κάποιες οργανώσεις που δεν έχουν να κάνουν σε τίποτε με τις διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη;
Μα αυτό θέλουν να δηλώσουν ότι είναι πάνω από τα κόμματα. Είναι από αγνό πατριωτισμό.
Δηλαδή τα κόμματα δεν είναι πατριωτικά;
Σταμάτα μην αρχίσουμε πάλι.
Ναι αλλά τι θα πετύχουν; Από την ώρα που δεν ζητούν κάποια δέσμευση από κάποιον ή κάποιους, δικούς μας, όχι ξένους, για το θέμα, ποιο το νόημα. Ή στον πάτο της γραφής να ζητήσουν ένα δημοψήφισμα. Αν δεν χρειάζεται να γίνει δημοψήφισμα γι΄αυτό τότε γιατί χρειάζεται;
Τα είδες τι έγινε με το τελευταίο δημοψήφισμα. Ψηφίσαμε ΟΧΙ και αυτοί που υποστήριζαν το ΟΧΙ πήγαν και είπανε ΝΑΙ.
Σωστό αλλά μετά εμείς τους επιβραβεύσαμε ξαναψηφίζοντας τους αμέσως μετά. Τους είπαμε και μπράβο.
Και τι να ψηφίσουμε τους άλλους; Που έβλεπαν σε όραμα να έρχεται η ανάπτυξη, να είναι μπροστά τους και εμείς οι αόματοι να μην βλέπουμε τίποτε; Τελευταία άρχισαν και τούτοι να βλέπουν κάτι τέτοιες οπτασίες. Μάλλον θα πάνε για παραπεμπτικό.
Ρε αδελφέ υπάρχουν και σοβαροί πολιτικοί και κόμματα: Λεβέντης, Σώρας, ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α, που δεν λένε τόσο χοντρά ψέματα όσο τα δυο πρώτα κόμματα, και κάτι αποκόμματα που θέλουν να το παίζουν σοβαροί και τεκμηριωμένοι (ISO έχουνε;). Αυτούς να στείλουμε στην βουλή, μήπως και βαλουν μυαλό οι άλλοι. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τώρα. Το θέμα είναι γιατί γίνονται τα συλλαλητήρια, τι σκοπό έχουν, τι στόχους έχουν βάλει, τι θα βγει από την όλη ιστορία. Όχι τις γνωστές μπούρδες για να διατρανώσουμε την αντίθεσή μας για το ξεπούλημα της Μακεδονίας και άλλα κλισεδιάρικα λογάκια που εγγυώνται την αποτυχία για να μπορούν να κοιμούνται ήσυχα τα αφεντικά. Κάτι παραπάνω πιο χειροπιαστό από το να δείξουμε την λεβεντιά μας και την περηφάνια μας καβάλα σ΄ άλογα και κουνώντας σημαίες.
Μα τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; Αυτό είναι το πρόβλημα.
Δεν υπάρχει Έλληνας (πολίτης, όχι πολιτικός) που να συμβιβάζεται με την οικειοποίηση και αλλοτρίωση Ελληνικών ονομάτων, συμβόλων, ιστορίας από ξένους, ούτε τέθηκε ποτέ τέτοιο θέμα. Το πρόβλημα με μια κινητοποίηση, είναι να δεσμευτούν οι Έλληνες πολιτικοί και να κατανοήσουν οι ξένοι ομόλογοί τους ότι αν αποφασίσουν κάτι διαφορετικό θα είναι εξ αντικειμένου άκυρο γιατί την άλλη μέρα δεν θα είναι πολιτικοί οι Έλληνες που τα συμφώνησαν.
Πως γίνεται αυτό;
Πολύ απλά. Να ζητηθεί από τα παλικάρια που θα συμμετέχουν στο συλλαλητήριο να φωνάξουν και να υλοποιήσουν (αυτά που θα φωνάξουν): Όποιος εκχωρήσει σπιθαμή Ελλάδας (Ελλάδα δεν είναι μόνο το χώμα. Είναι πολύ περισσότερο η ιστορία της και ο πολιτισμός της) την άλλη μέρα δεν θα είναι πολιτικός. Από τους ίδιους που συμμετέχοντας ή όχι σ΄αυτό το συλλαλητήριο έχουν την άποψη ότι η Μακεδονία δεν εκχωρείται ούτε σαν όνομα, ούτε σαν ιστορία, ούτε σαν σύμβολα, σε κανένα. Με άλλα λόγια το συλαλλητήριο να είναι προειδοποιητικό για το τι θα ακολουθήσει σε περίπτωση παρασπονδίας. Ότι δεν θα υπάρξει βουλή που θα επικυρώσει καμία προδοτική συμφωνία. Ότι όποιο κόμμα δεν πάρει ξεκάθαρη θέση θα διαγραφεί από τον πολιτικό χάρτη.
Σαν πολύ άγρια μας τα λες. Δεν γίνονται τέτοια πράγματα. Θα καταλύσουμε το κράτος; θα γίνει ένοπλη εξέγερση;
Κανένα κράτος δεν καταλύεται αν διαλύσεις ένα κόμμα. Αυτό τον μύθο τον κατέρριψες μόνος σου όταν διέλυσες το ΠΑΣΟΚ. Αν χρειαστεί μπορείς να διαλύσεις όλα τα σημερινά κόμματα εύκολα και απλά αρκεί να το συνειδητοποιήσεις. Εκεί που έχουμε φτάσει, από δικά σου σφάλματα, δεν σηκώνει βήμα πίσω. Όταν η Αντάντ μας χάριζε την Κύπρο εμείς κάναμε τους κουφούς. Όταν μας προειδοποιούσε να διαλέξουμε Ελλάδα η βασιλιά εμείς διαλέξαμε βασιλιά (πάντα κάτω από την κατάλληλη καθοδήγηση). Τώρα έχουμε βρεθεί με την Κύπρο διχοτομημένη, ελέω Καραμανλή, με το Αιγαίο υπό διχοτόμηση και θα υπογράψουμε τις βλέψεις των βoρείων γειτόνων μας για κάθοδο στο Αιγαίο; Προδότης δεν είναι ο γείτονας της διπλανής πόρτας. Προδότες ήταν και είναι οι πολιτικοί. Δεν το κάνουν από ιδεολογία. Το κάνουν για να επιβιώσουν επαγγελματικά. Δεν διαγράφουν την καριέρα τους με μια μονοκονδυλιά όπως δεν θα το έκανε και κανείς άλλος επαγγελματίας. Εκτός αν σας έπιασε το συναισθηματικό. Τότε θα έχει δίκιο ο Γιωργάκης να νοιώθει αδικημένος που από πρωθυπουργός τον στείλατε να γίνει δημοσιογράφος. Πάτε δεν πάτε στο συλλαλητήριο μη δείξετε κανένα έλεος σε όποιον υποθηκεύσει (κυβέρνηση ή αντιπολίτευση) ένα ακόμη κομμάτι της Ελλάδας. Πείτε όχι στις μπουρδολογίες με τις οποίες θα πάνε να σας μπλέξουν για το αποτέλεσμα. Μην αφήσετε να τους κρίνει ο ιστορικός του μέλλοντος, όπως σχετικά πρόσφατα έλεγε κάποιος από τους εξυπνάκηδες πολιτικούς. Κρίνετέ τους εσείς τώρα: οι πολίτες του παρόντος.
Αν δεν το κάνετε, τότε να τι θα σας λένε πάνω κάτω οι προ-φήτες/δότες που προφήτευσαν το μέλον του Μακεδονικού  μετά από τα συλλαλητήρια που κάνατε το 1992 στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα: Το όνομα δεν έχει μεγάλη σημασία. Κανείς δεν θα το θυμάται σε δέκα χρόνια (Κωνσταντίνος Μητσοτάκης 1993). Η ιστορία είναι πολύ εκδικητική με όσους την αγνοούν και εκδικείται με τον χειρότερο τρόπο.

This entry was posted in Αταξινόμητο. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.